Þessa smásögu fékk Eimreiðin í pósti. Ég birti hana með gleði í sinni.
SmásagaLausaleiksbarnið Ísbjörg.
Skáldsaga þar sem persónur í sögunni eiga enga stoð í raunveruleikanum og ef samanburður við dánar eða núlifandi persónur leiðir í ljós líkindi þá er um algjöra tilviljun um að ræða.
Tími: Nútíminn.Ísbjörg liggur grenjandi í vöggunni. Hún hafði verið óvær frá fæðingu en grætur nú sem aldrei fyrr. Yfir henni standa fósturforeldrarnir, nákomnir ættingjar hinna raunverulegu foreldra, hrista hausinn og vita ekki sitt rjúkandi ráð. Fósturpabbinn, Grímur er gamall pönkari, klæddur Che Guevara bol með hárið rakað algjörlega af hægra megin. Á vinstri helming er það grænlitað og mjög sítt sem gefur sérkennilegan femínískan þokka. Hann hefur ætið verið hávær kjaftaskur, blaðrandi út í eitt en aldrei sagt nokkuð af viti. Enn furðulegri er þó Ísold, fóstran, þó ekki sjáist það á ytra útliti hennar né hljómfagurri röddu. Ísold er nefnilega genetískt slys, afkvæmi fjögurra einstaklinga sem töldvu sig mikilvæga. So mikilvæga að þar sem þau öll fjögur lágu banaleguna samtímis, hræktu í skál og úr mixtúrunni stökk Ísold alsköpuð fögur og ung. En flagð reyndist vera undir fögru skinni og vergjörn er hún í meira lagi.
„Leó og Mylli Túlipani vilja að við borgum meðlagið“ stynur Grímur yfir vöggunni og heldur áfram: „Og þér er andskotans sama því það eina sem þig dreymir um að að skríða í bólið með þeim og hinum ræflunum í austurblokkinni“. Ísold svarar með þögninni einni, lygnir aftur augunum og lætur sig dreyma um að hún sé flutt úr hálfbrunnu kofaræksninu sem stendur skjóllítill á sléttunni milli vestur- og austurblokkarinnar.
Tími: Ári áður.Fólkið sem bjó í litla kofanum fannst það vera besta hús í heimi. Var það fallega málað, vel einangrað og hafði verið vel viðhaldið enda höfðu íbúar yfiráð að gjöfulli laxá sem kvíslaðist umhverfis kofann og allir vildu veiða í. Og staðsetningin þó nöpur væri var í alfaraleið og myndaði brú yfir laxána sem rann milli stóru blokkanna tveggja. Einungis fávitar hefðu ekki náð að gera sér ríkulegan mat úr þessari stöðu því blokkarbúar máttu ekki veiða í ánni, bara kofafólkið.
Sjalli var einn af þeim sem lengst hafði búið í kofanum, stjórnsamur með meiru og talinn vitur gaur. Eigingirni, sjálfsánægja og fullkomið siðleysi eru þó hans helstu einkenni. Merkilega vel tókst honum þó að fela þessa lesti því að hann átti málpípu eina Gotneska sem á hverjum morgni hóf raust sína og skjallaði flestar hans athafnir. Aðrir íbúar höfðu reynt að nota slíkar pípur en þær voru allar mjóróma og lítt fallnar til hlustunnar. Sjalli var kvennamaður mikill enda sögðu menn hann hafa ásjónu Davíðs konungs, hrokkinhærður en þó ekki rauðhærður eins og gyðingar lýsa sínum manni. Víða hafði hann komið við á sinni löngu ævi. Þær konur sem hann táldróg fékk hann fljótt leið á og sparkaði þeim snögglega undan sæng sinni þegar hann búinn var að hirða allt fémætt af þeim. Rósa, ein af mæðrum Ísoldar hafði lent í bóli Sjalla, og þó svo stúlka sú væri ekki fróm og vönd að virðingu sinni þá náði hún sér aldrei eftir það en þegar við komum nú til sögu, þá er Sjalli búinn að vera í óvenju löngu sambandi við gömlu bóndakonuna Særánu B.
Alla sína ævi höfðu Særán B. og Sjalli verið í „haltu mér, slepptu mér“ sambandi. Meðan allt lék í lyndi þá hafði parið sérstaklega gaman að grafa efir kistum. Það kom oft fyrir að parið fann litla muni eða kistur við gröftinn. Þegar svo bar undir þá skiptu þau ætið fengnum bróðurlega á milli sín. Nú komu hinsvegar úr jörðu tvær óvenju stórar kistur smekkfullar af gulli. Var þetta mikill fengur og ekki síðri en sú kista sem erkióvinir Sjalla, Jónóli og Hringur höfðu snapað skömmu áður. Kastast hafði í kekki milli Sjalla og þeirra vegna þess að Hringur og Jónóli deildu feng sínum bara með Birni Sjómanns. Þóttist Sjalli eiga rétt á hlut, þar sem hann gróf niður á kistuna en þegar hann ætlaði að deila út innihaldinu til vina sinna daginn eftir, greip hann í tómt. Kistan hafði verið fjarlægð í skjóli nætur og fengin Birni Sjómanns til varðveislu. Gerast nú merkilegir atburðir. Særán B. og Sjalli lofa að deila gullkistunum tveim milli allra íbúa kofans!
Kannski þjakaðir af sektarkennd eftir að hafa haldið öllum hinum kistunum fyrir sig. Kannski raunsæ að þrátt fyrir óseðjandi græðgi þá gætu þau aldrei eytt öllu gullinu. Eða kannski sú staðreynd að gullmolarnir voru flestir kirfilega merktir eigendum sínum, öllum hinum íbúum hússins, varð þess valdandi að deila átti úr kistunum til allra. Skömmu áður en til skiptanna á að koma bankar á dyr kofans brottfluttur íbúi kofans. Var þar á ferðinni portkonan Björg sem dvalið hafði á heilögum kletti í stærsta herbergi Austurblokkarinnar. Rætnar tungur sögðu að hennar aðal viðskiptavinur væri Asoc Artson hópurinn svokallaði og í hjáverkum hefði hún bruggað Hurra öl. Portkonan klædd teinóttri dragt með silfraðan Thorshamar í keðju um hálsinn, krafði Sjalla viðtals. Og eins og Asoc Artson hópurinn er þekktur fyrir þá gerði hún honum tilboð sem hann gat ekki hafnað. Hún sagðist forrík eftir að hafa selt bruggtækin sín til Neke-Nieh ölframleiðandans. Vildi Björg kaupa aðra kistuna og í staðinn yrði gullið í henni notað til að styðja ægivald Sjalla á íbúum kofans. Lokuðu þau sig af inni í herbergi á laun til að innsigla samkomulagið eins og portkonu og glaumgosa er lagið. Aldrei fékkst að vita hvað þau hvísluðu sín á milli í herberginu en ólyktin sem gaus upp undir verknaðnum var slík að sá eini sem heyrði hvískrið, hreina loftið, forðaði sér út og sagðist aldrei hafa fundið aðra eins skítalykt. Sveitt og brosmild slökuðu þau á uppi í rúmi en uppgvötuðu svo sér til skelfingar að gardínurnar voru frádregnar. Gegnum rúðuna starði Ísold og langaði augljóslega að vera með. Hún hafði þá þegar þrátt fyrir ungann aldur vaxið yfir bæði Grím pönkara og Særánu B. sem stóðu sitt hvoru megin við hana og störðu opinmynnt inn um gluggann. Særán B. hafði séð nóg og hljóp frá kofanum. Sjalli spratt fram úr rúminu og hljóp á eftir henni móður og másandi, „ég get útskýrt...“ „þetta er ekki eins og þú heldur.....“. Særán B. dró nafn sitt af gjörning sem hún framkvæmdi nokkuð löngu fyrir þennan tíma, á tímabili sem hún deildi ekki rekkju með Sjalla. Það var einu sinni að þegar Sjalli svaf værum blundi þá setti hún upp skilti við ána sem leyfði eingöngu þeim greifum sem áttu veiðistöng á því tímabili, veiðar í ánni. Hún taldi það algjört aukaatriði að hún ætti sjálf stóra og fína veiðistöng. Sjalli varð reiður þegar hann sá skiltið og vildi fjarlægja það. Leitar hann að öxi til að höggva skiltið en sér þá stóran lax við eldstæðið sitt í kofanum. Og var svo þaðan í frá að á hverjum degi laumuðu veiðigreifar feitum laxi eða tveimur að Sjalla. Öxin fannst aldrei. Skiltið stendur enn þann dag í dag á sínum stað, táknmynd fullkomins óréttlætis, þjófnaðar og siðblindu. Úr varð að Særán B. fengi að ráðstafa hinni kistunni. Það var eina sem Sjalli gat boðið til að halda í hana því ekki gat hann leitað annað. Sjalli þoldi nefnilega ekki Ísold. Og þrátt fyrir að Grímur hafði skánað nokkuð þegar hann rakaði af sér blóðrauða hanakambinn og safnaði í vinstri-grænu hárvitleysunna þá var ekki hjá því litið að eitt sinn pönkari verður ávallt pönkari. Særán B. lét velþekkta giggaló grúppu, T-klíkuna fá kistuna sína til umsjónar og varð það ekki til að bæta ástandið því Sjalli hafði megnustu fyrirlitningu á þeim. Og allir þessir aðilar sameinuðust í hatri á Hring og félögum sem höfðu nú komist yfir háværari málpípu en þá Gotnesku.
Það tókst aldrei að lofta almennilega út úr kofanum eftir þetta sem hristist nú og skelfur í stöðugu rifrildi íbúanna: Fyrst lánar T-klíkan Björgu kaupverðið að gullkistunni og Björg er snögg að endurgreiða greiðann með að lána T-klíkunni sömu upphæð til baka.
Þá bankar Vesturblokkin uppá og spyr hvort við viljum fara með þeim að kveikja í Karí byggingunni sem liggur miðja vegu við Austuveg. Sjalli er fljótur að samþykkja það án þess að spyrja aðra í kofanum. Íbúar kofans ákveða að Sjalli og Særún B. séu þau skástu til að sinna viðhaldi kofans. T-hópurinn skammtar sjálfum sér svo miklu gulli úr kistunni sinni að Sjalli nær í 400 litla mola sem voru þar í geymslu, dauðhræddur um að ekkert yrði eftir seinna.
Sleginn þeirri tilhugsun að gullið geti klárast ákveður Sjalli að aðrir íbúar kofans eigi að greiða sér og Særán B. ríkulega upphæð þegar þau skrifa æviminningar sínar í ellinni. Og þegar Grími pönkara og Ísold er lofað hlutdeild af ránsfénu þá eru þau fljót að rétta upp hönd sína til samþykkis. Ekkert heyrist lengur í Gotnesku málpípunni og Sjalli smíðar marghausa sleggju hannaða til að brjóta bara málpípu Hrings. En öryggisventillinn Axlarbrjótur skemmir þau áform.
Særán B. heimtar að fá að ráða meiru, yfirtekur bílstjóra sætið í og neyðir Sjalla til að sjáum að fara út með ruslið í tunnu. Eftir þetta yngist upp ásjóna Sjalla, en hið konuglega karisma hverfur, og er sem allur vindur sé úr honum. Traustið milli Sjalla og Særánar B. er horfið. Sjalli virðist eitthvað í vafa með kenndir sínar og er farinn að renna hýru auga til Gríms pönkara.
Björg, T-klíkan og Hringur eru hræddir um að Skattmann vondi vilji stela úr kistunum þeirra. Þeir fá Lúxa Tortóla til að fela gullið í kistum austur- og vesturblokkarinnar. Allt nema 1 moli. Sá moli er látinn ganga milli kistanna þriggja til að láta líta út fyrir að eitthvað sé í þeim.
Særán B. fær nóg af Sjalla og nennir ekki lengur að sjá um kofann með honum. Ísold nýtir sér ástandið til ítrasta og nær að skríða í ból Sjalla þrátt fyrir að Grímur standi á náttfötunum við rúmstokkinn. Ísold og Sjalli uppgvöta að kisturnar 3 eru galtómar fyrir utan molann góða sem gengur á milli. Þau kalla Björg, T-klíkuna og Hring á sinn fund. Björg sem er farinn að gildna verulega undir belti eftir rúmbröltið með Sjalla segir að verðandi barn þeirra Ísbjörg muni verða gulls ígildi og kistan muni fljótlega fyllast aftur eftir fæðingu. Varð nú úr að Sjalli skyldi ljúga að vesturblokkinni á meðan Ísold skyldi ljúga að austurblokkinni að kisturnar 3 væru í rauninni smekkfullar af gulli. Það hefði orðið illt afspurnar ef það fréttist til hinna blokkanna að kisturnar væru tómar.
Bruninn:Björg liggur kasólett í rúminu. Napur haustvindurinn kælir kofann. Ekkert gull er eftir til að kaupa brenni og til að hlýja sér kveikir Hringur í tómu gullkistunni sinni. Þegar eldurinn magnast hleypur hann skælandi til Sjalla. Kemur nú í ljós sem marga hafði grunað en enginn þorað að segja: Sjalli er nautheimskur. Til að koma kistunni út þá í fljótfærni sinni sparkar hann kistunni að hurðinni. Þar rekst hún í hinar kisturnar og byrja þær allar að loga. Nú eru góð ráð dýr. Hleypur Sjalli til, nær í slöngu og byrjar að spreyja yfir eldinn. Ísold hjálpar til með að halda fast um slönguna. Allt um kring öskra íbúarnir „Hættið strax! Stop! Þetta er bensín slanga! Í guðanna bænum hættið að sprauta“. Mitt í þessum látum fæðist Ísbjörg, en hún grenjar ekki og íbúarnir hafa engan tíma til að sinna henni. Þeir reyna í örvæntingu að fá Ísoldu og Sjalla til að hætta að dæla bensíni á eldinn. Það er ekki fyrr enn Alma og Borgar ráðast á parið með potta og pönnu að þau hrekjast frá slöngunni. Í vöggunni grenjar Ísold nú ákaflega. Eftir þetta er Grímur aðalmaðurinn en tvístíga labbar hann í sömu sporum og Sjalli. Samviskan er samt eitthvað að naga hann og líkist mest Dr. Jekyll and Mr. Hide. Og erum við nú kominn aftur að upphafinu þar sem Grímur stendur í rústum kofans, yfir vöggunni saman með Ísold. „Ég veit“ segir Ísold. „Hendum krakkaskrattanum í Ölmu og Borgar. Þau geta alið hann upp og jafnframt borgað meðlagið“. „Já hvað getum við annað?“ segir Grímur. „Björg er flutt inn til Lúxa Tortóla og Sjalli þykist ekkert eiga í krakkanum enda hver lítur við útbrunnum glaumgosa með smákrakka á öxlinni?“
Er sagan nú komin á leiðarenda en því fer fjarri að henni sé lokið. Ef sagan á að enda vel þá er algjörlega nauðsynlegt að koma Sjalla, Ísold, Grím og Særánu B fyrir kattanef. Og T-klíkann, Hringur og Björg skal stinga í fangelsi ef kofinn litli vill komast aftur til vegs og virðingar í borginni stóru. Aðeins þá er hægt að tala um hamingjusaman endi.
Höfundur er mesta ógn nútímasamfélagsins: Nafnlaus Athugasemdaskrifari.
Lifi byltingin!
