Það eru merkilegir tímar að renna upp í íslenskum stórnmálum. Ég hef fylgst náið með pólitíkinni á Íslandi undanfarin misseri og það er óhætt að segja að vatnaskil séu hafin í hinu pólitíska landslagi. Konur eru orðnar miklu meira áberandi í umræðunni. Óumdeildur framtíðarleiðtogi stærsta stjórmálaflokksins er Þorgerður Katrín. Formaður Samfylkingarinnar, Ingibjörg Sólrún ber höfðu og herðar yfir samflokksmenn sína hvað varðar gáfur og stórnvisku. Í Vinstri grænum er það Svandís Svavarsdóttir sem langframbærilegust innan þeirra raða. Ég sé fyrir mér að Þorgerður og Svandís munu verða formenn sinna flokka áður en langt um líður. Því miður fyrir hinn deyjandi smáflokk Framsóknarflokkinn, er enginn sem ógnar stöðu Guðna Ágústssonar.
Sem feministi fagna ég þessu innilega. Það er bjart framundan og ég vona að Svandís og Þorgerður átti sig á þessar staðreynd og drífi sig í því að berjast til forrystu í flokkunum sínum.
Sem íbúi Svíþjóðar var fyrsta menningarsjokkið sem dundi á mér að fréttirnar hérna eru aðeins öðruvísi. Ég áttaði mig ekki á því í upphafi en reyndi mitt ýtrasta að finna út hvað það væri. Eftir þaulsetu yfir fréttunum hérna fékk ég botn í málið. Viðmælendur fréttamanna, lykilfólk í samfélaginu (stjórnmálamenn, menningarvitar, listamenn, viðskiptafólk osfr.) voru öðruvísi en á Íslandi. Hérna eru eldri konur áberandi sem viðmælendur fréttamanna. Konur sem hafa verið í opinberri þjónustu allan sinn starfsferil. Þetta vantar eiginlega alveg á Íslandi. Okkur þykir ekkert merkilegt að talað sé við sextuga eða sjötuga kalla, en okkur bregður við ef jafngömul kona er tekin tali og beðin um álit á stóru málunum. Hérna í Svíþjóð er þetta ekkert merkilegt. Það er eins og konur hætti afskiptum af stjórnmálum á Íslandi þegar þær eldast og sinni léttvægari félagsmálum. -Vonandi breytist þetta sem fyrst.
0 comments:
Sendu inn athugasemd