Stolið hjól

Einu sinni átti ég grænt Raleigh kvennmansreiðhjól. Ég fann það í Kaupmannahöfn út í runna. Einhver hafði tekið það traustataki og skilið það eftir i runnanum. Ég framlengdi þjófnaðinum á þessu hjóli, tók það heim til min og eyddi töluverðu púðri í að gera það upp. Hjólið var orið afar flott og hreint út sagt góður gripur af bestu sort.

Þegar ég svo flutti heim tók ég hljólið með mér. Ég fór fljótlega að nota það reglulega og hvar sem ég fór um heyrðust athugsemdir vegfarenda um hve gripurinn væri glæsilegur. Ég var því frekar montinn hjóleigandi. Ég læsti alltaf hjólinu eins og gefur að skilja og notaði til þess arna öfluga keðju og hengilás af vandaðri gerð. Einn daginn þegar ég ætlaði að nota hjólið var það horfið. Ekkert var eftir að því nema sundursöguð keðja og hengilásinn góði.

-Ég trompaðist.

Í bræði minni keypti ég mér annað hjól sem var sýnu glæsilegra (þvi var reyndar stolið líka en það er önnur saga). Mig grunaði alltaf að einhver granni minn hafði stolið hjólinu og viðkomandi níðingur hafi fylgst með mér og ferðum mínum. Það var svo nokkrum mánuðum síðar að ég sá hjólið mitt! Ég var að keyra Hofsvallagötuna þegar ég sé manneskju í rauðri regnkápu beygja inn Reynimel. Ég var því miður komin út á Hringbraut og beygði því eins fljótt og ég gat í áttina að melunum en þvi miður fann ég ekki rauðklædda þrjótinn. Nokkrum vikum síðar sá ég þjófótta óþverrann á Skólavörðustíg en náði ekki að góma helvítið. Það var svo sólskinsdag í maí að ég var fótgangandi og sá illyrmið á hjólinu mínu. Það var eldri kona við stýrið og hún stoppaði á hárgreiðslustofunni Möndu á horni Ásvallagötu og Hofsvallagötu. Núna gæti ég gómað þjófinn. Ég gékk hröðum og ákveðnum skrefum að konunni þar sem hún var að læsa hjólinu mínu. Ég sagði. ”Þetta er hjólið mitt – því var stolið fyrir nokkrum mánuðum – Ég á það”. Konan kippti sér lítið upp við þessar upplýsingar og sagðist hafa keypt það á uppboði hjá Lögreglunni. Þetta setti allt þjófnaðarmálið í nýtt samhengi. Hún keypti hjólið! Hún sagði mér einnig að eftir að hún væri afar ánægð með farartækið og að hún væri að jafna sig eftir krabbameinsaðgerð og að hjólreiðarnar hefðu bætt líf hennar til muna. Ég lympaðist einhvernvegin niður við þessar upplýsingar. Hún hafði keypt hjólið, hjólið var búið að hjálpa henni í veikindum sínum. Svo ekki sé talað um að ég eignilega stal hjólinu á sínum tíma. Sú hugmynd skaust niður í huga minn að hún væri í rauninni réttmætur eigandi hjólsins og að ég hafði bara geymt það fyrir hana. Atvikaröðin frá runnanum í Kaupmannahöfn átti að enda á þennan hátt. Hjólið gerði henni örugglega meira gagn en mér. Ég sættist þarna algerlega við þjófinn, konuna og sjálfan mig.

Ég vona að hún eigi hjólið ennþá og noti það reglulega.