Fagra Ísland - Im Memoriam

Ég skrifaði grein í DV á dögunum. Mér skilst að hún hafi birtzt í gær. Hún var hömruð á lyklaborðið á mettíma en ég er alveg sáttur við hana. það er svo hrikalega asnalegt að ritskoða sjálfan sig og draga lítilsvirða tilgang greinarinnar. Ég get þó alveg tekið undir það að hófsemi í orðum hefur oft og etíðum meiri þunga en þessi grein er ekki hugsuð þannig. Þetta er skoðunin mín og hefur ekkert með þunga að gera. Ég ætlast ekki til þess að allir séu mér sammála. Þó það nú væri! en vonandi hreyfir þessi grein við einhverjum. Þá á ég sérstaklega við kjósendur Samfylkingarinar. Sérstaklega þykir mér framganga vinar míns Össurar vera ámælisverð svo ekki sé talað um hinn geðfelda Björgvin. Frammistaða umhverfisráðherra er einnig kjánaleg og ég bíð spenntur eftir að hún uppfylli þær vonir sem gerðar voru til hennar á sínum tíma. Vonandi sjáum við umhverfisráðherra sem þorir, getur og vill en hagar sér ekki eins og mosavaxinn blýantsnagari, þurrausin af kjarki og yfirbuguð af dáðleysi.

Þórunn! -KOMASO ! ! !

Fagra Ísland - Im Memoriam

Í síðustu viku gerðust atburðir sem vöktu allt í senn hneykslan og vonbrigði. Í fyrsta lagi voru það ritskoðunartilburðir Samfylkingarráðherranna Össurar Skarphéðinssonar og Þórunnar Sveinbjarnardóttur í tveimur mismuandi málum. Vonandi eru þessi tilraun til ritstýringar á opinberri stjórnsýslu ekki mótuð stefna sem héðan verður fylgt heldur óheppleg tilviljun. Það ætti undir kringumstæðum að vera eðlilegt að taka ljósmynd og flytja fréttir af samningum á sem hafa grundvallandi áhrif á alla landsmenn um og sem skipta óbornar kynslóðir íslendinga máli.

Pukur með slíka samninga er ekki til þess fallið að auka vegsemd þeirrra sem að stóðu. Það sem vekur kannsi mesta undrun að þeir sem stóðu að þessum forboðna fundi, Össur Skarphéðinsson og Einar Karl Haraldsson eru báðir tveir sjóaðir blaðamenn og hafa báðir gegnt ritstjórastöðum á stærstu fjölmiðlum landsins. það að þessir reynsluboltar skuli hafa bannað fjölmiðlum aðgang að fundi sem skiptir þjóðina okkar gríðarlegu máli (svo ekki sé tekið dýpra í árinni) sætir furðu. Geðvonslulegar yfirlýsingar um að ekki hafi verið boðað til blaðamannafundar og því ósæmilegt að taka mynd af fundarfólki eru augljóst yfirklór. Raunveruleg ástæða þessarar ritskoðunar eru vitanlega þau að Össur vill ekki að þessi lágpunktur sé festur á filmu. -Svo einfalt er þetta.

Í öðru lagi þá er sem stóriðjuhamur hafi runnið á Samflykinguna. Þessi skyndilegi stóriðjuhamur er mér í alger ráðgáta. Þetta var ekki það sem var á borðinu þegar gengið var til kosninga fyrir rúmu ári síðan. Þegar ég hugleiddi þessa grein, í hálfgerði sjokki yfir þessari 180 gráðu beygju í umhverfismálum Samfylkingarinnar var verið að fagna 90 ára afmæli Nelsons Mandela í sjónvarpinu. Það er óhætt að segja að töluverðir öfgar átti sér stað í stofunni heima hjá mér þessa kvöldstund. Þarna var verið að fagna virtasta stjórinmálamanni veraldarinnar á meðan ég hugleiddi hvernig hægt væri að bregaðst við asnalegum, fávísum, hættulegum og aðgerðum misvitra stjórmálamanna á Íslandi. Þar sem ég horfði á Nelson Mandela níræðan og hruman af elli, brýna fólk að hvika ekki frá grundvallaratriðum, táraðist ég.

Áður en ég hóf þessa ritsmíð hringdi ég í marga vini mína innan Samfylkinarinnar og reyni að fá botn í þessa stefnubreytingu flokksins sem ég tilheyri. Allir mínir viðmælendur voru sammála mér. Ég var þó hvattur af fólki í innsta hring flokksins að gæta hófsemi í orðum og sleppa öllum svikabrísklum. Gott og vel. Þetta er gild afstaða, en stundum þarf að kalla hlutina raunverulegum orðum. Tal um "afstöðubreytingar í tilliti til aðstæðna á alþjóðlegum mörkuðum" duga i þessu tilfelli skammt.

Þegar umhverfisráðherra samþykkti þennan viðsnúning í umhverfismálum þrátt fyrir að vera á móti honum missti hún af glæsilegu tækifæri. Hefði hún bara staðið með sjálfri sér og sagt sem svo. -Ég tek ekki þátt í þessu. Einhver annar verður að taka þetta að sér. Hún hefði átt að segja af sér ráðherraembætti og berjast fyrir grundvallaratrinunum sem þingmaður. Með því móti hefði hún brotið blað í íslenskum stjórmálum og komið út mikið sterkari stjórnmálamaður. Núna virkar starf umhverfisráðuneytið sem einhverskonar löggildingarstofa fyrir umhverfisspjöll. Því miður fyrir Þórunni Sveinbjarnardóttur missti hún af þessu tækifæri og þessi gjaldfelling á grundvallarmálum hennar mun verða henni fjötur um fót. Ekki skánaði staða hennar þegar hún bannaði myndatökur af dauðum ísbjörnum sem flæktust hingað til lands vegna lofstlagsbreytinga. Aðspurð um ástæður þessa myndabanns var sú að myndirnar gæti skaðað ímynd Íslands. Þar höfum við það lesendur góðir. Má ekki segja hið sama þegar losunarkvótar á koltvísýringi hafa sprengt alla skala og sett Íslendinga á flokk með Bandaríkjamönnum sem mestu mengarar veraldarinnar? Er það ekki slæmt fyrir orðspor Íslands? Er Samfylkingin virkilega að taka sér stöðu Framsóknarflokksins í umhverfismálum? Höfum við ekki tekið þessa umræðu í botn? Eigum við almennir flokksmenn í Samfylkingunni virkilega að verja þennan hroða?

Ég hef stundað lundaveiðar í Breiðafirði í rúm 30 ár. Ég hef séð frá fyrstu hendi þær hamfarir sem hafa átt sér stað í þessar náttúruperlu af völdum gróðurhúsaáhrifa. Fuglastofnar í Breiðafirði hafa gersamlega hrunið og margar fuglategundir sem áður voru nytjaðar í sátt við náttúru og menn eru í útrýmingarhættu. Stærsta lundabyggði í heiminum (í Vestmannaeyjum) er u.þ.b 5% af því sem hún var fyrir nokkrum árum síðan. Ef þetta eru ekki umhverfismál þá veit ég ekki hvað. Hvernig bregst umhverfisráðherra við þessari ógn? Hún samþykkir aðgerðir sem auka losun gróðurhúslofftegunda hundraðfalt við það sem er í dag! Veit ráðherra ekki af þessu? Tekur hún virkilega að það sé nóg að lýsa yfir áhyggjum af ástandinu?

Nú er runnin upp tími stóru orðanna, stóru málanna og grundvallaratriða í pólitik. Ef það kallar á nýjar kosningar þá fagna ég því. Samfylkingin mun bara hagnast á því ef kosið verður að nýju. Við höfum engu að tapa nema sómatilfinningu okkar, landinu sem við elskum og framtíð barnanna okkar.