Góður dagur.... : )

Dagurinn í dag var með þeim betri sem ég hef lifað. Verst að Ingunn er í Malmö. Hún fékk sér frí og sótti heim Kristbjörgu vinkonu sína. Ég var s.s einn með börnin mín. Nokkuð sem gerist alltof sjaldan. Eftir að strákarnir fengu lúrana sína drifum við okkur í Universum hér í Gautaborg. það er svona vísinda safn eða náttúrusafn. Inn í gríðarstórri byggingu hefur verið komið fyrir heilu frumskógarvistkerfi með tilheyrandi dýralífi. Við voru fjögur þarna í rúma 3 klukkutíma. Tókum okkur allan þann tíma sem við vildum.

Bessi var óvenju þægur og Leó starði heillaður á fiskana sem bar fyrir augum. Eftir að við höfðum skoðað frumskóginn fórum við í svona vísindasafn eða sýningu í hliðarsal. Þar lét ég Bessa leika lausum hala í tryllingi þess sem er bara tveggja ára og fullur af fítonskrafti. Ég tók nokkarar myndir á símann minn sem tókust svona og svona. Síðasta myndin heppnaðist reyndar helvíti vél. Ég hef hana síðast á þessar síðu. Þegar heim var komið rauk ég í tiltekt og Auður setti strákana í bað. Svo eldaði ég kjötbollur og franskar. Auður sagði að þetta væru bestu kjötbollur sem hún hafði smakkað.

-Maður er að gera eitthvað rétt...

Góður dagur.... : )

Jói Pálma

Ég var að fara í gegnum möppurnar mínar á dögunum og fann einskonar minningargrein sem ég deildi með samnemendum mínum úr Snælandsskóla vegna fráfalls Jóhanns Pálmasonar bekkjabróður míns. Dauði hans snerti mig mikið og ég skrifaði þessi orð til skólasystkina okkar. Ég set þetta á bloggið mitt af þeirri ástæðu að mér finnst þau góð og aðgengileg þeim sem vill lesa þetta. Þetta er eiginlega minningabrot frá æskunni minni en ekki hefðbundinn minningarorð. Mér finnst dauði Jóa ennþá vera óskiljanlegur en í lok greinarinnar er ég þó að rembast við að skilja.

Sæl verið þið ágætu Snælendingar.

Þegar ég sá dánartilkynninguna um að Jói Pálma væri látinn var ég að borða hamborgara í sjoppu í Síðumúla. Mín fyrstu viðbrögð voru hálf furðuleg. Ég las tilkynninguna aftur og fékk mér franskar með kokteilsósu. Síðan hafði ég upp á henni Arndísi Egilsdóttur sem ég hitti stundum. Hún sagði mér hvernig dauða hans hafði borið að og við fórum yfir stöðuna eins og sagt er. Ég varð sár en aðallega hissa yfir þessum tíðindum þegar ég veruleikinn hafði síast inn í vitundina. Hvernig mátti þetta vera? Hvað er það sem drífur mann sem var svo hæfileikaríkur og hafði svo mikið með sér til sjálfsvígs? Ég átta mig ekki ennþá á því. Mér finnst dauði hans vera í senn hrikalegur harmleikur og sóun. Sóun einhvernvegin. Eitthvað fallegt sem var eyðilagt. Þetta var það sem fór í gegnum huga minn.

Mér leið ekkert eins og ég hefði misst vin eða þannig því við vorum engir vinir. Við vorum kunningjar og nágrannar. Ég heilsaði honum þegar ég sá hann og við áttum stundum stuttar samræður. Hann átti barn með systur vinar míns þannig að ég heyrði stundum fréttir af honum. Ég sá vinnubílinn hans stundum, hermálaðan Benz vörubíl. Þar fór Jói um með vinnugengið sitt. Vegna þessa bíls vissi ég hvar Jói bjó. Hann átti heima rétt hjá mér. Einhverstaðar á Framnesvegi. Jói Pálma hefur örugglega aldrei haft hugmynd um að hve miklu leyti hann mótaði mig. Það væri frábært að geta sagt honum það en það verður víst ekki úr þessu.

Ég verð eiginlega að segja aðeins frá mér áður en lengra er haldið. Ég er jú aðalpersónan í mínu lífi og Jói aukapersóna. Þegar ég byrjaði í Snælandsskóla árið 1980 þá voru foreldrar mínir nýskilin. Við systkinin flutt að Reynigrund 33. Nú býr það grínarinn geðfeldi Sigurjón Kjartansson. –Fyndið. Ég vildi á einhvern furðulegan hátt klára önnina í Hólabrekkuskóla og labbaði því á hverjum degi yfir Fossvoginn og tók Leið ellefu frá Grímsbæ og upp í Breiðholtskjör. Þaðan gekk ég yfir hálfgerðar Gólanhæðir því Neðra Breiðholtið var álitið afar hættulegt yfirferðar vegna ásóknar “villinga” sem þekkjast ekki lengur. Ég slapp sem betur fer við árásir villinga en leið mín í skólann var einmitt framhjá gamla húsinu mínu og ég gleymi ekki vorkunnaraugunum mæðra vina minna sem mættu mér þegar ég, öslaði gegnum þykka snjóskaflana með skólatöskuna á bakinu. Það hefði eiginlega verið betra að lenda í villingunum. Vegna þessa þá tók ég stundum lengri leið gegnum móann svokallaða en þá voru ósnert svæði í Breiðholtinu. Þetta var bara hefðbundin mói með loðvíði, skurðum og berjalyngi.

Eftir veturinn hóf ég svo nám í Snælandsskóla. Þá kynntist ég ykkur. Ég var 11 ára og frekar kraminn á sálinni. Þjakaður af minnimáttarkennd og taugaveiklun. Hjónaband foreldra minna var afar slæmt og ég þekkt ekkert annað en spennu, hótanir, öskur og læti sem er alveg gegn mínum persónuleika. Ég er nefnilega og hef alltaf verið meira fyrir stöðugleika og ró heldur en hasar og læti. Ég man að ég var ferlega kvíðinn og vissi ekkert hvað ég var að fara útí. Eitthvað hafði ég heyrt um “opið bekkjakerfi” og nýjungar í kennslutækni osfr. Dónald var skólastóri og umsjónarkennari minn var Haukur Viggósson. Hann reyndist mér alveg frábær, bæði sem kennari og vinur. Ég fattaði alveg að hann las mig betur en flestir. Mér fannst það óþægilegt í fyrstu en vandist því. Eftir á að hyggja þá var Haukur mér mikil stoð á leið minni inn í unglinsárin. Það er alltaf gott að vita af einhverjum sem ber hag manns fyrir brjósti. Það er svo skrýtið. Það var þarna að ég kynntist Jóa Pálma. Hann var augljóslega aðalmaðurinn enda bestur í fótbolta. Félagsleg goggunarröð á þessum aldri fer eftir getu í fótbolta og gerir víst enn. Ég var arfaslappur knattspyrnumaður og lenti því neðarlega í röðinni. Bekkurinn var ólíkur þeim sem ég hafði verið í í Hólabrekkuskóla. Þar voru jú fótboltamennirnir aðal mennirnir en þeir voru allir svona svipað góðir og “valdinu” var því dreift á nokkra. Í Snælandsskóla var Jói Pálma langbestur. Hann var betri en stóru strákarnir. Hann var betri en allir í skólanum samanlagðir. Hann uppskar í leiðinni mikla virðingu og mikið “vald” ef svo má að orði komast . Kannski of mikið vald. Ég veit það ekki. En Jói var ekki bara bestur í fótbolta. Hann var eitursnjall skákmaður og fljótur að ná tökum á skáklistinni. Hann var líka langbestur þar. Jói Pálma var líka ferlega skemmtilegur og eldfljótur að hugsa upp brjálæðislega fyndin tilsvör með grettum og látbragði í stíl. Jói fékk eiginlega of mikið af hæfileikum finnst mér stundum þegar ég hugsa um þennan tíma. Hann var góður námsmaður en ég er viss um að hann hefði getað orðið topp námsmaður hefði hann haft á því áhuga.

Mér fannst hann langflottastur og drakk í mig allt sem hann sagði, allt sem hann gerði og reyndi að herma eftir honum í klæðaburði. Þetta var á tímum níðþröngu gallabuxnanna og köflóttu prjónapeysanna! Ótrúlega fyndin tíska! Svo var það KISS. Jói fílaði KISS. Auðvitað ég líka! Allir í bekknum fíluðu KISS. Ég keypti mér plötur með KISS og spilaði í ræmur. -Ekki mikill tími til að þroska einstaklingseðlið á þessum aldri! Ég fékk einu sinni að leika Ace Frehley í “atriði” sem átti sér stað í kjallara Snælandsskóla. Ég myndi drepa fyrir að eiga ljósmynd af þessu dæmi! Ég verð eiginlega að segja frá einu ferlega fyndnu sem mér finnst lýsa félagslegu ástandi 11 – 12 ára barna. Sko. Áður en komið var að máli við mig og ég beðin að vera Ace Frehley þá var ég búin að vera í svona “atriði” áður. Þá kom Ásgeir að máli við mig og var frekar alvarlegur og bað mig um að vera hluti prógrammi sem nokkrir úr bekknum væru að pródúsera. Ég var afar upp með mér og sá mig strax fyrir sem Paul Stanley eða Gene Simmons. “Jú, ég er alveg til í þetta” sagði ég spenntur. Mér leið eins og það væri kjarnakljúfur frá Chernobyl að bræða úr sér í hjartanu og ég svaf lítið fyrir ógeðslega fyndnum stjörnudraumum. (sem eru svo hallærislegir að ég get ekki haft þá eftir...). Það var búið að ákveða tímasetningu á æfingu. Ég mætti í níðþröngu gallabuxunum mínum í köflóttu peysunni og bjóst við að fá gítar í hendur. Vonbrigðin voru því óskapleg þegar ég áttaði mig á því að ég átti ekki að vera “einn úr KISS” heldur sellóleikar með ELO! Sellóleikari! -Í aukalagi áður en KISS stigi á sviðið!. Ég hefði getað sagað af mér hausinn með ryðgaðri sög af skömm og vonbrigðum. Ég þorði ekki að skorast undan og þegar “atriðið” hófst sat ég til hliðar við Jóa og hina í ELÓ og þóttist spila á selló sem var kústskaft eða eitthvað þvíumlíkt. Ég man hvaða lag þetta var en ég man ekki hvað það heitir. Hvað á maður að segja? Þarf maður ekki að byrja á botninum? Ég var Ace Frehley í næsta “atriði”. Ég verð að játa að ég hlusta stundum ennþá á lögin með KISS og það er furðulegt hvað maður getur ferðast um tímann í gegnum tónlist. Sumt er reynda algert crapp og ég hálf skammast sín þegar ég heyri “Dr .Love” með Kiss. Konan mín fékk hláturskast þegar hún heyrði þetta lag. Sumt af þessu eldgamla stuffi með KISS eins og Stutter og Hotter Than Hell er aftur orðið vinsælt hjá unglingunum enda fínt rokk þar á ferðinni. Vinur minn sem er í vinsælli rokkhljómsveit er sérfræðingur í “early KISS” en hlær sig máttlausan yfir plötinni “Elder” sem er alveg hrikalega léleg.

Löngu seinna þegar ég var nýorðin virðulegur íbúðareigandi á Ásvallagötu. Ég var í göngutúr um hverfið mitt á yndislegu kvöldi um hásumar. Það var byrjað að húma að og sterk kvöldsólin skein beint í augun. Þá sá ég vinnubílinn hans Jóa. Þarna var hann að vinna frameftir með nokkra gaura með sér. Þeir voru eitthvað að baxa með hellur eða tré, ég man það ekki. Ég man hvað mér fannst Jói flottur þetta kvöld. Stór, herðabreiður, brúnn og einhvernvegin fullkominn. Ég man að ég ætlaði sko sannarlega að fá mér lopapeysu eins og hann var í. Alveg eins og í Snælandsskóla! Furðulegt hvað maður breytist lítið. Við áttum stutt spjall og ég hélt mína leið og Jói hélt áfram að vinna. Þessi minning er sterk í huga mínum um Jóa. Glæsilegur maður í lopapeysu seint að sumarlagi í vesturbænum. Það er einhver friður yfir þessar minningu.

Jói Pálma vekur hjá mér ljúfsárar minningar. Bæði um erfiðan tíma í mínu lífi og skólagöngu á mótunarárum. Þegar ég var um 25 ára og var “að gera upp fortíðina” eins og stundum er talað um, upplifði ég tímann í Snælandsskóla sem afar neikvæðan. Mér fannst eins og ég hefði lent í einelti í bekknum, ástundað sjálfur einelti á bekkjarfélögum mínum og hreinlega verið óheppinn með umhverfi. Eftir á að hyggja er þetta fært í stílinn. Þetta var ekki svona. Sumt kannski, stundum en það er alltaf gott að finna sér blóraböggla fyrir hinu og þessu. Lengi leit ég á Jóa sem tákngerving um þennan erfiða tíma í lífinu mínu. Það var ósanngjarnt. Ég átti enga vini utan skólans og langaði mikið til að eignast vini. Komast í klíkuna. Ég var bara mikið einn og einmanna. Það var í rauninni engum að kenna og ef einhverjum þá var það mér sjáfum að kenna. En þetta lagaðist sem betur fer.

Ég er alltaf að læra og eitt af því sem ég lærði nú á dögunum tengist þessari hugleiðingu hér að ofan. Lærdómurinn var þessi. Ég var að tala við frænku mína, jafnöldru og félaga. Hún hafði orð á því að afi okkar hefði verið svona og svona. Ég stóð alveg á gati og gat ekki tengt við hennar upplifun. Ég upplifið afa allt öðruvísi en hún! Samt vorum við í kringum hann á sama tíma og hann lifði. Þó að ég hafi upplifað tímann í Snælandsskóla sem sárann og erfiðan er ekki þar með sagt að hann hafið verið það fyrir alla!. Auðvitað. Þetta segir sig sjálft. Ég var bara lengi að fatta það.

Ég hitti einu sinni hana Bjarneyju bekkjarsystur mína á Borginni. Ég hafi hesthúsað nokkrum Black Russian og furðulegt nokk: Var ennþá í níðþröngu gallabuxunum og í köflóttu prjónapeysunni. (eða þannig...) Hún var hress og skemmtileg eins og venjulega og sagði að það væri verið að plana reunion í Snælandsskóla. Ég trompaðist nánast og gusaði yfir hana að ég ætlaði sko ekki að mæta. Bekkurinn hefði verið ömurlegur og ég ætti bara slæmar minningar og bla bla bla.. Úff hvað ég skammaðist mín daginn eftir í timburmönnunum. Hrikalegt!.. Ég skammast mín meir að segja ennþá. Ég man að í jarðarförinni hugsaði ég hvað það yrði steikt að hitta hana. Ég hitti hana samt og það var frábært. Bjarney er ein af þessum persónum í lífinu mínu sem gott að hitta. Eykur orku og léttir lund.

Eftir að ég komst á fullorðinsár þá hitti ég Jóa stundum. Hann var gerbreyttur og alls ekki sá sem ég þekkti í Snælandsskóla. Rólegur, lá lágt rómur og hreyfði sig meir að segja hægt. Ég fékk alltaf á tilfinninguna að honum þætti óþægilegt að hitta mig. Ég veit ekki hvort það sé einhver sérstakur hæfileiki minn að fá svona á tilfinninguna en ég upplifði alltaf einhverskonar spennu þegar ég hitti Jóa. Ég veit ekkert af hverju þetta var en gæti verið hluti af þunglyndinu sem hrjáði hann.

Ég skil ekki fólk sem fylgist með áhuga á sundkeppnir. Ég skil ekki fólk sem hefur ánægju af óperum og ég skil ekki fólk sem sviptir sig lífi. Ég veit ekkert af hverju þetta er en það er ekki skorti á samlíðan eða hluttekningu að kenna en ég get bara ekki sett mig í þessi spor. Til að vera í þessum sporum þarf maður að vera rosalega langt niðri og rosalega veikur. Ég held það.

Ég giska á að sá sem tekur sitt eigið líf sé svo þjakaður af sársauka að hann sér ekkert nema dauðann sem lausn. Stundum er talað um að sjálfvíg sé hámark sjálfselskunnar en ég held að svo sé ekki. Ég held að viðkomandi snúi einhvernvegin upp á veruleikann og líti svo á að tilvist sín sé svo ömurleg að hann sé sínum nánustu til ama. Maður þarf að vera mikið veikur til að líða þannig. Sjálfmyndin í molum og stöðug og viðvarandi þjáning. Ég held að þetta sé einhvernvegin svona. Dauði Jóa virkar þannig á mig. Mér finnst svo óskaplega sorglegt hvað honum hlýtur að hafa liðið illa.

Teitur Atlason.

Gaman saman

Við Auður gátum loksins átt saman góða stund eftir nokkurra mánaða aðskilnað. Hérna er vídeó sem Auður tók við þetta tilefni.

Er að skrifa grein í blaðið.

Ég er að skrifa grein í e-ð blað sem vill birta hana. Greinin fjallar um sérkennilega stöðu sem Samfylkingin er í þessa stundina. Búin að slaufa Fagra Íslandi (amk lang mikilvægustu hlutum þessa ágæta plaggs) og undirbúningur er hafin á byggingu tvegga risaálvera. Þetta er ekki það sem talað var um fyrir kosningar. þá var kúrsinn reyndar í algerri mótstöðu við þann kúrs sem virðist núna vera settur.

Greinin á að fjalla um þetta. -Og líka um ritskoðunartilburði tvegga Samfylkingarráðherra.

Ég trúi þvi ekki fyrr en ég tek á því að Samfylkinin ætli að fara í álversslaginn sem þurrkaði upp fylgi Framsóknarflokksins. Ég bara trúi því ekki. -Þó virðist það vera raunin.

Ég hvet lesendur til að lesa upplýsingar um Fagra Ísland á vefsíðu Samfylkingarinnar. Hérna. það er deginum ljósara að ef Samfylkinin fer í e-n stóriðjuham þá er þessi flotta sýn um Fagra Ísland í uppnámi. Einnig bendi ég á frábæra bloggfærslu Möggu-best um málið.

Ég veit að það er almenn óánægja með þennan stóriðjuham Samfylkingarinnar meðal flokksmanna. Ég hef hringt ófá símtölin síðustu klukkutíma og allir viðmælendur mínir eiga ekki til orð. Ég ætla ekkert að spá neinu, ég ætla aðfullyrða, að verulegar breytingar á Samfylkingunni eru í deiglunni vegna þessa máls.

Markið hjá Torres

Hvernig í ósköpunum komst Torres framhjá þeim Þýðverska? Ég bara átta mig ekki á því? Tilburðir hans voru eins og eftir tæknibrellumeistara í Brukenheimer-mynd. Þvílíkt og annað eins!



Á 57 sekúndu sést þegar tæknibrellan byrjar.

Ekki kaupa ykkur Nilfisk ryksugur.

Árið 2005 þurftum við að fá okkur ryksugu. Foreldrar mínir áttu forláta Nilfisk ryksugu sem var gersamlega ódrepandi. Leit út eins og R2D2 úr StarWars fyrir utan fídusana. Ég fór þvi niðrí Fönix og keypti mér ódýrustu Nilfisk ryksuguna. Reyndust það hin verstu kaup. Ég hefði átt að kaupa mer dýrari týpu því þessi ódýra (Nilfisk Go!) er bara drasl. Núna í sumar for að bera á óþef áþekkum þeim þegar kveikt er einangrunarplasti þegar kveikt var á ryksugunni. Þar fyrir utan heyrðist mikið ýl eftir u.þ.b mínútu notkun. Ég opnaði gripinn í síðustu viku og
gaumgæddi. Viti menn: Þegar ég var búin að taka mótorinn af boddi-inu og hleypti straum á hann, iðaðist blár rafstraumur um mótorinn eins og hann lagði sig. Ekki ólíkur geislum illskunnar sem Palantine keisari og Sith-riddari lét leika um Loga geimgengil í stjörnustríðs myndinni um endurkomu Jedans. Ég hennti því þessari Nilfisk R2D2 rusli með óbótaskömmum. keypti mér eina fra Símsen. Vonandi er hún betri.





























kkkkkkkk

Auður komin : )

Auður kom til okkar í gær. Ég sótti hana út á flugvöll. Allt gekk eins og í sögu. Hún flaug ein frá Íslandi og ég verð bara að segja að svoleiðis fyrirkomulag er til fyrirmyndar hjá Flugleiðum. Það er starfsmaður sem fylgir henni alla leið og henni er skilað til flugvallarstarfsmanns í Gautaborg. Sá kom með hana til mín og ég þurfti að sýna skilríki svo að "afhending" gæti átt sér stað! Mjög traustvekjandi og til fyrirmyndar.

Hún verður hjá okkur í sumarfríinu sínu (5 vikur) og við ætlum að reyna að hafa það frábært enda slatti hægt að gera hérna í Gautaborg. Mér finnst stundum alveg yfirþyrmandi að eiga 3 börn. Ábyrðgin er svo hrikalega mikili. Ekkert má klikka. Þetta er það eina sem skiptir máli í lífinu. Allt annað er bara bónus. Á myndinni eru Auður, Leó og Bessi. Leó litli er með eyrnabólgu en komin á sýklalyf eftir greiningu hja barnalækni sem gisti hjá okkur um helgaina. Hann er allur að braggast.

Hérna er mynd af börnunum mínum.

Vindrafstöðvar

Djöfull getur orðið hvasst á Íslandi! Hér í Svíþjóð er eiginlega aldrei hvasst. Stóri munurinn á veðurfari Íslands og annara norðurlanda er fyrst og fremst rokið. það getur orðið svo hvasst að heilu flutningabílarnir takast á loft, hjólhýsi fjúka um völl eins og hvert annað rusl og Ómar Ragnarsson hallar undir flatt á móti vindstengnum og reynir að lýsa þvi sem fyrir augu ber.

Það sem kom mér mest á óvart varðndi rokið á Íslandi er hversu áreiðanlegt það er. Í hitteðfyrra starfaði ég við húsaviðgerðir í Flatey á Breyðafirði (sem aldrei hefur talist neitt sérstaklega mikill rok-rass) og á þeim 4 vikum sem ég dvald í eyjunni lygndi aldrei. það var alltaf, alltaf -hávaða rok. Alltaf úr sömu áttinni, alltaf og öllum stundum.

Ég get ekki varist þeirri hugsun um hversu ofboðslegir krafar eru þarna að verki. Hér munu eiga sérvindrafstöðvum á Íslandi. Þegar ég kom heim veðurbarinn og vindþurrkaður leitaði ég mér fanga á alnetinu um vindrafstöðvar, kosti þeirra og galla. Ég varð ýmsu vísari og komst meðal annars að því að Danir vinir okkar og fyrrverandi kúgarar, framleiða um 30% af orkuþörf sinni með vindrafstöðvum. Ég komst líka að þvi að vindrafstöðvar er einnig hægt að kaupa tilbúnar þvi þær eru framleiddar af virðulegum fyrirtækjum á borði við General Electric. Vilji einhver setja upp vindrafstöð við hús sitt og selja orkuna til Landsvirkjunnar, þarf því ekki að leggja út í hönnunarkostnað. Vindrafstöðina er einfaldlega hægt að kaupa út í búð. Nú þetta leit afar vel út en hvernig skyldi land eins og Ísland henta fyrir vindrafstöðvar? Ef miðað er við stuðulinn 1 til 10, fær Danmörk einkunina 5,5. (við munun að þeir framleiða 30% af allri orku sinni með þessum hætti. )Ísland fær 8. Mér sýndist meir að segja Vestmannaeyjar fá einkuninna 9. Mesta rok á heimsvísu er að finna á suðurhveli jarðar, nokkuð suður af Chile og Argentíu þar er hámarkseinkun náð í roki. 10 stig.

Talandi um Vestmannaeyjar þá man ég eftir þvi að það kom í fréttum fyrir nokkrum árum að vindhraði á Stórhöfða datt niður í 1 metra á sekundu. Vestmannaeyingar þyrptust á höfðan sinn og sóluðu sig í blíðunni. Það telst nefnilega til tíðinda þegar vindur dettur eitthvað niður á Stórhöfða því þar er venjulega alltaf rok. Ég nefndi þetta vindrafstöðvaleysi við trésmið frá Vestmannaeyjum, en hann sagði mér að hann mundi vel eftir að minnsta kosti hefðu 2svar verði settar upp slíkar stöðvar á Stórhöfða. Nú? sagði ég. Eru vindrafstöðvar þarna? Nei, þær stóðu stutt, þvi þær fuku báðar á haf út.. Jahá. fuku á haf út með braki og brestum! Ef það er ekki góður staður fyrir vindmillu þar sem gamla vindmillan fauk út í buskann... þá veit ég ekki hvað er góður staður fyrir slík tæki.

Með nútíma tækni hlýtur að vera hægt að koma fyrir vindrafstöð á Vestmannaeyju. Hey, fyrst það var hægt að ræða um það í alvöru að bora þangað göng, getur það varla verið mjög flippað að athuga hvort það séu hægt að festa vindrafstöð á Vestmannaeyjar.

Kostirnir við vindrafstöðvar eru að þær eru einfaldar í uppsetningu, þær taka ekki mikið pláss, þær menga ekki neitt, þeim má koma fyrir hvar sem er. Þær eru afturkræfar og vindrafstöðvar hafa verði brúkaðar um allan heim með góðum árangri.

Vindrafstöðvar hafa að vísu einn stóran galla. Þær eru ódýrar og þykja því lítið spennandi meðal stíflusérfræinga og þeirra sem stjórna atburðarásinni í orkuvæðingu þjóðarinnar. Það er nefnilega gríðarlegur fárhagslegur ávinningur meðal verkfræðinga að HANNA virkjun. (hönnunarkostnaður Kárahnjukavirkjnnar er leyndarmál en fullvíst er að hann sér vel yfir 5000 miljónir) Gallinn við vindrafstöðvar er að það er búið að hanna þær. það eina sem þarf að gera er að steypa undirstöður.

Höfðubeina og spjaldhryggsmeðferð.

Óhefðbundar lækningar hafa alltaf valdið mér heilabrotum. Margir virðast leggja meiri trúnað á ráðleggingar lithimnulesara en spenglærðra lækna. Þetta þykir mér ferlega undarlegt

Þetta mikla traust íslendinga á óhefðbundnum lækningum minnir mig alltaf á vinkonu mína á Húsavík. Hún kann fjölmörg trikk til að bæta heiminn og er endalaus uppspretta allskonar húsráða. Dæmi um það er þegar rúðuhreynsivökvi er keyptur á heimili hennar -er hann umsvifalaust betrumbættur með dassi af hárbalsam -enda miklu betri þannig. Ég get ekki varist þeirri hugsun að hundruðir eða jafnvel þúsundir hámentaðra starfsmanna risafyrirtækisins Proctor & Gamble hafa lifibrauð sitt af því að betrumbæta rúðuhreinsivökva. -Þessi vinkona mín á Húsavík gæti hæglega gert þetta fólk atvinnulaust ef hún gerði trikkið með hárbalsamið opinbert. -Satt best að segja gæti best trúað því að ef balsamtrikkið virkaði, þá væri það í rúðupissinu nú þegar.

Þetta er svipað með óhefðbundar lækningar. Ef þær virkuðu svona vel, hví eru þær ennþá flokkaðar sem “óhefðbundar ”? Lyfjaiðnaðurinn sem rekin er áfram af stálkaldri peningahyggju (ef einhver vissi það ekki) væri fyrir löngu búin að gera óhefðbundnar lækningar að féþúfu ef þær virkuðu.

Hér eftir koma stórkostlegar fullyrðingar óhefðbundinna lækna.

• Maður í efra breiðholti mun framleiða lyf gegn þunglyndi í eldhúsinu heima hjá sér
  
• Kona sem er “óstaðsett í hús” skv. þjóðskrá, læknar kvilla sem stafa af ósamþættingu lífsorkukerfa líkamans. kvillarnir eru allt frá tíðarverkjum til svæsnustu afbrigða Alnæmis.
• Maður í nágrenni Reykjavíkur mun geta læknað fólk af krabbameini.

Ég hef ekki eina einustu trú á staðhæfingum þessara einstaklinga og hef ýmugust á þeirri

starfsemi sem gerir út á bágindi fólks og heilsuleysi. Eitthvað það ljótasta sem fyrirfinnst í samfélaginu okkar er þegar kuklarar hafa fé af dauðvona fólki.

Nýjasta æðið í óhefðbundum lækningum er svokölluðu höfuðbeina og spjaldhryggs meðferð. meðferðin er fólgin í þvi að sjúklingurinn er látinn liggja á bekk meðan höfðubeinasérfræðingurinn fer fimum h

öndum um höfðubein og spjaldhrygg sjúklingsins. Lykilatriði er að beita ekki miklum þrýstingi heldur nota eins lítin kraft og unnt er. Höfðbeina og spjaldhryggs meðferð á að lækna allt frá lestrarörðugleikum til heila og mænuskaða. Þar sem ég var nýbúin að frétta af norskri rannsókn um gagnsleysi höfðubeina og spjaldhryggsmeðferðar

, vakti þessi starfsemi forvitni mína. Ég kynnti mér málið og komst að óvæntri niðurstöðu. Ég hafði nefnilega talið mér trú um að það væru höfðubeina og spjaldhryggs sérfræðingarir sem hefðu fé af almenningi með þessu fitli sínu við spjaldhryggi og höfðubein samborgara sinna. En viti menn: það er verið að ræna ræningjana!

Það eru 2 skólar (hér og hér) sem útskrifa fólk með höfðubeina og spjaldhryggs meðferðar gráðu. Eiginlega 3 því það er einnig hægt að nema svokallaða “Bowen tækni” sem er keimlík höfðubeina og spjaldhryggs meðferð. Samtals hafa þessir höfuðbeinaskólar útskrifað um það bil 440 nemendur. Ef gert er ráð fyrir að nám í höfðubeinalækningum kosti 250 þúsund (tala sem er varlega áætluð) þá hafa þessir skólar kostað nemendur sínar eitthundraðogtíumiljónir króna. Nemendunum er síðan sífellt boðið upp á að bæta við þekkingu sína og ástunda framhaldsnamskeið sem eru óheyrilega dýr.

Stóru peningarnir í höfðuðbeina og spjaldhryggsmeðferð felast því ekki í að herja á höfðubein samborgara sínna. heldur í að stofna skóla og kenna höfðubeinafræðin. Enda eru skólarnir þrír. .Og talast að mér skilst ekki saman nema í gegnum lögfræðinga.

Það sem er hvað ógeðfeldast varðandi óhefðbundar lækningar í dag er áherslan á börn. Boðið er upp á sérstakar meðferðir ætlaðar börnum, ungbarna heilun, ungbarna höfuðbeina og spjaldhryggsjöfnun, ungbarna þetta og ungbarna hitt. Þarna er oft og tíðum verið að beina spjótum að foreldrum veikra barna, sem í örvæntingu sinni gera hvað sem er fyrir börnin sín.

Það er örugglega stutt í það að innan skamms verði farði að bjóða uppá höfðubeina og spjaldhryggmeðferð fyrir aldraða sem hefur sérstaka virkni gegn minnisglöpum og stuðlar að langlífi. Hvað með höfuðbeina og spjaldhryggsjöfnun gegn getuleysi? Er það ekki handan við hornið eða er það þegar komið?

Það þarf varla að taka fram að þessi meintu höfuðbeina og spjaldhryggsvísindi eru ekki viðurkennd af neinum háskólum, ekki kennd í neinni stofnun sem vill láta taka sig alvarlega og ekki hefur verði sýnt fram á þrátt fyrir verulegar rannsóknir að höfuðbeina og spjaldhryggsmeðferð geri nokkuð einasta gagn. Ég endurtek: Ekki eitt einasta gagn! Eina gagnið sem höfuðbeina og spjaldhryggsmeðferð virðist gera er að veita fáum útvöldum velborgaða og þægilega innivinnu.

Nokkur orð um gosdrykki

Þegar Sanítas tók Pólóið af markaðnum slokknaði síðasti neisti frumkvæðis í íslenskri gosdrykkjagerð. Pólóið var nefnilega einstakur drykkur. Hann var öðruvísi en allir godrykkir sem til eru í veröldinni, alveg eins og tungumál Baska er í heimi málfræðinnar. Póló drykkurinn var í lítilli fallegri flösku, alveg eins og apelsínið frá Agli Skallagrímssyni nema hvað drykkurinn var glær og miðinn á flöskunni var blár! Í víðu samhengi var Pólóið einskonar uppreisn gegn öllum þeim gosdrykkjum sem viðrast ganga út á það eitt að líkjast hvorir öðrum.

Það eru nefnilega bara til þrjár tegundir af gosi, þrennir tvíburar til að einfalda málið. Þar eru eineggja tvíburarnir Kók og Pespsí, bræðurnir Sprite og Seven-up og svo síðast systurnar Appelsín og Fanta. Þrjar tegundir af gosi. Reyndar er þarna líka vangefni aulinn sem geymdur er tjóðraður undir tröppunum á Sódastöðum. Freska litli. Póló var skiptinemi frá Íslandi sem kom bláeygur inn í þessa tvöföldu þrenningu. fríðleikspiltur með ljóst hár greitt til hliðar

En núna er Póló dáinn, rétt eins og skemmtileg sérkennilegheit eins og flámælið þá er hann farinn og kemur aldrei aftur. Skoðum nú aðeins sjaldgæfa gosdrykki annarstaðar er á íslandi.

Í kalda stríðinu þurfi austurblokkin að svara kröfum nútímans og framleiða gos eins og þeir fyrir vestan. Þeir ákváðu að fara aðeins aðra leið en kapítalistarnir og í þá daga var verulegt úrval af allskyns gos varíöntum. "Spree-cola" var vinsæll drykkur ungu kynslóðarinnar í Austur-Þýskalandi, nefndur í höfuðið á gríðarlega mengaðri á sem rennur í gegnum Berlín. Annar drykkur og alræmdari var hið pólska "Kwas" sem leit út fyrir að vera kóla drykkur en var í rauninni kolsýrð hóstasaft. En því miður fást þessir drykkir ekki lengur og eru þeir orðnir eftirsóttir meðal safnara.

Þegar Sól hf setti á markaðirnn "Súkkó" þá held ég að falskasti tónn í gosdrykkjasögu heimsins alls hafi verið sleginn. Gosdrykkur með súkkulaðibragði. Dollan var meir að segja ógeðfelld, brúnn miði á plastdós. "Súkkóið" var jafnvont og "Pólóið" var gott. En þrátt fyrir það þá er eftirsjá í "Súkkóinu" Það hefði mátt gefa það börnum á þorranum.

Bréf frá Nelly Olson

Ég lá fyrir nokkrum dögum fyrir framan sjónvarpið með tölvuna á maganum en það er stelling sem ég kann afar vel við. Þannig næ ég að horfa á glæpþætti í sjónvarpinu og vafra á netinu á sama tíma. Nú þetta er í sjálfu sér ekki í frásögur færandi. Ég geri þetta stundum og ekkert merkilegt við það. Þarna sem ég lá og horfði með öðru auganu á glæpaþátt á einhverri stöð, brá fyrir sjónir mér leikari nokkur sem ég taldi mig kunna einhver deili á. Þetta var hann Chad Lowe sem er bróðir hans Robs Lowe. Þar sem ég var með tölvuna á maganum og ekkert sérstakt í gangi sló ég honum upp að gamni. Þar kom fram að hann var giftur frægri leikkonu, Hillary Swank en stóð í skilnaði. Af Rob var ekkert að frétta nema að ég sá að hann hafði verið i tygjum við Mellissu Gilbert sem lék Lauru Ingalls í "Húsið á sléttunni". Ég tékkaði því aðeins á henni. Þaðan rak mig á heimasíðu hússins á sléttunni og þar voru allir leikararnir upptaldir. Og hvern haldið þið að ég hafi séð? Enga aðra en Nelly Olson!

Nelly þessi var "vonda" í þáttunum. Hún var eins og skrattinn sjálfur með slöngulokka og sólhlíf. Allir hötuðu Nellý í gamla daga. Nelly þessi bar athyglisvert nafn að mér fannst. Allison Arngrim. Ha? Arngrim? var hún Arngrímsdóttir? gat verði að Nellý úr húsinu á sléttunni var af íslensku bergi brotin? Ég varð að fá botn í málið! Á heimasíðu Allison var netfang sem hægt var að leggja inn fyrirspurnir. Ég ákvað að fylgja hvatvísi minni og sendi eftirfarandi póst á netfangið: "Icelandic forfathers? Her fathers name is Icelandic...". Ég gleymdi þessu síðan vegna þess að lögreglufólkið úr CSI var um það bil að leysa málið. Loðna konan drap bróður sinn, ekki kennarinn! Þegar ég er umþað bil að ganga til náða dettur mér í hug að athuga póstinn minn og viti menn. þarna var svar frá að því ég taldi vera blaðafulltrúi Allison Arngrim. Ég opnaði póstinn og sé mér til mikillar furðu að Allison hafði svarað mér í eigin persónu! Nú ég veit að það er ósiður að opinbera einkabréf en nauðsyn brýtur lög því alltaf er gaman að segja frá strokum sínum við fræga fólkið. Hérna er bréfið frá Allison:

"My father was born Wilfred James Bannin to an Irish Canadian woman and put up for adoption. He was then promptly adopted by the Arngrimsons of Mozart Saskatchewan. They named him Thorhauler Marvin Arngrimson. (I don't know how to make the two dots that go over "Thorhauler", but I am told it's pronounced "torhuddler" - sort of. I do know it means "thunder bearer.")

When my dad went into the theatre, he quite understandably shortened it to Thor Arngrim. (He actually considered just being "Thor", like "Madonna" or "Cher" but this was only the early 1950's and people didn't really do that yet.)

But yes, he spoke Icelandic as a child, and can remember a few words if pressed. He used to eat blood sausage and skyr and all that stuff, but nowadays his cardiologist has him on strict diet. And he taught me how to make a mean vinarterta which I occasionally go crazy and make at Christmas. (I burned out the motor in my blender with all those prunes!)

And yes, my middle name is Margaret after my Icelandic grandmother, who's nickname was "Mugga" and my brother's name is "Stefan" after his Icelandic uncle

Takk fyrir,

Alison"

Allison Arngrim, stjarnan úr Húsinu á sléttuni sendi mér bréf! Þetta var stórkostlegt! Ég sendi umsvifalaust svar til baka:

Thank You wery much for your replay. We Icelanders are quite proud of "our" people in the US and Canada. I guess that the Arngrins are "ours"...

Vertu sæl og blessuð.

Nokkrum dögum síðar fékk ég svar.

"Count us in!!"

Fljúgandi spagettískrýmslið

Ímyndið ykkur lesendur góðir ef ég héldi fram að engill guðs hefði komið til mín og sagt mér að heimsendir væri í nánd. Að ég ætti að fá til mín eins marga fylgendur og ég gæti, stofna sambýli á Selfossi og bíða endalokanna. Þetta hljómar fáránlega en það eru hundruðir hópa til í veröldinni sem eru nákvæmlega svona fyrir utan staðsetningu. -Þá á ég við Selfoss.

Það er nefnilega svo auðvelt að koma með staðhæfingar í kringum ósýilegar verur. Árið 2005 stofnaði Bobby nokkur Henderson (sem var aðeins 24 ára gamall) trúarbrögð í nokkurskonar mótvægisaðgerð gegn ákvörðum skólayfirvalda sýslunar sem hann bjó í. Skólinn hafði nýverið opnað fyrir kennslu á vitrænni hönnun með þeim rökum að allar kenningar um upphaf lífs yrðu að fá pláss í kennslunni. Darwinskenningin væri jafn rétthá söguni um Nóa og syndaflóðið. Hann stofnaði því trúarbrögðin um flugandi spagettí skrýmslið og krafðist þess að fá jafn stóran hlut af kennlsutíma og Darwin og Nói. Hans trúarbrögð hefðu ýmsilegt að segja um upphaf lífsins eins og kumpánarnir Darwin og Nói.

Gríntrúarbrögð eru ekki ný af nálinni og er gjarnan stefnt til höfuðs hefðbundum trúarbrögðum. Oft þarf nefnilega svo lítið til að varpa spaugilegu ljósi á fullyrðingar trúarbragðanna. Kvikmyndin Life of Brian kristallar þetta gys á eftirminnlegan hátt. Væri ekki ótrúlega fyndið ef Jesús héti ekki Jesú heldur Brian? Brian hjálpaðu mér! Gæti fólk sagt þegar mikið liggur við. Ég trúi á guð, heilagan anda og Brian son hans eingetin. Endalaust er hægt að halda áfram með þetta gys. Jesús gæti vel verið íslenskur, Þráinn. Krakkar gætu sungið í sunnudagaskólanum um "Þráinn bróður besta" með bros á vör og safnað Þráinnsmyndum...

Eins og ég sagði ofar í þessum texta eru til nokkur grín trúarbrögð. Þekktast þeirra fyrir utan trúarbrögðin um spagettí skrýmslið er trúin á Ósýnilega bleika einhyrninginn. Þessi guðlega vera er hvort í senn óslýnileg og bleik. Vísar þannig til þversagna í kringum hugmyndarinnar um guð.

Mjög fljótlega eftir að Brian Henderson stofnsetti trúarbrögðin um fljúgandi spagettí skrýmsilið jókst hróður trúarbragðanna. Fylgismenn skiptu orðið þúsundum og fljótlega varð ljóst að knýjandi þörf var að kennisetiningum. Brian settist þá niður og skrifaði guðspjall fljúgandi spagettí skrýmslisins. Brian segist ætla að nota gróðann af guðspjallinu til að smiða sjóræningjaskip og halda út á haf til þess að snúa heiðingjum frá villu síns vegar og í hinn elskandi faðm fljúgandi spagettí skrýmslisins. Selfyssingar og nærsveitamenn ættu því að hafa augun opin fyrir hauskúpufánanum við sjóndeildarhringinn í framtíðinni.

Miskunsami rauði Volvóinn

Við hjónin vorum á leiðinni að sinna viðskiptum með strákana okkar. Við keyrðum ofan í Thingstadstunnelen og þar í miðjum göngunum á mið akreininni urðum við rafmagnslaus einhvernvegin. Bíllinn bókstaflega missti meðvitund! Ég veit ekkert hvað gerðist eða hvað var að. Það drapst bara á bílnum!.

Ég hafði reyndar látið bílinn renna í gang (í bakkgír), því Bessi hafði kveikt á ljósinu inn í bílnum og tæmt geyminn. Ég læt hann renna afturábak og kippti upp kúplingunni eins og maður á að gera og viti menn. Bíllinn rauk í gang.

Þetta óvænta stopp í miðjum göngunum tengist sennilega þessu starti mínu. Ég verð að láta kíkja á bílinn. Ég meika ekki að hafa e-ð svona hangandi yfir öllum bílferðum héðan í frá.

En þar sem við vorum stopp í miðjum göngunum á mið akreininni kom til okkar rauður Volvo. Úr honum snarast kona og maður sem binda bílinn okkar við þeirra og draga okkur frá þessum voðalega stað. Kallinn skrúfaði svo rafgeyminn sinn úr bílnum sínum og gaf mér start. Allt rauk í gang og var eins og í sögu. Ég þakkaði honum ástsamlega fyrir en þeim var bara skemmt. Nokkru síðar kom Vegverkið til okkar og sagði að ég ætti að drífa mig í burtu. Við værum á hættulegum stað.

-Við forum svo í Rafmagnsrisann og keyptum okkur ryk-sugu.

Lærdómurinn sem ég ætla að draga af þessari sögu er að næst þegar ég sé einhvern í nauðum staddan þá ætla ég að gera eins og fólkið á rauða Volvónum.

Elefantur og flamengó

Ég tók þessa mynd af elefant í dýragarðinum í Boros. Hann var hinn vinalegasti og ég haf honum að launum vínber. það er reyndar stranglega bannað að gefa dýrunum að éta en what the fuck! Maður lifir bara einu sinni.

það sérstæða við þessa mynd er að hún er tekin á símann minn 2 mpxl. Nokia 65 Navigator.

Við eigum fína myndavél en hún varð battarísslaus. það er Cannon E10 frá árinu 2003. Stundum tek ég góðar myndir. ég held að þessi hérna af flamengóanum sé góð. Litirnir í henni eru flottir. Myndin er í fókus og ró yfir henni. Ég læt hana fylgja með. Endilega klikkið á þessar myndir til að sjá þær í fullri stærð

Flott hugsun

Sagnfræðingurinn Stephen Henry Roberts á eitthvert flottastu trúleysis tilvitnun sem ég man eftir. Hann mun hafa deilt við trúmann um trúleysi og í samræðum þeirra í milli fæddist þessi flotta hugsun. Hérna kemur hún

Ég staðhæfi að við erum báðir trúleysingjar. Ég trúi bara á einum færri guð en þú. Þegar þú skilur hversvegna þú afskrifar alla aðra mögulega guði, þá skilur þú hversvegna ég afskrifa þinn.

I contend that we are both atheists. I just believe in one fewer god than you do. When you understand why you dismiss all other possible gods, you'll understand why I dismiss yours.

-Ó hvað við þurfum fleira svona fólk...

Ég hvet fólk til að kynna sér greinarnar á Vantru.is. þær eru margar hverjar með því besta sem gerist í íslenskri umræðu.

Nær ekki nokkuri áft.

Hafið þið tekið eftir lesendur góðir hversu undanlegan framburð Bubbi Morthens hefur tamið sér? Á plötunni Geislavirkir er lagið Blóðið er rautt. Lagið er fínt en textinn óskiljanlegur eins og títt er með lög Bubba. Í þessu lagi kristallast þessi sérkennilegi framburður Bubba sem ég held að sé hættur að nota.

Í laginu syngur Bubbi.

-Frambjóðandinn með ýstruna sína, í ræðupúltinu segir háft (hátt). Mér þykir það leitt að húsið skyld'ann missa en malbikið á að ligg´í þessa áft(átt

-Leigubílstjóarar á Miðnesheiði liggja, týna egg háft og láft. (hátt og lágt) uppgötva allt í einu að það er miðað á þá byssu og sagt sorry en þetta nær ekki nokkri áft.(átt)

-Vetnissprengjur í skýlunum tifa, allt þar inn´er málað gráft (grátt) fyrr eða síðar mun rauði síminn hringa og skýlin verða opnuð uppá gáft. (gátt)

-Sprengjur munu fjúga, hljóðmúrinn kljúfa, en þær munu koma úr annari áft (átt)

Ég man eftir partíi á Patreksfirði þar sem partýgestir sungu hásöfum með þessum framburði allskonar dægurperlur með ógleymanlegum hætti.

Flott loft

Ég fór á kaffihús um daginn og tók eftir afar fögru loftinu á kaffihúsinu góða. Ég hef aldreigi áður séð slíkt loft. Loftið er glerjað með trérömmum til að halda glerinu á sinum stað. Alveg eins og í
hefðbundinni lóðréttri glerjun. Mér fanst svo
mikið til þessa lofts koma að ég tók af því ljósmyndir sem ég deili hér með með ykkur.

Ákvörðun hefur verið tekin..

Ég hef eignast átrúnaðargoð sem ég ætla að líkjast þegar gráu hárin hafa þakið höfðu mitt frá kynhárum til hvirfils. Ég varð sem steini lostin þegar ég sá þennan náunga sem ber töffaranafnið Charlie Rich. Ég ætla einnig að tileinka mér fatasmekk Charlies og er byrjaður að leggja drög að sniði sem líkist mjög aðþrengdu jakkafötunum sem Charlie þessi skartar í myndbandinu hér fyrir neðan. Takið eftir týpunni.. Er þetta ekki uber-töffari?

Með þessu móti ég komið því til leiðar að synir mínir skammist sín fyrir mig hvar sem ég fer og þannig gæti ég jafnað metin fyrir allar bleyjuskiptingarnar og vesenið í kringum þá. Ég hef nefnilega fengið mig fullsaddan af þessu smábarnastússi!

Hérna er hægt að sjá bláu jakkafötin og gráu bartana.


Þarna er Charlie ný búin að yngja upp. Gráu bartarnir eru algerlega æðislegir í samhengi við teflonhárgreiðsluna. Augnarráð Charlies segir aðeins eitt. Ég ætla að hamra þig eins og skógarhöggsmaður á rítalíni...

SAAB bifreið.

Ég rakts á þennan glæsilega SAAB á bílastæðinu í dýragarðnum í Boras. Ferlega flottur. Það er ég
viss um að frændi minn slefar yfir lyklaborðið við þessa sjón. Hann er með veikleika fyrir flottum bílum (evrópskum) og þá sérstaklega BMW.

Pabbi hans var reyndar mikill SAAB maður....
Spurning um að færa sig um set í "uppáhalds"...

Stórkostnleg tíðindi!

Eftir að mér barst til eyrna að heill kassi af Spur Cola hefið borist á dögunum í væntanlegt Safn Ölgerðarinnar bárust í mér blendnar tilfinningar. Var bæði sár og reiður. Þar sem ég er stoltur eigandi einu óopnuðu spurflöskunnar í heiminum varð mér ljós að hér var um merkan fund að ræða. Ég bloggaði um málið þann 19. júni. Þegar ég sá fréttina í DV um þennan stórmerka Spur-fund sá ég nokkuð undarlegt. Um mig hríslaðist gleðihrollur engum líkur.

Á myndinni mátti jú greina nokkar spurflöskur en enginn var með gamla (góða) laginu eins og min flaska. Það eru reyndar nokkar tómar Spur flöskur með gamla laginu en engin full. Þær Spurflöskur sem Ölgerðin fékk eru í alveg sömu flöskum og gamla appelsínið. Glærar litlar og satt best að segja, fullkomnlega sjarmalausar flöskur. Þessar litlu spurflöskur í appelsínflöskunum voru framleiddar í afar stutta stund enda þótti fólki flöskurnar hallærislegar. Í huga flestra sem komnir eru til vits og ára er Spurið með gamla laginu eina sanna spurið.

Spur flaskan mín er afar fallísk í útliti og er einstök að öllu leiti. Mér skilst að verðmæti hennar sá á við nýján Range Rover. Ég ítrkeka því tilboð mitt til Ölgerðarinnar um að láta af hendi Spur flöskuna mína fyrir sæmilega stóran hlut í Ölgerðinnni hf.

Eimreidin.is

Takið eftir vefadressunni!!. Er þetta ekki stórkostlegt?

Eina vesenið er að núna langar mig til að gera síðuna svolítið flotta en kann það eigi. Spurning um að maður leggi á sig smá html forritun?

Eimreiðin.

Bloggið mitt er að flytja sig um set. það verður óbreytt þeas lúkkið á því en lénið verður eimreidin.is.

Enn og aftur blæs Eimreiðin af stað í íslenskri fjölmiðlun. Nú á vefnum og verður minn prívat fjölmiðill. Eimreiðin hefur komið út 3 sinnum á pappír en þetta er í fyrsta skiptið sem Eimreiðin verður vefrit. Ég ætla að skrifa netta grein um sögu Eimreiðanna í fyrstu útgáfuviku.

Takk fyrir í bili. Sjáumst eftir smá stund.

Kv.
Teitur.

Sammála Svavari.

Svavar Alfreð prestur á Akureyri er er allt í senn öflugur bloggari og smábarnatrúboði. Bloggi hans einkennist af einhverskonar prósastíl og sannleika sem er ekki sannleikur. Allar setningar má skilja afturábak og áfram. Enga niðurstöðu er nokkurntíman að finna í skrifum Svavars. Þessi ritstill er í ætt kínikea eða sófistanna hinna grísku. Í nýjustu færslu Svavars kveður þú við nýjan tón. Hann virðist nefnilega komin í hóp vantrúarfólks. Eftirfarandi dæmi styðja þessa fullyrðingu.

Þökk sé þeim sem prédika á torgunum, flytja ræður í púltunum, hrópa af þökunum og hefja upp slagorðaspjöldin!

Þökk sé þeim skrifa greinar í blöðin, blogga og semja bækur og ljóð!

Þökk sem þeim sem hafa sannfæringu, skoðanir og trú og liggja ekki á því heldur þora að kannast við það og tjá það öðrum!

Þökk sé þeim sem hafa þó þann áhuga á okkur hinum og þá trú á mannkyninu að þeir telja það ómaksins vert að reyna að hafa áhrif á það og leggja sitt af mörkum í þess þágu!

-Fullkomlega sammála! Það er merki um almennilegt samfélag þegar sem flestir tjá sig um sín hjartans mál og samfélagsmál.

Vörum okkur á ofbeldismönnunum sem vilja þvinga ofan í okkur sína einu réttu skoðun og í öllu sínu öryggisleysi hafa ekki meiri trú á málstað sínum en svo að hann er þeim einskis virði nema þú gerir hann að þínum.

Þessu ber að fagna. ríkiskirkjan viðhefur öflugt trúboð á mörgum sviðum mannlífsins þar sem varnirnar eru hvað veikastar fyrir. Meðal smábarna og ómótaðra krakka. Í sumum tilfellum eins og í dæmi skólatrúboðsins eru krakkar trúlausra foreldra skildir frá hópnum meðan hinir krakkarnir læra að tala við guðinn eða þá að börn trúlausra taka upp ríkistrúna eins og nýlegt dæmi sannar.

Vörum okkur á úlfunum í sauðagærunum sem koma til okkar smjaðrandi og þykjast ekki vilja sannfæra okkur um nokkurn skapaðan hlut eða hafa nokkur einustu áhrif á okkur og eru samt einkennilega uppteknir við það.

Það er nokkuð erfitt að átta sig á þessari hugsun Svavars en ég held að óhætt sé að taka undir þessi varnaðarorð. Þeir sem vilja ekki hafa áhrif á okkur og vilja ekki sannfæra okkur um neitt ættu bara að halda sig heima við.

Vörum okkur á þeim sem hafa engan áhuga á okkur, hafa engan áhuga á tilverunni, umhverfinu, menningunni, framvindunni og samfélaginu, þeim sem hafa engan áhuga á neinu nema sér sjálfum og kveikja enga elda nema þeirra eigin kaka sé í ofninum

.

Fullkomlega samála þessu! Þeir sem engan áhuga hafa á tilverunni, umhverfinu, menningunni og framvindunni í samfélaginu skrifa reyndar afar lítið um þessi mál enda þessi mál ekki ofarlega í huga þeirra. Ég tek eigi að síður heilsuhugar undir þessi orð.

Stundum viljum við frið fyrir fólkinu sem hefur eitthvað að segja.

Jáhá Svavar. Það er reyndar auðelt að fá frið fyrir fólkinu sem hefur eitthvað að segja. Maður getur t.d slökkt á sjónvarpinu, flett yfir lesendabréf í dagblöðunum og skautað framhjá meinfýsnu bloggi.

Við viljum fá að vera í friði með okkar skoðanir, okkar trú og okkar sannfæringu.

En hvaðan ætli það allt sé komið?

Ætli það hafi kviknað af sjálfu sér í brjóstum okkar?

Alveg örugglega ekki.

Skoðanir mínar, trú mín, sannfæring mín, allt er þetta meira og minna frá öðrum komið.

Þessi lokaorð Svavars eru alveg frábær. Trúlausir vilja sannarlega vera í friði fyrir ásókn trúboða ríkiskirkjunnar. Þessi sannfæring trúleysis hefur alltaf verið til í brjóstum okkar. Við erum fædd trúlaus. Trúleysi styrkist við óskammfeilmni þeirra trúuðu sem vila troða boðskap sínum upp á ómálga börn í opinberum skólum, skíra börn í hópinn sinn í óþökk foreldra þess og halda í frammi ógeðfeldum skilingin á manninum, dýrka mannfórn og viðhafa hæpinn siðferðisboðskap.

50.113

Þegar ég athugaði í dag þá höfðu 50.113 manns séð þegar Svarthöfði svindlaði sér í röðina í skrípagöngu presta á dögunum. Ég verð að taka fram að ég átti engan þátt í þessu gysi, en vissi af þessu en átti ekki von á að þetta heppnaðist svona vel. Þetta var ekki á vegum Vantrúar en því er ekki að neita að gerningsmenn eru í félaginu.

Í framhaldi af gys-hugmyndinni um að Svarthöfði sér í hópi svartstakka ríkiskirjunnar, hver væri þá keisarinn sjálfur? Er það Páfinn í róm? Oft hefur verið bent á óhugguleg líkindi milli Rottweilers Páfa og Palantines keisara.

Ef ég væri ekki skeptíker þá færi um mig kuldahrollur.

Misskilningur

Ég var að reyna að kenna Bessa syni mínum að segja nafnið á götunni sem við búum við. Ormebekksgatan. Hann ruglaði þessu öllu saman og sagði hróðugur.

- Opnaðukexpakkann..

biblia.is

Hver skyldi nú eiga lénið biblia.is?

Ég hló mig bjargarlausan þegar ég komst að þvi fyrir all-nokkru síðan.

Grínað í Gautaborg

Ég átti leið niður í bæ áðan og sá að einhver hafði sett skúm-bað eða eins og það heitir á íslensku, freyðibaðslög ofan í Gosbrunninn í Gautaborg. Hvít sápan þyrlaðist yfir vegfarendur og gysið vantki kátinu viðstaddra.

Eins og sjá má er ekkert sérstakt veður í dag, hvítt veður svokallað með skúrum á köflum. Eftir hitabylgjuna fyrir 10 dögum hefur verið leiðinlegt veður hér í borginni.

Sætir bangsar

Synir okkar Ingunnar fengu flotta bangsa í jólagjöf. Þá má sjá hérna á myndinni. Það sem er sniðugt við þessa tilteknu bangsa að með þeim fylgir skráningaradressa sem tengd er við e-a alþjóðlega stjörnuskráningarstöð í Bandaríkjunum. það er semsagt hægt að logga sig inn (meðfylgjandi er aðgangsorð) og fá að skýra eina störnu í geiminum. Svolítið sniðugt satt best að segja. Við erum búin að skýra eina stjörnu. Hún heitir BessiLeó. Við eigum eftir að skíra tvær. Ég ætla að leyfa Auði minni að ráða hvað þær munu heita. meira af þessum sniðugu bangsum hér.

Nýja borgarstjórafrúin?

Færeyski söngfuglin frá Suðurey? Sölva Ford

Ef ég væri borgarstjóri og fengi að ráða dagskránni á Menningarnótt eins og Ólafur F. Magnússon (en hann heillaðist svo af söngfuglinum að hann plöggaði henni inn í dagskrá Menningarnætur) þá fengu Reykvíkingar að kynnast alvöru Techno tónlist. Það væri Electro House á Austuvelli, House við Hlemm, Minimal House í Þingholtunum og hin ömurlega tónlistarstefna Happy Hardcore væri spiluð á fullu blasti á leikskólum borgarinnar. Með því móti væri hægt að vekja upp ofvirkni í öllum börnum borgarinnar með tilheyrandi stjórnleysi og skemmdarfýsn.

-Ef ég væri borgarstjóri...

Gott á Ítala

Mikið er ég fegin að Ítalir töpuði í gær. Þeir spila leiðinlegustu taktík
sem um getur í samanlagðri íþróttasögunni. Markmið ítalska landsliðsins
hefur alltaf verið að komast í vítaspyrnukeppni og treysta síðan á 50-50 +
vinningslíkur. Þeir hafa meir að segja orðið heimsmeistara með þessu móti

Með sigri Spánverja í gær björguðu þeir ekki bara sjálfum sér frá
niðurlægjandi ósigri heldur björguðu þeir knattspyrnunni sjálfri frá
þvi að breytast í vítaspyrnukeppni. Mikið gladdist ég við sigur Spánverja.

Annars er þessi Atavin ótrúlegur. allir fjölmiðlar hérna eyða miklu plási
i þenna 23 ára Rússa. Tékkið á þessu vídeói.

Meðlag

Það væri gaman að vita hvaða forsendur liggja að baki útreikingi á meðlagi með börnum. Ég greiði meðlag með dóttur minni og sé auðvitað ekkert eftir þeim 19.760 krónum sem ég borga mánaðarlega. Ég vildi helst geta borgað meira og geri það vonandi eihverntíman. En ástæða þessarar hugleiðingar er sú að á laugardaginn kemur dóttir mín til min og verður hjá mér í næstum 5 vikur og ég borga meðlag til móður hennar á meðan!

Nú verð ég að taka fram að samband mitt við barnsmóður mína er hið besta og ég gæti ekki verið heppnari. Peningamál hafa eiginlega aldrei verið deilumál okkar í milli og við höfum leyst þau máls sem upp koma með einu símtali.

Þessi meðlagshugleiðing mín er þessvegna almenns eðlis en ekki sértæk
svo gripið sé til orðræðu sem einkennir Samfylkinguna. :)

Ég vildi endilega fá að sjá reikniformúluna sem liggur að baki meðlaginu.
Getur verið að formúlan geri ekki ráð fyrir að barnið dvelji hjá föðurnum
stóran hluta af árinu. Samkvæmt hefðbundum umgengnisreglum á barn að dvelja aðra hvora helgi hjá pabbanum. Einn mánuð á sumrin og viku samtals í kringum jól og páska.
Þessi upptalning er svona um það bil eins og sagt er.

Hver helgi er frá föstudegi til mánudags. s.s um 3 dagar
það gera 6 daga á mánuði. þetta gera þá 66 daga á ári + 30 daga sumarfrí.
Umgengni við barn er því um 100 dagar á ári sé jóla og páskafrí tekið í
reikninginn. 100 dagar eru rúmir 3 mánuðir. Væri réttlátt að ég fengi meðlag fyrir þessa
3 mánuði? Innifelur kannski meðlagsupphæðin þessa umgengni mína í sér þessa
3 mánuði sem barnið er hjá mér? Þetta væri gaman að vita. Ef einhver hefur
hugmynd um þetta má sá hinn sami gjarnan senda mér línu.

Pabbar sem greiða meðlag er hópur sem afar auðvelt er að labba yfir og
okkur sárlega vantar einhvern pólitíkus sem vill leiðrétta þann órétt
sem oft og tíðum dynur á meðlagsgreiðendum. Ég hef forvitnast aðeins um forsendur
þessa útreiknings en aldrei fengið svör. Mér er sagt að formúlan sé leyndarmál. Það ýtir enn undir grunsemdir mínar að þessi tala er bara ákveðin út í loftið án þess að taka tillit til þessara 100 daga sem barnið dvelur hjá pabbanum.

Rallýstjarna í ruglinu

Daníel Carlsson rallýstjarna Svíðþjóðar datt í það um helgina eins og annar hver Svíi enda var sumarsólstöðum fagnað. Það er sko skemmtilegt við þessa hátið í Svíþjóð að ritúölin sem framkvæmd eru (dans í kringum tré osfr) eru svo eldgömul að þau ná langt aftur fyrir alla skráða sögu. Ná sennilega alla leið til frummannsins.

En Þar sem Daníel var að fleygja í sig túbum af sterköli, ákvað hann að fara í bíltúr í öluvnarástandi sínu. Rallýkappinn þeysist um fagrar grundir Svíþjóðar uns löggan kemur auga á hann. Hefst þá hinn æsilegastg eltingaleikur!. Löggan náði Carlsson að lokum.

-Hann er á bömmer.

Borgarstjóri spilar sig stórt..

Hver dáð sem maðurinn drýgir er draumur um konu ást. Þessi orð detta mér stundum í hug enda fela þau í sér afar beinskeitta visku. En beinskeitt viska er á fallanda fæti eins og allir vita. Það er ljótt að segja sannleikann. Það er særandi og einhverjir gætu farið að gráta.

Þegar ég las um á Orðinu á götunni að Ólafur F. Magnússon hefði hrifist svo að söng færeysku söngkonunnar Sölvu Ford að hann hefði boðið henni að syngja á næstkomandi menningarnótt datt mér reyndar fyrst í hug kvikmynd áður en draumurinn um konuást kom í hugann. Það var kvikmyndin ”Maid in Manhattan”. Sagan um ríka og valdamikla kallinn sem tekur að sér óþekkta almúgastúlku og giftist henni, því augjóst er að borgarstjórinn í Reykjavíki City er að kynda upp Sölvu Ford. Svona bíomyndir eru til í óteljandi útgáfum og þú þekktasta er sennilega Pretty Woman, í henni hittir Richard Gere hamingjusama hóru og giftist henni. En Ólafur F Magnússon lufsaðist loksins í ferðalag á kostnað Reykvíkinga og hitti fyrir hina fögru Sölvu Ford. Borgarstjórinn og söngfuglinn að sunnann. Ævintýri er í uppsiglingu og ekkert nema gott um það að segja. -Nema eitt.

Ég vissi ekki að borgastjóri ætti að velja listafólk á menningarnótt? Er ekki heill skari af færu fólki sem gerir þetta. Kannast einhver við þessa Sölvu Ford? Það er svo innilega hallærislegt að eini staðurinn sem borgarstórinn í Reykjavík getur státað sig af titlinum er á erlendri grundu. En það að stæra sig af vegtyllum á borð við borgarstjórastóla er að ég held, inntakið í stjórmálastússi langflestra sem stjórmál stunda. En þarna var borgarstjórinn semsagt ekki á heimavelli með sinn 3% stuðning heldur 100% borgarstjóri í Færeyjum. Hann hefur vonandi fengið hégóma sínum þægilegan farveg í meðal færeyskra. Hann hefur getað orðið einhver annar en hann er með prósentustigin sín 3, vafasaman stjórmálaferli, stjórn(fá)visku og svikin loforð. Það er gott að komast burtu frá sjálfum sér við þessar aðstæður og fara til útlanda. Þar getur maður verið hver sem er. -Jafnvel kvikmyndastjarna á borð við Richard Gere?

Borgarstjóri hefði reyndar átt að fara í annan gír en Richard Gere því persónulegar kyndingar á Sölvu Ford, söngfuglinum fagra, er ekki embættisverk Borgarstjóra Reykjavíkur. Ef Ólafi finnst svona mikið til Sölvu Ford koma, ætti hann bara að bjóða henni í heimsókn á sinn kostnað frekar en að plögga hana inn í dagskrá Menningarnætur.

En það er gaman að spila sig stórt í útlöndum. Sýna vegsauka þrátt að enginn innistæða sé fyrir honum. -Hver dáð sem maðurinn drýgir er draumur um konu ást...
Hverjar eru dáðir Ólafs F. Magnússonar í embættisfærslum sínum? Eru það Laugavegskofarnir? Er það salan á Fríkirkjuvegi 11 (sem Ólafur var alfarið á móti... en skipti svo um skoðun) Er það afturhaldsstefnan í skipulagsmálum Reykjavíkur? Er að kannski að hafa þorað upp í flugvél til Færeyja?

44.793

Núna hafa 44.793 manneskjur séð vídeó af Svarthöfðagerningnum.

Á meðfylgjandi mynd má sjá loftbelg sem líkist Svarthöfða. Spurning um að meðlimir Vantrúar festi kaup á slíkum belg? Mér finnst þetta grín alveg kostulegt og auðséð að ég er ekki einn um það. Ég flissa eins og fábjáni í hvert sinni sem ég sé þetta Vídeó.

Þetta varpar nefnilega ljósi á hversu fáránleg þessi halarófa hins jarðneska himnaskara er. Prestarnir trúa því í alvöru að þeir séu með "máttinn" (og dýrðina) sín megin. Svarthöfði setti punktin yfir þessa halarófu.

Sovíetmenn fagna

Það var fjör á Rauða torginu eftir sigur Sovíeska landsliðsins á slökum Hollendingum í kvöld. Nikkur voru þandar og tregafullir hjómarnir úr þeim blandaðist við gáskafullan pípublástur sem hljómaði úr glansandi látúns gripum. Það má með sanni segja gleðin hafi ríkt í Bjarmalandi. Aðstoðar landbúnaðarráðherra Sovíetríkjanna, Kolev markskálkur sagði við þetta tækifæri við InterFax fréttastofuna að "nýr tími væri í augsýn í Sovíeskri knattspyrnu". Hann sagði ennfremur að til stæði að auka verulega við framlög til íþróttamannvirkja út um öll Sovíetríkin með áherslu á Kákasuslýðveldin en Andrei Arshavin sóknarmaðurinn sem skoraði í leiknum, er Kahkassi.

Fallinn.

Ég hef ekki neytt áfengis í frá árinu 2000. Reyndar frestaði ég þessu bindindi alveg fram á siðasta dag þessa ágæta árs. Síðan þá hef ég verið blá fokking edrú. Bráðum í 9 ár. Þessi vegferð hefur gengið afar vel og mér hefur aldrei langað í vín. Ég hef meir að segja aldrei þennan tíma smakkað pilsner eða þviumlíkt. Eftir mikið rifrildi við félaga mina sem endaði í símtali við tæknimann hjá Ölgerð Egils Skallagrímssonar hef ég drukkið Malt á tyllidögum. Uppskriftinni var breytt fyrir löngu síðan og síðan þá er eignlega ekkert áfengi í maltinu.

Víkur nú sögunni að efni þessa blogs. Í kvöld vorum við konan að elda svínalundir og keyptum tilbúna rauðvínssósu með. Sósan var helvíti góð en frekar mikið rauðvínsbragð af henni. Ég tékkaði á innihaldi sósunnar og komst að þvi að ég er sennilega fallinn eftir þetta bráðum 9 ára bindindi! Sósan er rúm 2% áfengi og er því eins og lítið bjórglas af styrkleika. Sósunni skipum við á milli okkar þannig að það má segja að ég hafi fengið mér slurk af bjór í kvöld.


-Þvi ber að fagna.... Eða hvað?