Við hjónin vorum á leiðinni að sinna viðskiptum með strákana okkar. Við keyrðum ofan í Thingstadstunnelen og þar í miðjum göngunum á mið akreininni urðum við rafmagnslaus einhvernvegin. Bíllinn bókstaflega missti meðvitund! Ég veit ekkert hvað gerðist eða hvað var að. Það drapst bara á bílnum!.
Ég hafði reyndar látið bílinn renna í gang (í bakkgír), því Bessi hafði kveikt á ljósinu inn í bílnum og tæmt geyminn. Ég læt hann renna afturábak og kippti upp kúplingunni eins og maður á að gera og viti menn. Bíllinn rauk í gang.
Þetta óvænta stopp í miðjum göngunum tengist sennilega þessu starti mínu. Ég verð að láta kíkja á bílinn. Ég meika ekki að hafa e-ð svona hangandi yfir öllum bílferðum héðan í frá.
En þar sem við vorum stopp í miðjum göngunum á mið akreininni kom til okkar rauður Volvo. Úr honum snarast kona og maður sem binda bílinn okkar við þeirra og draga okkur frá þessum voðalega stað. Kallinn skrúfaði svo rafgeyminn sinn úr bílnum sínum og gaf mér start. Allt rauk í gang og var eins og í sögu. Ég þakkaði honum ástsamlega fyrir en þeim var bara skemmt. Nokkru síðar kom Vegverkið til okkar og sagði að ég ætti að drífa mig í burtu. Við værum á hættulegum stað.
-Við forum svo í Rafmagnsrisann og keyptum okkur ryk-sugu.
Lærdómurinn sem ég ætla að draga af þessari sögu er að næst þegar ég sé einhvern í nauðum staddan þá ætla ég að gera eins og fólkið á rauða Volvónum.
0 comments:
Sendu inn athugasemd