Bækurnar um hrunið
Ég er búin að lesa allar bækurnar um Hrunið nema bók Óla Björns Kárasonar um FL-group. Þær eru allar fínar á sinn hátt og algerlega nauðsynlegt lesefni hverjum þeim sem vill kynna sér hrunið, aðraganda þess og hvað sem setti skriðuna af stað.
Nú er ég að lesa Hvítu Bókina eftir Einar Má. Hún er listilega skrifuð og áhrifamikil. Back to the basics - common sence! Hressandi að lesa og jafnvel hrollvekjandi á köflum. Maður dæsir yfir ruglinu sem viðgengist hefur á Davíðstímanum og framhaldinu í vanhæfu ríkisstjórninni. Verkalýðshreyfingin fær það óþvegið hjá Einari og hann talar um að verkalýðsfélögin hafa snúist upp í einhverskonar bíngóklúbba sem leigðu út sumarbústaði. -Nokkuð til í því. Ég man a.m.k ekki eftir því að verkalýðshreyfingin hafi lagt áherslu á sína minnstu bræður nema á tyllidögum. Apparatið hefur meira og minna snúist um að viðhalda sjálfum sér og ofurlaunum lykilmanna í félaginu.
Auðvitað neita þeir slíku ábúðarfullir og slengja fram einhverju exel-skjali en man einhver eftir því að réttindum erlendra verkamanna hafi verið sýndur einhver áhugi þegar allt var hér að springa út vegna þennslunar. Ef það hefði verið einhver dugur í verkalýðshreyfingunni þá hefði hún kallað til verkfalla þegar mannréttindabrot vinnuveitenda litu dagsins ljós. Það eina sem verkalýðshreyfingin gerði var að segja "við getum ekkert gert, þetta eru erlendar vinnuleigur" og blöðuðu síðan kæruleysislega erlendum skútublöðum eða héldu áfram í "Minesveeper"
Bók Jón Fr. Thoroddsen er sennilega sú bók með mesta sprengihættuna. Ástæðan fyrir þessari skoðun minni er sú að allskonar fólk í kerfinu hefur gagnrýnt hana harkalega. -Aðallega fyrir formið en ekki innihaldið! Segja hana vanta nafnalista og heimildaskrá og þar af leiðandi óvandaða. Þetta er dæmigerð smjörklípa hjá hagsmunaaðilum með slæma samvisku.
Árás Guðmundar Gunnarrssonar á Jón Fr Thoroddsen er t.d dæmalaus. Guðmundur segir beinlínis að höfundur sé barasta svo fúll að hafa bara unnið hjá einhverju skíta-verðbréfafyrirtæki en ekki stóru bönkunum að hann hafi ritað bókina í hefndarhug.
Ég spái því að eitthvað í bókinni sé svo viðkvæmt að allskonar fólk úr allksonar flokkum, stéttum og viðkiptablokkum hafi ákveðið að ráðast á bókina og höfundinn með offorsi. Sennilega kemur innihald "Íslenska efnahagsundursins" illa við kauninn á verkalýðshreyfingunni. Eitthvað sem sést ekki strax en er undirkraumandi.
Ég mæli sterklega með Íslenska efnahagsundrinu, Hvítu bókinni, Hruninu og Sofandi að feigðarósi.
Nú er ég að lesa Hvítu Bókina eftir Einar Má. Hún er listilega skrifuð og áhrifamikil. Back to the basics - common sence! Hressandi að lesa og jafnvel hrollvekjandi á köflum. Maður dæsir yfir ruglinu sem viðgengist hefur á Davíðstímanum og framhaldinu í vanhæfu ríkisstjórninni. Verkalýðshreyfingin fær það óþvegið hjá Einari og hann talar um að verkalýðsfélögin hafa snúist upp í einhverskonar bíngóklúbba sem leigðu út sumarbústaði. -Nokkuð til í því. Ég man a.m.k ekki eftir því að verkalýðshreyfingin hafi lagt áherslu á sína minnstu bræður nema á tyllidögum. Apparatið hefur meira og minna snúist um að viðhalda sjálfum sér og ofurlaunum lykilmanna í félaginu.
Auðvitað neita þeir slíku ábúðarfullir og slengja fram einhverju exel-skjali en man einhver eftir því að réttindum erlendra verkamanna hafi verið sýndur einhver áhugi þegar allt var hér að springa út vegna þennslunar. Ef það hefði verið einhver dugur í verkalýðshreyfingunni þá hefði hún kallað til verkfalla þegar mannréttindabrot vinnuveitenda litu dagsins ljós. Það eina sem verkalýðshreyfingin gerði var að segja "við getum ekkert gert, þetta eru erlendar vinnuleigur" og blöðuðu síðan kæruleysislega erlendum skútublöðum eða héldu áfram í "Minesveeper"
Bók Jón Fr. Thoroddsen er sennilega sú bók með mesta sprengihættuna. Ástæðan fyrir þessari skoðun minni er sú að allskonar fólk í kerfinu hefur gagnrýnt hana harkalega. -Aðallega fyrir formið en ekki innihaldið! Segja hana vanta nafnalista og heimildaskrá og þar af leiðandi óvandaða. Þetta er dæmigerð smjörklípa hjá hagsmunaaðilum með slæma samvisku.
Árás Guðmundar Gunnarrssonar á Jón Fr Thoroddsen er t.d dæmalaus. Guðmundur segir beinlínis að höfundur sé barasta svo fúll að hafa bara unnið hjá einhverju skíta-verðbréfafyrirtæki en ekki stóru bönkunum að hann hafi ritað bókina í hefndarhug.
Ég spái því að eitthvað í bókinni sé svo viðkvæmt að allskonar fólk úr allksonar flokkum, stéttum og viðkiptablokkum hafi ákveðið að ráðast á bókina og höfundinn með offorsi. Sennilega kemur innihald "Íslenska efnahagsundursins" illa við kauninn á verkalýðshreyfingunni. Eitthvað sem sést ekki strax en er undirkraumandi.
Ég mæli sterklega með Íslenska efnahagsundrinu, Hvítu bókinni, Hruninu og Sofandi að feigðarósi.
Flokkar: Fjölmiðlagagnrýni, Hrunið, Samfélagsmál, Spilling, Stjórnmál, Ísland
posted by Teitur Atlason at
11:59
6 Comments:
Ég held að það hafi verið eitthvað varðandi lífeyrissjóðina í Íslenska efnahagsundrinu, sem fór illa í allt þetta lið. Þar er nefnilega ýmislegt sem örugglega má ekki skoða nánar, enda voru sumir þeirra misnotaðir til fjárfestinga í Exista og öðrum slíkum fyrirtækjum sem voru á hraðri niðurleið. Afleiðingarnar eru þær að allavega þrír sjóðir sem var gert að fjárfesta á slíkan hátt 2008, hafa þurft að skerða lífeyrisgreiðslur.
Atvinnurekendur og fagfjárfestar hafa nefnilega talsverð ítök í stjórn og stjórnun lífeyrissjóða, og í raun hafa verkalýðsfélög orðið meir að fagfjárfestingafélögum fremur en hagsmunagæslu-aðilum félagsmanna sinna. þessu þarf að breyta innan verkalýðsfélaganna sem fyrst en það gerist ekki nema félagsmenn fari að þrýsta á slíkar breytingar.
By
Agnar Kr. Þorsteinsson, At
22. júlí 2009 12:10
Bók Jón Fr Thoroddsen er besta bókin um hrunið akkúrat vegna þess að hún fer dýpra í að skoða þátt bæði Verkalýðshreyfingarinnar og lífeyrissjóðanna.
Hrunið var líka góð en bók Jóns veitir mun meiri innsýn heldur en bók Guðna.
Það er ekkert skrýtið að Guðmundur skjálfi... og veitist að höfundi bókarinnar.
By
Nafnlaus, At
22. júlí 2009 12:12
Stjórnarmenn lífeyrissjóðanna réðu ekki við hlutverk sitt og spiluðu einna stærstu rulluna í hruninu með heimsku sinni.
Bankamennirnir og sér-hagsmunaöflin spiluðu með þá eins og þeir vildu.
By
Nafnlaus, At
22. júlí 2009 12:15
Nú tengist ég ekki þessum verkalýðsfélögum sem þú vísar til, en já - ég man eftir því að þau voru hávær í kringum erlenda vinnuaflið sem hér var.
Ég man líka eftir brjáluðu liði sem vildi græða á því að reka atvinnumiðlun og flytja inn ódýrt vinnuafl og svo voru verkalýðsfélögin bara eitthvað að skipta sér af og heimta lögbundnar greiðslur. Sjá til dæmis þegar Verkaðlýðsfélag Akraness (að mig minnir) kærði eina slíka atvinnumiðlunina.
Hvað varðar bókin hans Jóns - þá er hún vísir að góðri bók, en hún er ekki góð bók. Mæli með ritdómnum hans Jóns Ólafssonar um bókina sem birtist í Morgunblaðinu, sem nánast skrifaði það sem ég hafði hugsað um bókina. Til að þetta verði góð bók þarf að klára sögurnar, en ekki hætta í miðjum klíðum eða gefa bara í skyn einhverjar sögur sem hann hefur eftir öðrum. "Sagt er" er ekki nægjanlega gott.
By
Nafnlaus, At
22. júlí 2009 12:58
Ágæti Naflaus 12:58. Ég las dóm Jóns Ólafssonar og fannst hann bara lélegur. hann dæmir í raun 2 bækur þarna, Hvítu bókina og bók Jóns Fjörnis. Í dæmi Hvítu bókarinnar var eins og hann væri að reyna að nappa Einar Má á e-m Marxisma eða þvíumlíkt en í tilfelli "Íslenska efnahagsundursins" er rær Jón á sömu mið og aðrir gagnrýndendur bókarinnar, segja hana óvandaða og þvíumlíkt. Ég er bara innilega ósammála Jóni og dómum hans. Bók Jóns Fjörnis gengur alveg prýðilega upp eins og hún er. Þetta er ekki skáldsgaga, heldur ekki sagnfræði og heldur ekki heimsspeki. Hún er bara bók sem skrifuðu er af manni úr innsta hring íslenskra fjármalaheimsins og á orfæri þeirra sjálfra. "Sagt er" skýringin er nákvæmlega það sem gerir bókina ef svo má að orði komast. Sumt verður ekki sannað þótt það sé á allra vitorði. Höfundur sem skautar fram hjá svonleiðis sannleik er huglaus.
Jón Fjörnir er ekki huglaus.
By
Teitur Atlason, At
22. júlí 2009 13:13
Ágæti Teitur - einmitt vegna þess að höfundur átti að koma úr innsta hring fjármálalífsins átti ég von á meiru - ítarlegri lýsingum um hvernig kaupin á eyrinni voru, en ekki hálfkveðnar vísur. Þetta er kannski ekki heimsspeki eða sagnfræði, en á köflum vantaði rökstuðning fyrir því sem hann var að slengja fram.
Hvað varðar orðróminn, þá þarf þar að stíga varlega til að gera almannaróm ekki að sannleik - þar er langt bil á milli. Mér fannst bara ekki nóg að endurtaka sögur sem ég hafði ma lesið hér á Eyjunni án þess að hann reyndi að fá einhverjar staðfestingar fyrir þessum sögum. Ég get sagt "sagt er að Teitur hafi ekki fylgst nógu vel með, af því hann er búsettur í Svíþjóð". En það verður ekki satt, bara af því ég segi það, er það?
By
Nafnlaus, At
22. júlí 2009 13:20
Sendu inn athugasemd
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Heim