Eftir 2 bloggfærslur um óheiðarleika Bjarna Harðarsonar þingmanns líður mér ekkert alltof vel. það er alltaf leiðinlegt að hamast í fólki jafnvel þótt það eigi það fyllilega skilið. Trúaða fólkið mun sennilega segja að í mér bærist trú á guð eða guði hvers birtingarmynd er samviskubit. Ég fullvissa þá um að svona liggur ekki í málinu. Auðvitað er ekkert gaman að segja að Bjarni Harðarson fari vísvitandi með rangt mál. En hvað á maður að gera? Segja ekkert? Gera ekkert? Ég vil búa í almennilegu samfélagi og er reiðubúin að gera eitthvað í því. Þjófur er þjófur þótt það sé leiðinlegt að segja það við hann. Mér líður samt ekkert vel með þessi skrif.
Meðan ég var á róló með strákunum mínum fann ég spítukubb og tálgaði út kall. Alveg eins og Emil í Kattholti ein af frægustu sögupersónum Svíþjóðar. Kallinn heppanðist bara bærilega og hér er mynd af kauða.
Eins og sjá má þá gengur kvistur upp í gegnum kallinn. Þetta veitir honum stuðning undir pressu. Segja má að þetta sé kynlegur kvistur.
Ég ætla að senda Bjarna Harðarsyni þingmanni þennan kall með góðri kveðju í þeirri von að hann taki þessi skrif mín ekki of alvarlega.
Þetta ætla ég að gera í hvert sinni er ég skrifa eitthvað um fólk sem truflar mig. Þegar ég er búin að tálga út 63 kalla, þá hætti ég að blogga.
0 comments:
Sendu inn athugasemd