Æra, virðing og skyldurækni

Ég heyrði á dögunum ansi góða sögu af ærlegum stjórnmálamanni. Ekki íslenskum að vísu enda eru þeir fáséðir eins og hvítir hrafnar. Þessi saga er af þýskum stjórnmálamanni. Gömlum kalli sem gegndi embætti dómsmálaráðherra á áttunda áratuginum í Vestur Þýskalandi.

Þannig var að dag einn stormaði lögregla inn í ritstjórnarskrifstofur tímaritsins Der Spiegel og handtók ritstjórann og gerði einhver gögn upptæk. Samtímis var blaðamaður tímaritsins handtekin af spænsku lögreglunni þar sem hann sólaði sig í sumarfríi með fjölskyldu sinni. Honum var á eldingarhraða hent upp í fugvél og flogið til þýskalands þar sem hann var yfirheyrður. Aðgerðin var að undirlagi hermálaráðherrans með samþykki kanslara.

Daginn eftir, um leið og klukkan sló níu, gekk þessi virðulegi dómsmálaráðherra á fund kanslarans og afhenti honum afsögn sína. Aðspurður mun dómsmálaráðherrann útskýrt afsögn sína með því að að enginn í Þýskalandi væri handtekin í landinu án þess að hann viss af því. Það hafi verið gengið freklega framhjá honum við þessa aðgerð og honum haldið í skugganum. Hermálaráðherra ekki að ákveða hver sé handtekinn í landinu. Það er hlutverk dómsmálaráðherra. -Punktur...

Þessi maður hætti bara og naut virðingar fyrir vikið meðal þýsku þjóðarinnar.

Það er napurlegt að bera saman þennan gamla virðulega Þjóðverja við Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra í vanhæfu ríkisstjórninni. Hann var aldrei hafður með á fundum sem skiptu einhverju máli. Ingibjörg og Össur nennt ekki að hafa hann með. Davíð Oddson ignoreraði hann algerlega.

Það kom þó að því að Björgvin segði af sér en ekki vegna þess sem hér er ritað að ofan, það var alls ekki komið í ljós á þeim tíma, heldur vegna þess að hrunið átti sér stað á hans vakt eða þvíumlíkt. Einnig spila inn íþetta vanhæfni sem einhvernvegin var öllum ljós, heimskuleg ummæli og því að hann líktist spaugara-dúkkunni Konna (í "Baldri og Konna")þegar hann birtist með Geir Haarde á krísufundum, en hann endurtók allt og umorðaði að hluta til allt sem Geir sagði. Það var öskrað á afsögn hans úr öllum kimum samfélagsins. Frá hægri og frá vinstri.

Að endingu sagði Björgvin sagði af sér. -Eftir ÞRJÁ MÁNUÐI!

Þýski dómsmálaráðherrann beið uns kanslarahöllin opnaði til þess að hann gæti skilað inn uppsögninni.

Sjáið þið muninn ágætu lesendur? Annar er heill og skilur embætti sitt, verksvið þess og inntak. Hinn er bara þarna vegna þess að það er einhvað takmark í biðraðaleik þeirra hæfileikalausu innan flokkakerfisins. Laus við æru og skildurækni.

Er ekki komið nóg af svona liði við stjórn landsins? Er þetta ekki orðið gott? Er virkilega þannig komið fyrir okkur að orð á borð við skyldurækni hefur glatað inntaki sínu? Hvað með heiður? Æru? Skipta þessi hugtök engu máli lengur? Hvað með orð eins og sjálfsvirðingu? Eigum við að treysta fólki sem hefur enga sjálfsvirðingu? Hvaða fólk erum við eiginlega búin að velja til að stýra landinu okkar? Þjófa og hugleysinga? Endalausar raðir af dusilmennum?