Hrunið og ég.

Ég verð aldrei sami maður eftir efnahagshrunið. Ég man vel þessa daga þegar bankarnir féllu hver eftir öðrum og efnahagur og mannorð landsins míns fór niður á Nígeríustall. Ég var algerlega niðurbrotin.

Ég hef alltaf verið áhugamaður um að búa í almennilegu samfélagi og á tímabili hélt ég að það íslenska væri svona 90% gott. Að frekar lítið þurfti til að gera það almennilegt. Af þessum sökum var ég t.d virkur innan Vantrúar (og er enn) og skammaðist út í klíkuskapinn og flokksræðið í kringum pólitískar stöðuveitingum og vaxandi stéttaskiptingu í samfélaginu. Við hrunið þá hertist þessi afstaða mín til muna og ég er hræddur um að ég muni hafa þessa sannfæringu þar til ég drepst. -Svona eins og gömlu kommarnir íslensku. Það er svolítið sorglegt.

Ég reiður út í sjálfan mig að hafa ekki gert eitthvað meira, verið skýrari og ákveðnari í þessari sannfæringu minni fyrir hrunið. Sannleikurinn er nefnilega sá að við hleyptum skítapakkinu alltof langt. Það fékk að ráða alltof miklu. Svo langt gekk þetta að orð eins og sósíalismi var skammaryrði sem fólk þorði ekki að taka sér í munn. Búandi í sósíalísku ríki þá fullyrði ég að ekkert fyrirkomulag er betra en evrópu-sósíalismi og sú heilbrigða togstreyta milli vinstri og hægri sem hér ríkir. Það er nefnilega einhverskonar óskrifaður sáttmáli í gildi, ólíkt því sem var á Íslandi fyrir hrunið.

Við hleyptum þeim alltof langt og afleiðingarnar eru hörmulegar. Ég hef rætt við marga hægri menn um ástæður hrunsins og furðulegt nokk þá eru útskýringarnar þeirra á hruninu að ekki var nógu mikil frjálshyggja í gangi. Nú held ég að svör á þessa lund séu einhverskonar sálfræðiviðbragð fremur en kaldhömruðu skynsemi og læt þær í léttu rúmi liggja. Hitt er annað og verra að þetta sama fólk virðist hafa miklar og góðar skoðanir á því hvernig skuli tekið til eftir partíið sem þau héldu. Sjálfstæðisflokkur og Framsóknarflokkur sem hafa stjórnað landinu meira og minna frá lýðveldisstofnun, titra nú og nötra yfir því hvenig uppbyggingunni skuli háttað. Og til að bíta höfðuði af skömminni hafa þessir flokkar stundum staðið í vegi fyrir nauðsynlegum björgunaraðgerðum.

Ég treysti ekki Sjálfstæðisflokknum. Ekki boffs. Ég held að hann sé úlfur í sauðargæru. Flokkur sem þykist vera í stjórnmálum en er í rauninni hagsmunasamtök þeirra ríku og spilltu. Ágætis dæmi um það er að koma í ljós núna þegar formaður flokksins, Bjarni Benediktson neitar að gefa upp tegnsl sín við fyrirtæki í landinu. Ég veit alveg hvaða retórík hann beitir í þeirri vörn sinni. "Þetta kemur ykkur ekki við, ég er líka einstaklingur og þjóðinni kemur ekkert við hvað ég á og hvað ég ekki á". -Klassískt yfirklór og óheiðarlegt. Þingmenn flokksins eru meira og minna laskaðir af óeðlilegum hagsmunatengslum við stórfyrirtæki. Flokkurrinn sjálfur þáði risamútur og varaformaðurinn skuldar þrotabúi Kaupþings 1500 miljónir (sem aldrei munu greiðast vegna ófullkominna laga sem Sjálfstæðisflokkurinn sjálfur kom á)

Star Wars útgáfan er þessi. Ég lít á Sjálfstæðisflokkinn sem riddarra Sith reglunnar en ekki sem stjórnmálasamtök í hefðbundum skilningi.

Samfylkingin hefur valdið mér ómældum vonbrigðum. Ég skrifaði nokkrum Samfylkingarþingmönnum bréf þar sem ég sagðist vera orði þreyttur á því að vera þreyttur á Samfylkingunni. Ég kaus hana ekki í síðustu kosningum. Samfylkingin er nefnilega líka löskuð eftir Davíðstímann. Hún er eiginlega stofnuð til þess að vera "hinn" Sjálfstæðisflokkurinn og Ingibjörg Sólrún átti að vera "Davíðinn" í Samfylkginunni. -Sterki leiðtoginn. Ingibjörg reyndist illa og brást á ögurstundu. Gísli Marteinn Baldursson (maður sem ég er eiginlega aldrei sammála) hefur bent á þessa eftirhermustæla Samfylkingar og með réttu. Samfylkingin er ónýtur vetvangur fyrir vinstri menn á Íslandi. það þarf að breyta öllum strúktúr flokksins og innviðum eigi ég að kjósa hann í framtíðinni. Það sem fer mest í taugarnar á mér varðandi Samfylkinguna eru pólitískar mannaráðningar og hrókeringar sem gefa Framsókn og Sjálfstæðisflokki ekkert eftir. Flokksskírteini er alltaf meira metið en prófskírteini þegar kemur að mannaráðningum. Ömurleg staðreynd en á pari við eftirhermuáráttu Samfylkingarinnar við Sjálfstæðiflokkinn.

Ég held að eftirköst hrunsins verði úr sögunni eftir 10 - 20 ár. þá er þetta búið en ég held líka að leiðin þangað verið vörðuð tilviljana og -fálmkenndum aðgerðum sem virka stundum og stundum ekki. Ég held að stjórnmálalífið muni loga stafnanna á milli á þessum tíma harðar deilur skekja land og þjóð. Samstöðu, sem er svo nauðsynlega á erfiðum tímum, mun skorta.

Samstöðu um alltaf skorta meðan óréttlæti ríkir.

Óréttlæti sem kveðið er á um í stjórnarskrá, óréttlæti sem fólgið er í því að ofurríkir borga ekki skatta eins og aðrir, óréttlæti sem felst í því að auðlyndir landsins eru "eign" um 60 fjölskyldna og óréttlæti sem fólgið er í því að flokkskírteini eða ætterni er meira metið en prófskírteini í opinberum mannaráðningum.

Ég ber þó, þrátt fyrir allt, von í brjósti að allt muni fara vel. Að órétturinn verið leiðréttur og að á Íslandi muni ríkja almennilegt samfélag. Reyndar gerðist nokkuð óvænt í sálu minni þegar upp komst um svindl og svívirðu Sigurjóns bankastjóra, þá fékk ég eins og vindhviðu í gegnum mig og eftir glundi í hausnum setningin: "Þetta gengur ekki upp. Ísland mun aldrei ná sér. Ísland mun alltaf verða spillt og óréttlátt". En sem betur fer þá þrjóskaðist ég upp við þennan mótbyr sálarinnar og er staðráðinn í því að taka til hendinni. Mennta mig og berjast fyrir almennilegu samfélagi. Bæta það og láta gott af mér leiða fyrir landið sem ég ann svo heitt.