Icesave í hnotskurn

Ég furða mig endalaust á málflutningi Framsóknar, Sjálfstæðisflokks og þessarar Hreyfingar eða hvað sem þau heita í dag.

Já ég ætla að tala um Icesave.

Ég var í Hollandi fyrir nokkrum vikum og fann vel andúðina gagnvart Íslandi í landinu mjúka. Ástæðan er einföld. Svikareikningar Icesave. Hollendingar voru narraðir til þess að festa fé í þessari svikamillu undir dyggri meðstjórn Kjartans Gunnarsonar þáverandi framkvæmdastjóra FLokksins og innmúraðasta Íslendings sögunnar.

Jæja. Leikar fóru eins og við vitum öll. Innistæður sparifjáreigenda hurfu eins hratt og maður ýtir á enter. Hollendingar eru brjálaðir. Alveg band-fokkíng-brjálaðir.

Þeir leita réttar síns. Skoða hvaða reglur eru í gildi og sjá að Íslendingar hafa skuldbundið sig að greiða 20.880 þús evrur. -Lágmarkið.

Þessa peninga vilja þeir fá. Og ekkert helvítis múður.

Nú skal froðufellandi Framsóknarmönnum, ríkisspena-sjúgandi Sjálfstæðismönnum og hrifnæmu Hreyfingarfólki bent á að snúa dæminu aðeins við. Nota ímyndunaraflið og hugsa dæmið aðeins út frá sjónarhóli Hollendinga. Hvað myndu Íslendingar gera, hvað myndi þeim finnast ef að Hollenskur svikabanki, með beina tengingu inn í stærsta stjórnmálaflokk Hollands ef að Hollenskur banki, Robabank (rob a bank) myndi haga sér eins og LB í Hollandi. Já hvað?

HVAÐ!

Ég er hræddur um að froðufellingarnir, og ríkisspenatottararnir myndu fara hamförum í vandlætingu sinni gangvart Rob-a-bank og krefjast þess sama eins og Hollendingar eru að krefjast af okkur.

-Sem er þó BARA það að farið sé eftir samningum!!

Nú er það svo að í Hollandi eru lög sem ábyrgjast að hollenska ríkið greiði allt að 100.000 evrum fyrir hvern einasta reikning. Málið lítur því þannig út að íslendingar ábyrgjast 20 þús evrur en Hollendingar ábyrgjast 80 þúsund evrur.

-Vel sloppið gætu sumir sagt.

Þeir sem áttu hærri upphæðir á svikareikningum Landsbankans (sem Kjartan Gunnarson framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins tók þátt í að opna) tapa öllu umfram 100 þúsund evrurnar. Átakanleg dæmi um fólk sem lét narrast af velheppnaðri auglýsingaherferð Landsbankans (undir dyggri stjórn Þórlinds Kjartanssonar varaþingmanns Sjálfstæðisflokksisn) tapa því stórum upphæðum. Mér er sérstaklega minnstætt dæmi manns sem var að geyma peningana sína á svikareikningunum eftir íbúðakaup. Hann var s.s búin að selja íbúðina sína, lét narrast, og tapaði stórfé. Fórnarlömb Landsbankans voru því venjulegt fólk.

Venjulegt fólk sem er brjálað út í Íslendinga.

Stærsta tjónið af völdum svikareikninganna voru samt hollensk sveitarfélög sem létu narrast. Miljónnir, eða miljónatugir evra af af skattfé venjulegra Hollendinga töpðuðst á svikareikningunum.

Svo heyra Hollendingar að þeir sem stóðu bak við hrunið, stórnmálamennirir, Sjálfstæðsmennirir, eftirlitshyskið sem brást og síðast en ekki síst, Kjartan sjálfur Gunnarsson berjist nú eins og afkróaðir villikettir í þeirri viðleytni að borga EKKI!

Þetta er svívirðileg afstaða. Huglaus afstaða. Allskonar útskýringum og afsökunum hefur verið fleytt af stað í þeirri von að skreyta hugleysið einhverjum rökum. Þekktust eru "kerfisvillu-rökin", sem ganga út á það að þessi lágmarkstrygging falli um sjálfa sig ef að fjármálakerfið hrynur eins og það leggur sig.

Ha! Hvaða fífli datt þetta í hug sem alvöru rök í stöðunni. Þetta er álíka og að settar séu reglur í fótbolta þess eðlis að ef að allir leikmenn sem eru númeraðir með oddatölum og fái í sig eldingu í miðjum leik þá skuli leikurinn enda sem jafntefli. þarna er svo langt seilst út í hið óorðna að undrum sætir.

Nú verður mér örugglega núið um nasir að vera ekki Íslendingur og svoleiðis. En skoði menn söguna, skoði menn dyggðirnar sm prýddu forfeður okkar þá var það einmitt heiðurinn sem öllu skipti.

Orðheldni og heiður ágætu lesendur. Orðheldni og heiður.

Því er öllum þjóðsvikabríkslum vísað á bug og snúið samstundis upp á bríkslarana sjálfa. Það eru einmitt þeir sem eru svikarar við landið okkar. Viðhafandi málflutning sem er allt í senn, aumingjalegur, dusilmennislegur, rætinn, hyskinn og hræsinn.

Styrmi hrósað.

Silfur Egils í gær var áhugaverðrt eins og endranær. Styrmir, gamli Moggaritstjórinn óð þar með súðum og kynnti til sögunnar Ísland framtíðarinnar. Íslandið sem reist verður úr rústum efnahagsstefnu Sjalfstæðisflokksins og Framsóknar (með aðkomu Samfylkingar, -ekki má gleyma þeim) Myndin sem Styrmir varpar upp er skýr.

Og við þekkjum hana vel.

Framtíðarlandið Styrmis er í rauninni Ísland árið 1960 mínus hernaðarlegt mikilvægi landsins. Ísland á að vera verstöð utan við alla samvinnu við aðrar þjóðir. Sumum kann ugglaust að hugnast þessi framtíðarsýn . Afsakið, fortíðarsýn Styrmis, en ég er að minsta kosti innilega ósammála Storminum.

Vindar breytinga þurfa að blása um íslenkst samfélag, við erum sennilega öll sammála um það, en við þurfum ekki Storm aftan úr fortíðinni. Ef að þessi draumsýn Stormsins verður að veruleika, þá fækkar einnig landsmönnum í sama horf og árið 1960. Það munu u.þ.b 80.000 manns flýja verstöðina. Styrmir og félagar munu þá ugglaust vísa til náttúruvals og "sögulegrar nauðsynjar" til að útskýra flóttann. Hann ætti að þekkja orðræðuna. Hún var notuð af austantjaldsliðinu sem Styrmir at kappi við í 30 ár.

Styrmi var hrósað fyrir að hafa verið á móti fákeppni og einokun í viðskiptalífinu. S.s á móti Baugi og öllu því liði.

Ég man ekki eftir því að Styrmir eða Morgunblaðið hafi verið mjög umhugað um samkeppni, eða mikilir andstæðingar fákeppni, þegar Flugleiðir, Eimskip o.fl., þ.e. fyrirtæki FLokksins, áttu meira og minna allt íslenskt viðskiptalíf !

Allt ber að sama brunni: Selektív hugsjónamennska. Afstaðan og baráttugleðin fer alltaf eftir því hver á í hlut, en ekki hvað á

Gott dæmi um þetta er þessi bók sem Styrmir hefur skrifað, Mér skilst ,og dæmi hafa verið færð fyrir því, að þessi bók sé kerfisbundin yfirhylming Styrmis á glæpum Sjálfstæðisflokksins. Í bókinni mun vera reynt að varpa ljósi á hrunið, en aldrei er minnst á þátt Kjartans Gunnarsonar varaformanns stjórnar LB og framkvæmdastjóra SjálfstæðisFLokksins og aldrei er minnst á skálkinn Baldur Guðlaugsson.

Gott samt að vita að Styrmir sé mótfallinn svona valdaklíkum. Sá innmúraði þykist nú vera orðin laus úr prísundinni. Talar nú fyrir gegnsæi eins og enginn sé morgundagurinn. -Fyndið. Maðurinn sem var talin hafa vald á við 2-3 ráðherra um árabili, Maðurinn sem enginn kaus.

Holur er tónninn þar sem Stormurinn gnauðar.

Maðurinn sem gufaði upp.

Ég las einhverntíman sögu um mann sem gufaði upp. Hann var "hreinsaður" burtu úr einhverju austantjaldsógeðinu. Allar ljósmyndir af honum voru brenndar. Fæðingarvottorð, einkannir úr skóla, skattaskýrslum þessa manns var eytt. Öllum pappír sem varðaði þennan horfna mann var eytt. Ekkert varð eftir.

Ekkert nema hatturinn hans sem hékk á snaga á gamla vinnustaðnum.

Mér verður stundum hugsað um þennan mann sem hvarf þegar Sjálfstæðisflokkurinn tjáir sig um Icesave-málið. Þessir 700 miljarðar sem Sjálfstæðisflokkurinn berst nú á hæl og hnakka í þeirri viðleytni að borga ekki, minna mig alltaf á þessa sögu.

Sjálfstæðismenn slá sér nú á brjóst og trúa sjálfsagt sjálfir að þeir séu í "góða liðinu", uppfullir af réttlætiskennd þess sem hefur engu að tapa.

En hann er þarna nú samt. Hatturinn á snaganum.

Hatturinn sem enginn kannast við hver á. Hatturinn sem hvíldi ofan á hausnum á manninum sem var sannarlega ábyrgur fyrir þessum 700 miljörðum sem flokkurinn berst nú svo hatramlega gegn að skuli borgast. Hatturinn sem hékk á snaganum fyrir utan viðarklædda skrifstofuna þegar ákveðið var að opna Icesave reikninga í Hollandi þegar vitað var að bankinn færi í þrot.

Hatturinn sem tilheyrði sjálfum varaformanni bankaráðs Landsbankans og framkvæmdastjóra Sjálfstæðisflokksins.

Ég sé alltaf fyrir mér þennan hatti ofan á hausnum á öllum Sjálfstæðifólki þegar þau tala um "börnin" og "skattfrekju" og "nýsköpun" og "endurnýjun" og "gagnsæi" og "skjaldborgina" og "landráðamenn" og "óréttlætið" og "vanvirðinguna". . . . .

Takið eftir þessu næst þegar þau tala.

Þau eru með hattinn hans Kjartans Gunnarssonar á hausnum.

Óskar Bergson honum til hamingju?

Mér sýnist algerlega augljóst að Framsóknarflokkurinn sé í endurnýjunarham. Kosning Einars Skúlasonar í oddvitasæti Framsóknarflokksins í Reykjavík ber þess augljóst vitni. Ekki síður er ljóst að Óskar Bergsson, sem kallaður hefur verið í flimtingum, Eiktar Bergson, fær skell sem útilokar hann sennilega frá stjórnmálasviðinu um langa framtíð.

Fráhvarf Óskar úr reykvískri pólitík er batamerki og raunverulegt teikn um það að hlutirnir eru að batna. Mannskapurinn er að batna, hugmyndafræðin er að batna, heiðarleikinn er að aukast.

Ég veit ekki hverju hún sætir þessi siðbót. Ég held samt að stór hluti af henni sé að venjulegt fólk fékk nóg af spillingarliðinu. Stundum þýðir ekki að stóla á að aðrir bæti heiminn. Stundum verður maður að gera það bara sjálfur.

Einar Skúlason bauð kerfinu birginn og vann. -Því ber að fagna.


Svo bara verð ég að hrósa Framsóknarfólki fyrir kosningaskipulagið sem er algerlega til fyrirmyndar.

Um hvern er rætt?

• Er guð holdi klæddur, frelsari mannana og "sonur guðs"
• Fæddur af hreinni mey og getin af guði
• Fæddur í helli eða fjósi þann 25. desember að viðstöddum þremur fjárhirðum
• Býður fylgjendum sínum tækifæri á því að fæðast aftur í gegnum skírnarathöfn
• Breytir vatni í vín í giftingarathöfn
• Deyr um páska sem fórn fyrir syndir mannanna
• Eftir dauða sinn fer hann til heljar en kemur aftur eftir 3 daga og er upphafinn til himna.
• Fylgjendur hans bíða endurkomu hans við enda tímans
• Dauða hans og endurfæðningu er minnst í trúarathöfn sem felst í því að neyta brauðs og víns sem tákna líkama hans og blóð.

Um hvern er rætt?

Frægi maðurinn í runnanum.

Ég hef verið að velta fyrir mér svolítið snúnu vandamáli undanfarna daga. Það snýr að virðingu borgaranna gangvart stjórnmálamönnum. Hún fer þverrandi eins og flestir vita. Pælingin er nokkuð snúin en ég ætla að reyna áhlaup á hana.

Nú er það svo að ég þekki nokkra þingmenn, sumir eru jafnaldrar mínir sem ég hef verið samferða í gegnum áratugina meðan öðrum hef ég kynnst í gegnum sameiginlega vini og þess háttar. Ég hef tekið eftir því hjá sjálfum mér og umhverfinu mínu að fólk einhvernvegin breytist í afstöðunni til þessara einstaklinga þegar viðkomandi hefur verið kosið á þing. Viðhorfið til þessara einstaklinga einkennist af óttabljúgri virðingu og svona gervihlátri og fimmaurabröndurum þegar maður hittir þetta fólk út í búð eða í bíó. Ég er reyndar hættur þessu bukti því það er fáránlegt að fara að breyta samskiptamunstri sínu við fólk sem maður hefur kannski verið með í bekk eða unnið í sömu skítavinnunni á sumrin.

Já ég er semsagt hættur þessu dekri og kem fram við þingmenn sem ég þekki eins og kunningja mína. Skamma þá eða hrósa, allt eftir því hvað á við hverju sinni. Nú er það reyndar með mig og mína vini að við látum gjarnan allt flakka, og já. Sumir gæti sagt að við töluðum stundum eins og götustrákar. Mönnum er sagt að stein og -grjóthalda kjafti, hoppa upp í rassgatið á sér, drulla sér í burtu og svo eru gjarnan rifjaðir upp gamlir skandalar úr lífi viðmælendans, og viðkomandi svo sagt að þegja. Þrátt fyrir þessu stóru orð er ákveðið jafnvægi í gangi milli gríns og alvöru þegar hvessir svona duglega í vinahópnum. Við félagahópurinn höldum a.m.k sambandi eftir öll þessi ár og okkar í milli ríkir djúp og einlæg vinátta.

Einhvertíman á "Gun's & Roses"-tímabilinu þegar einn félagi okkar varð skyndilega "frægur" og tjáði okkur á einhverju fylleríinu að þrátt fyrir frægðina yrði hann alltaf vinur okkar eins og áður, var honum umsvifalaust varpað í næsta runna. "ÞEGIÐU! -Hendum þessu fífli í garðinn þarna". Sá frægi var hafinn á loft svo að Dr.Martins skórnir snertu eigi Öldugötuna og flaug svo í nettum boga inn í næsta blómabeð. Hann sá svo á eftir okkur flissandi eins og flónin sem við vorum hverfa fyrir hornið á Garðastrætinu.

Við hittum þennan vin okkar stuttu síðar á einhverjum skemmtistað og heldum áfram eins og ekkert hafi í skorist. -Málið afgreitt.

Þetta jafnvægi meðal kunningja minna og vina hefur verið við lýði mjög lengi. Allt aftur í Hagaskóla. Mér líkar þetta vel og ég held meir að segja að svona jafnvægi sé grunnur vináttunnar. Ekki bara það heldur líka grunnur allra almennilegra samskipta manna í milli.

Ekkert hræddur við stjórmálamenn eða einhverja fræga. Mér er beisikklí sama. Stundum er þetta svolítið stuðandi en það veltur á aðstæðum hverju sinni.

En hvað er það sem veldur þessu ójafnvægi milli t.d stjórnmálamanns og borgara? Hví ættum við að sýna þingmanninum einhverja sérstaka virðingu? Ég hef mikið pælt í þessu og ég held að vegna smæðar samfélagsins þá snúist þessi virðing mikið til um valdið sem stjórnmálamaðurinn hefur. Fólk er alltaf að hugsa:

"Best að eiga inni smá goodwill hjá þessum. Það er aldrei að vita nema að maður þurfi einhverntíman á hjálp að halda"

Þetta viðhorf veitir stjórnmálamanninum miklu meira vald en það sem hann í raun og veru hefur, því að honum er í raun afhent valdið fyrirfram og þarf ekki að vinna sér inn innistæðu fyrir virðingu. Buktandi viðhlægjendur eru jú ekkert til að hafa áhyggjur af. -Ekki satt? Svo er athyglisvert að innifalið í þessari afstöðu (um að gott sé að eiga inni greiða hjá stjórnmálamanni eða flokknum hans) er inngróin spilling. Það er þetta gamla, að geta farið inn á skrifstofu til stjórnmálamannsins og fengið "fyrirgreiðslu". Takið eftir því að þetta orð, "fyrirgreiðsla" er notað í íslensku tungumáli yfir sérstaka tegund spillingar. Orð sem hefur fyrir löngu fest sig í sessi og hefur örugglega ratað í orðabækur.

Sem sagt: Buktið eða "virðingin" innifelur í sér hinn frjósama jarðveg spillingarinnar. Það skekkir jafnvægi sem ætti að ríkja samskiptum milli fólks og hefur þar að auki tvöfalda verkun. Minnimáttarkennd borgarans og mikilsmennskukennd stjórnmálamannsins. Það verður pólarísering i stað jafnvægis. Stjórnmálamaðurinn fær ranghugmyndir um ágæti sitt og styrkist í hrokanum ef svo má að orði komast. Því meira bukt - því meiri hroki. Dæmin um þetta eru óteljandi en það birtist á sérlega sniðugan hátt í bloggi borgarfulltrúans Jórunnar Frímannsdóttur en þar fer hún fram á virðingu fyrir stjórnmálamönnum þrátt fyrir óvirðingaverða framkomu stjórnmálamanna. -Erkidæmi um þá gjá sem hefur myndast milli stjórmálamanna og borgaranna. (lesið athugasemdirnar hjá Jórunni...)

Birtingarmyndir þessa ástands eru óteljandi og margbreytilegar. Allt frá menningargeiranum (sem háður er opinberum styrkjum), inn í viðskiptalífið og út aftur um allt samfélagið, inn á Alþingi og inn undir þröskuldana hjá skrifstofum borgarfulltrúa. Hvað menninguna varðar þá held ég að áhrif buktsins séu sérlega skaðleg, því listamaðurinn þarf að smaðra fyrir einhverju styrktjarúthlutunarliði og stjórnvöldum. Svona ástand er aðeins til þess fallið að gelda listina og rífa úr henni tennurnar. Enda er akurinn nú ekki beisinn í menningargeiranum á Íslandi og eina merkilega listin sem kemur frá landinu okkar eru verk "andófslistamanna" ef svo má að orði komast.

Buktið og þýlindið birtist einnig í þöggun. Við erum svo fá að allir þekkja alla og nálægðin of mikil. Ég bloggaði einhverntíman um einhvern stjórnmálamann sem ráðin var í skilanefnd Glitnis eða eitthvað. Já, klassískt gremju-gagg úr bloggbjarginu. Ekkert merkilegt satt best að segja. Nema hvað félagi minn fer að fá tölvupóst þess efnis að ég þyrfit nú að fara að taka því rólega á lyklaboriðinu. Þessi tiltekni stjórmálamaður væri jú mágur þessa hérna sem var giftur þessari hérna og ég væri að úthúða manninum og ég veit ekki hvað.

Hvaða ástand er þetta eiginlega? Ég blogga um eitthvað og er skammaður eftir krókaleiðum vegna þess að það raskar einhverri ró í Snobbhill! Hvernig getur almennileg umræða þrifist undir svona kringumstæðum? Hvernig getur þjóðfélagumræða átt sér stað við svona ójafnvægi?

Við verðum að fara að hætt að "virða" stjórnmálamennina og tala við þá eins og þjónana okkar sem þau sannarlega eru, en ekki sem yfirvald sem hægt er að skríða undir feldin hjá til að totta dúsu. Tölum við þá eins og félaga okkar. -Eins og vini okkar. -Eins og jafningja okkar.

-Þá fyrst getur eitthvað frábært farið að gerast.

Íslenska er falleg

Ég fann á millum fanna
í felling á blásvelli
lófalága við þúfu
lítinn grátittling sýta.

Þegar ég rak augun í þessar línur í gær þá var eins og ég hafði fengið rafstraum í gegnum mig. Þetta hefur einu sinni gerst áður en það var fyrir mörgum árum. Það voru líka línur eftir Jónas sem hrifu mig svona. Þessar hérna.

Greiddi ég þér lokka
við Galtará
vel og vandlega;
brosa blómvarir,
blika sjónstjörnur,
roðnar heitur hlýr.

Það var bros þessara blómvara sem stungu mig í gegn og stálu stað og stund.

Jónas á engann sinn líka. Ég fæ stundum á tilfinninguna að við sem kunnu íslensku erum einhvernvegin útvalinn . Íslenskan getur verið svo ótrúlega göldrótt og dásamlega falleg að það hljóta að vera einskonar forréttindi að kunna hana, lesa hana og njóta hennar.

Ég mæli með þessari síðu. Fyrirtak alveghreint.

Orkuveita Reykjavíkur í borðtennis.

Við lestur ársskýrslu Orkuveitu Reykjavíkur er ljóst að ekki er um eiginlega skýrslu að ræða, heldur minningagrein. Fyrirtækið er dautt. Skuldir þess eru ofsalegar og dæmið gengur ekki upp, hvernig sem maður reynir.

Ég las í gegnum þessa skýrslu með kennaranum mínum í sem er prófessor í við Handelshögskolan í Gautaborg og hann þurfti ekki langan tíma til að sjá að fyrirtækið er ónýtt. Á þetta benti viðmælandi Silfur Egils einnig í gær. Þetta hefur verið almannarómur um langa hríð og ágætt að undirstrika það. Þessi stoltasta eign Reykvíkinga er ónýt. Ekki nóg með það. Reykvíkingar sitja uppi með skuldahala sem á engan sinn líka. Þessi staðreynd er þó ekki efni þessa bloggs.

-Ónei

Ég ætla að fjalla um þá sem ábyrgðina bera á þessu rosa-fúski. En því miður er það þannig að við engan er að sakast því enginn ber ábyrgð á þessu. Sá sem er ábyrgur fyrir að ónýta þessu stoltustu eign Reykvíkinga er ekki til.

-Ég sver það!

Manneskjurnar sem bera ábyrðina á hruni þessa frábæra fyrirtækis, eru beinlínis ekki til! Enginn ber ábyrgð. Þeir sem eru líklegastir til þess að bera ábyrðina skjóta henni frá sér eins og fimustu borðtennisspilarar.

Hanna Birna borgarstjóri sendir óvinnandi snúningsbolta með gríðarföstu skoti á Hjörleif Kvaran sem hleypur á snilldarhátt bakvið auglýsingaspjöldin og nær, þrátt fyrir að standa ofan á einum áhorfanda, að dúndra boltanum til baka með þvílíkum snilldar tilþrifum. Til varnar er Óskar Bergsson sem tekur boltann á bringuna og þrykkir síðan með, að því er virðist, óvinnandi skoti að Sigrúnu Elsu Smáradóttur. Hún fær í rauninni boltann í hægri mjöðm en nær á gersamlega óskiljanlegan hátt að henda sér í gólfið á eftir boltanum og nær að dúnka boltann með fjaðurmögnuðu skoti rétt yfir netið. Þetta skot kemur Guðlaugi G. Sverrissyni, formanni stjórnar OR og framsóknarmanni í opna skjöldu. Nú er ljóst að stig lendir og ábyrðgarpunktur falli á Framsókn. Guðlaugur reynir því skot sem af mörgum er talið óhugsandi og eina dæmið um slíkt skot er frá árinu 1971 í sýslukeppni í Huan-héraði í Kína. Guðlaugur er í vonlausri stöðu og í stað þess að fá á sig ábyrgðarstig, reynir hann "Huan-lótusinn". Guðlaugur tekur spaðann og þrykkir honum með óskaplegum snúningi í átt að netinu. Spaðinn þyrlast á svo miklum hraða að ekki festir á auga. Gulrautt ský sem samanstendur af rauðu gúmmíinu og tréskaftinu þeysist með hvini og hið ótrúlega gerist. Skeftið hittir boltann með óskaplegum hvelli og boltinn kýttast upp í stúku þar sem fyrir er Dagur B. Eggerstson, sem er eiginlega ekki keppandi en fylgist með eins og hinir. Boltinn lendir í fögrum haddi Dags. Og festist! Þegar Degi verður ljóst að boltinn er fastur í hárinu. Hleypur hann í átt að keppendum og hrópar: "Þennan kross ætla ég ekki að bera, ég var bara borgarstjóri í 100 daga!". Þegar hann er í þann mund að rífa í axlapúðana á Hönnu Birnu, losnar boltinn úr krullunum. Boltinn skoppar einu sinni og Hanna, frekar en að klaga við stigavörð, ákveður að skjóta boltanum yfir netið. -Leikurinn heldur áfram.

Svona gengur þetta endalaust.

Enginn ber ábyrgð. Ekkert stig er skorað. Boltinn lendir aldrei hjá öðru hvoru liðinu. Orkuveita Reykjavíkur, stoltið okkar er farið á hausinn og engum er um að kenna. Ekki nokkrum manni.

-Engum.

Hreðjatak í Bónus.

Mesta ruglið í málinu kringum Haga er það sem aldrei er talað um. Það er einblínt á afskriftir Haga upp á 25 eða 50 þúsund miljónir (sem lenda á ríkisbankanum Arion/Kaupþing).

Þetta er ekki mesta ruglið.

Mesta ruglið er að matvörudeildir Haga eru með 60% af matvælamarkaðinum á Íslandi. Svo er verið að díla með þetta fyrirtæki eins og þessi 60% markaðshluteild sem eitthvað sem er óbreytanlegt og í raun, stærsta "eign" fyrirtækisins.

-Fattiði?

Það er eins og þeir sem eru að skipta hræinu á milli sín gangi út frá því að þessi 60% séu óbreytanleg og vilja sjálfsagt auka markaðshluteildina ennfrekar.

Meinið við allt þetta mál eru þessi 60%. Þetta er algerlega óviðunandi markaðshluteild í siðuðu samfélgi. Nauðsynlegt er að skipta upp matvæla-deild Haga þannig að tryggt sé að ekkert fyrirtæki (Hagkaup - Bónus - 10/11) séu ekki með meira en 10% markaðshluteild og séu EKKI í eigu sömu aðlila eða tendra aðila.

Jóhannes Jónson í Bónus benti á þetta sjálfur í snjalliri grein áður en hann eignaðist Hagkaup. Svona ástand leiðir til hærra vöruverðs, neytendum til óhagsbóta.

Það sem þarf að gera (ef að það er ekki orðið of seint) er að láta þennan Aríon-banka skipta upp hræinu og selja í pörtum. Jón Ásgeir og Jóhannes gætu þar að leiðandi keypt sér einhvern hluta ef þeir eiga þá peninga fyrir slíku.

Ótækt er að þessir kónar haldi hreðjataki sínu á íslenska matvælamarkaðinum.

Það er útbreidd lygi að það sé samkeppni þegar tvö fyrirtæki keppa á markaði og eru í eigu sama aðila. -Það segir sig sjálft.

Ég man eftir einhverju dæmi þegar einhver forstjóri sem var nýbúín að kaupa samkeppnisaðilan, hélt því fullum fetum fram að "enn sem fyrr, ástundum við blóðuga samkeppni". -Þetta er bara lygi.


-o-o-o-o-o-

Sóknarhugmynd númer 5 af 100.

Búum til almennilegt samkeppnisumhverfi á matvælamarkaði. Það leiðir til lægra vöruverðs og betri þjónustu. Heftum risana og fáum fleiri búðir í leikinn.

Lífsseig mýta.

Ein lífsseigasta mýta íslensks samfélags snýr að hinum óréttlátu sóknargjöldum og er þessi hérna:

• Þegar einhver skráir sig ÚR ríkiskirkjunni, lendir sóknargjaldið hans beint til guðfræðideildar HÍ.

Þetta er að sjálfsögðu bara rugl. Einu sinni var þetta hálfsannleikur en núna er þetta bara rugl. Í dag renna hin óréttlátu sóknargjöld beinustu leið aftur til ríksins þegar einhver skráir sig t.d utan trúfélaga. Það var hinsvegar þannig að sóknargjöld trúleysingja runnu til Háskólasjóðs, en allar deildir HÍ nutu góðs af því.



Ágætu lesendur.

Nú er lag að laga. Eftir 10 daga rennur út frestur til að hafa leiðrétta og laga sína eigin trúfélagaskráningu fyrir árið 2010. Ef þetta er gert síðar, þá telur breytingin ekki fyrr en árið 2011. Þetta kerfi er afar snúið og stirt í sniðum. Búið hefur verið þannig um hnútana að illfært er að breyta nokkru um trúfélagaskráningu fólks. Þetta er gert til þess að regluleg hneykslismál innan allskonar trúfélga hafi sem minst áhrif á skráningu fólks í téð trúfélög.

Þó að öll umgjörð í kringum trúfélgaskrániningu sé flókin er tiltölulega auðvelt að breyta trúfélgaskráningu sinni. Gallinn er að það er bara "talið" einu sinni á ári, s.s í lok nóvember. Já þetta er ranglátt og ógeðfelt en svona á að snúa á kerfið.

• Prentið þetta blað út og faxið í síma 569 2949 eða farið með til Þjóðskrár í Borgartún 24

Munið að hafa hraðar hendur. "Kerfið" treystir á áhugaleysi almennings.


Hafi einhver áhuga á að vita skoðun mína á hvernig kerfið ætti að vera þá er hún svona:

Trúfélög eiga sjálf að innheimta sóknargjöldin sín. Senda út gíróseðil til allra sem eru skráð í téð trúfélag. Alveg eins og íþróttafélög eða önnur félög. Ríkið á ekki að skipta sér á nokkurn hátt að trú eða trúleysi borgaranna.

Lillasyster Umbrella, Rihanna cover

Þetta lag er nokkuð vinsælt hér í Sve.



Svíar eru ótrúlega góðir í ÖLLU sem viðkemur popptónlist, rokki, pönki og hvað þetta nú allt heitir. Mér til undrunnar komst ég að því að uppáhalds Electro-dótið sem ég hlusta sem mest á, er sænskt eins og Björn Borg.

Fullveldisafslal

Ég fatta ekki einangrunarsinna. Þeir eru alltaf að væla um að "fullveldi" Íslands muni glatast ef við göngum í ESB. Að eigur Íslendinga muni hverfa inn í ginnungagap hins illa Evrópusambands. Að auðlyndir okkar verði sem skiptimynt á veisluborðunum í Brussel.

Þið vitið.

En svo lítur maður yfir hinn brennda akur einangrunarstefnunnar. Sjálfsstæðisstefnunnar og framsóknarmennskunar, afdaladýrkunnarinnar og sjálfsupphafningarinnar.

Allt það illa sem okkur er lofað í samstarfi við ESB er að rætast nú þegar án allarar viðkomu þessa meinta hörmungarsambands. Eigur N1 eru t.d á leiðinni til útlanda. Einhvert bara. Einginn veit hvert? Sama má segja um öll stærstu fyrirtæki landsins sem eru tæknilega gjaldþrota. Þau eru líka tæknilega í eigu útlendinga.

Þessi rök einangrunarsinna duga ekki.

Ég var líka að glugga í Hvítu bókina hans Einars Más. Hann er í forrystu sveit einangrunarsinna og ferst það vel úr hendi því hann ólíkt mörgum trúir sjálfsagt þvælunni sem hann básúnar um ESB. Hann segir ESB vera "handbendi stórfyrirtækjanna" og svoleiðis.

Þið kannist við þetta. Hinar hefðbundu árásir frá vinstri.

Einari til upplýsingar má benda á örfaár staðreyndir sem verða ekki véfengdar.

-Í löndum ESB eru laun hinna lægst launuðu hvergi betri
-Í löndum ESB er félagslegur réttur hinna lægst launuðustu hvergi betri
-Í löndum ESB vinnuréttur hinna lægst launuðustu hvergi betri.

Hvergi annarsstðar en í löndum ESB hafa hugsjónir vinstri manna náð að dafna eins og þar. Ég skil því ekki vinstri-þvæluna um hvað ESB sé hræðilegt. Það eru ekki efnislegar ástæður sem liggja að baki hjá ESB andstæðingum frá vinstri. Það er eitthvað annað og annarlegra.

Ég minni á að núverandi menntamálaráðherra sagði að helstu rökin gegn ESB væru þau að þar væru ástundað kerfsbundið dýraníð! -Nei. ég er ekki að djóka.



-o-o-o-o-

Svo mæli ég með grein Jóhanns Haukssonar.

Andrés önd er alveg með þetta :)

Lausn á ráðningarvanda ríkisins.

Loksins eru ráðningamál ríkisins kominn í deigluna. Sú hrollvekandi staðreynd að helmingur allra opinberra starfa á stjórnunarstig eru pólitísk hefur sennilega ýtt við fólki. Núverandi stjórn heyrði ekki kall tímans og hefur haldið áfram ósiðnum og ráðið tugi fólks í opinberar stöður, ekki vegna hæfileika, heldur vegna þýlindis umsækjenda og flokkshollustu.

Það er sérstaklega aðdáunarvert að heyra gagnrýni Framsóknarflokks á þetta þjóðskaðlega spillingarkerfi. Eygló Harðardóttir viðurkenndi beinlínis að flokkur hennar hefði ekki verið til fyrirmyndar þegar kemur að ráðningarmálum innan ríkiskerfisins. Þetta er í annað sinn sem ég heyri stefnumarkandi ummæli frá Eygló og hún er í miklu uppáhaldi hjá mér. Sem er eiginlega fáheyrt. Ég þoli ekki Framsóknarflokkinn. Eygló er heiðarleg. það er fágætur kostur stórnmálamanna.

Sjálfstæðismenn hafa einnig verið drjúgir í gagnrýni sinni á þessi ráðningarmál og er það vel þótt upp á vanti iðrunina eins og hjá Eygló. Þeir telja sig sjálfsagt óflekkaða af mannaráðningarspillingu.

En nú er sannarlega lag á það að þingmenn hætti að væla og semji frumvarp sem tekur fyrir ráðningarspillinguna. Ég er handviss um að slíkt frumvarp verði að lögum.

Ég hvet alla ærlega þingmenn að fá sér kaffibolla á París, röfla aðeins um Kleópötru og koma sér síðan saman um frumvarp sem slekkur á spillingarbálinu í eitt skipti fyrir öll. Ég mæli með lausn Sigurbjargar Sigurgeirsdóttur stjórnsýslufræðings. Hún er einföld og skýr.

Við eigum skilið að búa í óspilltu samfélagi.

Vantraust til stjórnsýslunnar? -Auðvitað ! !

Eitt mesta mein samfélagsins á Íslandi er inngróin kunningjaspilling. Þessi tegund spillingar hefur grasserað, svo vægt sé tekið til orða, allt frá lýðveldisstofnun. Nýleg rannsókn leiddi í ljós að ráðningar í 50% allra starfa á stjórnunarstigi, séu brennimerktar spillingu. Nú er loksins búið að kortleggja spillinguna.

Þetta þýðir að allt stjórnkerfið eins og það leggur sig er ormétið vegna pólitískra ráðninga því þessi háttur hefur verið hafður á um áratuga skeið. Ef að helmingur opinberra starfa er brennimerktur spillingu árið 2006, hvernig voru þá eiginlega áratugirnir þar á undan?

Nú verður að koma skýrt fram að ekki er endilega samasem-merki milli þess sem ráðinn er pólitískt og því að viðkomandi kunni ekkert né geti. En að eru miklu meiri líkur á því og það sem verra er, stjórnmálamennirnir ná þannig hreðjatökum á stjórnkerfinu. Svo er það óréttlátt gagnvart hinum sem misstu af starfinu. Gamla sagan: Flokksskírteini vega meira en prófskírteini.

Allir flokkar eru brennimerktir spillingarráðningum. Allir nema kannksi VG en þeir hafa bara aldrei haft tækifæri til þess arna. Sérkennileg ráðning samningamanns Íslands vegna Icesave setur reyndar stik í þann reikning og sýnir vel að vilinn er fyrir hendi. -Því miður.

Ég man eftir óteljandi málum sem komið hafa upp sl. áratugi. Mál sem hafa blossað upp og dáið með engum afleiðingum fyrir stjórnmálamennina. Styrkt þá í sessi ef eitthvað er og um leið styrkt spillingarkerfið í sessi.

Einu sinni var teppalagningamaður ráðinn í stjórnunarstöðu hjá Ríkisspítala. Hann var líka mágur heilbrigðisráðherra. Ráðherrann þurfti reyndar að segja af sér embætti en furðulegt nokk. Var ráðinn í staðin sem sendiherra í Svíþjóð!

Oftar en ekki eru afdankaðir stjórnmálamenn ráðnir í opinberar stöður í sárabætur fyrir þingsætið. Hvað á það að þýða? Frekar vildi ég sjá nýútskrifaða manneskju, með topp-próf sitja sem forstjóri Íbúðnaðalánasjóðs frekar en afdankaðan þingmann. Talandi um Íbúðalánasjóð, þá er það embætti hálfgerð skiptimynt milli stjórnmálaflokkanna og alltaf verið skipað pólitískt í það. Sama gildir um forstjóra Tryggingastofnunar. Sama um alla þessa sendiherra sem enginn veit hvað gera eiginlega. Allt einhverjir vafasamir pappakassar á ofurlaunum frá okkur skattgreiðendum.

Pólítísk spilling er þjóðarböl. Ranglátt og gulltryggir ómarkvissa stjórnsýslu. Þar liggur kjarni málsins ágætu lesendur. Kjarni málsins er að einmitt að stjórnmálamennirnir vilja ómarkvissa stjórnsýslu.

Nú hvá kannski margir en þetta er tilfellið þegar vel er að gáð.

Spyrjum okkar spurningarinnar einu. Hversvegna eru pólitískar ráðningar ástundaðar? Jú vegna þess að þar með ná stjórnmálamennirnir tangarhaldi á viðkomandi starfsmanni. Það er hægt að krefjast af honum greiða, jafnvel að ganga fram hjá einhverjum umsækjenda þegar fram líða stundir. Horfa fram hjá einhverri skýrslu, sitja á henni eða hagræða. það er hægt að tefja mál, tosa þau fram, allt eftir því hvað stjórnmálamanninum hugnast. Þetta er ástæðan fyrir pólitískum ráðningum og þetta er ómarkviss stjórnsýsla.

Sá stjórnmálamaður sem stuðlar að þessu, er þjóðskaðlegur. Hann vinnur gegn hagsmunum þjóðarinnar þótt hann vinni hugsalega að hagsmunum flokksins síns og klíkanna í honum. Við skulum hafa þetta í huga næst þegar stjórmálamenn ráða einhvern úr kíkunni í stjórnunarstöður hjá ríkinu.

Það sorglega við svona vina-klíku-flokka-spillngu eru viðbrögðin. Ekki bara fá almenningi sem yfirleitt fær ekkert að vita fyrr en alltof seint, heldur viðbröðin þegar málið kemst í hámæli. Þá kemur í ljós hversu ósvifnir stjórnmálamennirir eru. -Þeir bara taka slaginn!

Segja klíkuvininn vera hinn mætustu manneskju og "yfirburða reynslu" og allt það krapp. Svo þegar hitna fer í kolunum er gripið til þess að ásaka gagnrýnendur um ofsókir á hendur saklausri fjölskyldu og börn viðkomandi gjarnan dregin fram. Þetta virkar venjulega.

Þetta kalla ég ósvífni.

Stjórnmálamenn á tímabili voru svo ósvífnir í mannaráðningum sínum að ósvífnin var orðin að normi. Almenningur hélt að þetta ætti að vera svona og þumbaðist í sinni meðvirki eins og barður krakki. Steininn tók út þegar sjálfur Hæstiréttur Íslands varð vetvangur stjórnmálamannan til þess að koma "sínu" fólki að. Uppskeran er ónýtur Hæstiréttur. Allir dómar sem hinir brennimerktu dómarar dæma, verða settir undir annarlegt ljós. Einmitt þar sem ágreiningsmálin eiga að stoppa, gætu þau haldið áfram fram í eilífðina. Þetta snýst nefnilega um traust. Ég bíð með hryllingi eftir því máli sem verður vísað frá vegna spillingar hæstaréttardómara. Það er bara tímaspursmál.

Önnur nýleg könnun sýnir að 70% þjóðarinnar vantreystir stjórnsýslunni. Það er ekki undrunarefni og ætti ekki að fá neinn til að frussa kaffinu sínu yfir Fréttablaðið. Það ríkir vantraust á stjórnkerfinu vegna þess að það er spillt. Meirihlutinn af stjórnendum þar eru pólítíkst ráðnir og þjóna tveimur herrum. Flokknum sem réð þá númer eitt og þjóðinni númer tvö.

Teikn eru á lofti um að þetta kunni að breytast. Í Fréttablaðinu í gær er prýðileg grein eftir Sigurbjörgu Sigurgeirsdóttur, stjórnsýslufræðing, sem tæknar vandmál spillingarinnar og svo frétt um að umboðsmaður Alþingis hafi skilað skýrslu um meinsemd frændseminnar.

Ég held að þetta fari að enda. Meinsemdin hefur grasserað alltof lengi og nú er lag að henda henni á haf út og tryggja það að spilling þrífist ekki í stjónrsýslunni.

Við eigum nefnilega skilið að búa í óspilltu samfélagi. Við höfum þolað nóg af vanhæfum og spilltum stjórnmálamönnum og undirsátum þeirra spilltum embættismönnum.


-o-o-o-o-o-

Hugmynd til sóknar númer 4:

Setja ætti á laggirnar eitthvert apparat sem myndi sjá um allar ráðingar í opinber embætti og áhrifastöður. Einskonar ráðningastofu stjórnsýslunnar. Með því móti er klippt á alla spillingarmöguleika varðandi mannaráðnginar og skilvirkni tryggð í kerfinu.

Ljóð og hugmynd til sóknar nr 3/100

Ljóðið: Fólk er ekki fífl.

Ég trúi því ekki,

að nokkur gleypi við...

yfirklórinu.

-o-o-o-o-o-o-

Hugmynd til sóknar númer 3 af 100:

Opinberar stofnanir gætu sparað miljónir, jafvel tugmiljónir með þvi að notast við rafmagnsbíla. Það kostar nánast ekkert að reka þá og þeir eru mengunarlausir. Mikið af bifreiðum ríkisins eru notaðar í snatt og því fullkomnir í hlutverkið. Það væri hægt að gera skýrslu um reynsluna af rafmagnsbílum og vera þannig fólki hvatning um að skipta út bensínháknum.

Ég er fullviss um að eftir 10 - 20 ár verður horft til bensínbílsins sem hroðalegs sóunartækis.

Ég hvet opinberar stofnanir að skipta út bifreiðum sínum næst þegar þarf að endurnýja, og kaupa í staðin rafmagnsbíla.

Svei mér þá!. -Hugmynd til sóknar 2

Ég fékk á tilfinninguna í gær að þetta færi nú allt að koma. Eftir að hafa lesið fylgst með þjóðfundinum á Facebook og sé það dæmi rætast, þá fylltist ég bjartsýni. -Svei mér þá.

Þetta er svo frábært framtak að það hefur vakið athygli langt fyrir utan landssteinana. Mér þykir svo magnað að í fyrsta skiptið í Íslandssögunni kemur fram þing sem er ópólitískt ef svo má að orði komast. Þing sem ekki er bundið af dogmatík stjórnmálaflokkanna heldur aðeins af skynseminni einni saman. 1200 manns sem valið er af handahófi til þess að álykta um málefni sem skipta okkur máli. Já svei mér þá.

Ég er alveg viss um að niðurstaðan kemur á óvart. Niðurstaða sem er hvorki hægri eða vinstri. Ekki bundin af hagsmunapoti eða þvíumlíku. Þetta verður spennandi.

Stjórnmálamennirir hafa vaxið einhvernvegin frá þjóðinni. Gjá hefur myndast milli stjórnmálamannana og þjóðarinnar. Þessa gjá gæti Þjóðfundurinn vonandi fyllt og niðurstaðan orðið stjórnmálamönnunum innblástur til eftirbreytni.

Kannski er Þjóðfundirinn einmitt það sem við þurfum í dag. Það vantar nefnilega traust í samfélagið. Traust sem stjórnmálamennirnir hafa glutrað niður allt frá lýðveldisstofnun.

Kannski er allt kerfið ónýtt. Kannski þarf að endurskoða allt heila klabbið. Mér þykir andstaða sumra þingmanna við breytingar á stjórnkerfinu og lýðræðiskerfinu vera ósköp eðlilegar enda ekki hagur þingmanna að hrófla við kerfinu. Ekki heldur hagur þeirra sem eru með téða þingmenn í vasanum ef svo má að orði komast.

Ég lít svo á að Þjóðfundurinn sé einskonar upptaktur af stjórnlagaþinginu sem verður sett næsta sumar og er handviss um að stjórnlagaþing horfir mikið til niðurstöðu Þjóðfundarins.

-o-o-o-o-o-

Hérna er hugmynd númer tvo af eitthundrað sem ég ætla að deila með ykkur. Hugmynd sem ég tel að sé til gagns fyrir íslenskt samfélag.

Leyfum læknum að auglýsa þjónustu sína. Hér í Svíþjóð eru blöð og tímarit full af allskonar auglýsingum frá tannlæknum, lýtalæknum, augnlæknum og heilsugæslum. Ímyndum okkur tannlækni sem fjárfest hefur í einhverri nýrri tækni, hefur menntað sig og tilbúin að taka á móti viðskiptavinum. Það er bannað fyrir þennna tannlækni að auglýsa þjónustu sína! Þetta er bara vitleysa!

Þetta yrði gott búst fyrir útgáfubransann, auglýsingastofur og þann sem auglýsir. Allir græða. Vissulega þyrfti að regúlera þessar auglýsingar eitthvað (sem ég er viss um að Svíar gera) þvi ótækt er að sjúkdómsvæða samfélagið. En það er til millivegur. Hann ER til. Fara bil beggja og ná skynsamlegri niðurstöðu.

Síðasta gremjubloggið og hugmynd til sóknar

Ég er búin að fá gersamlega upp í kok af niðurrifi. Sérstaklega minu eigin niðurrifi hér á Eimreiðinni. Úff hvað ég er þreyttur á þessu og satt best að segja þá skammast ég mín pínulítið fyrir sumt af þessu. Mér hefur margoft verið bent á þetta en ég hef alltaf svarað eins og Dixie Chicks, "Im not ready to make nice".

En nú er þetta komið gott.

Nú ætla ég að hætta að vera reiður út í Hruns-liðið, hruns-hugsunarháttinn og yfirklórið úr Hrunamannahreppi. Ég bæti engu við það sem þegar er komið fram. Aðrir verða að sjá um þetta héðan í frá. Ég treysti á bloggið, fjölmiðlana (fyrir utan Moggann) og stjórnkerfið til að taka til eftir Davíðshrunið.

Sennilega erum við að fara í gegnum erfiðasta kaflann í hruninu akkúrat núna. Afskriftakaflann. Nú þarf að gera upp hin gjaldþrota fyrirtæki. Hvort þeim sem stýrðu þeim í strand er treystandi til að reka þau áfram veit ég ekki. Hinsvegar verður eitt yfir alla að ganga. Sama á að gilda um kaupmanninn á horninu og Bónus. Ég hef á tilfinningunni að það verði ekki gert og aðrar reglur gildi fyrir þá sem skulda triljónir en þann sem skuldar miljónir.

Það er óréttlátt. -Það sama skal gilda fyrir alla.

Eitt hefur gleymst í þessum umræðum um vandræði Haga (eða hvað sem apparatið heitir núna) en það er sú staðreynd að gerir ekkert gagn að skipta um haus á apparatinu. það þarf að skipta upp eignarhaldið á búðunum (Bónus, Hagkaup og 10-11) Ótækt er að sami aðilinn ráði yfir 60% markaðarins.

-Það er stóra málið.

Annað hefur líka gleymst. Eða það öllu heldur, það sést ekki í það fyrir moðreyk. Hið sérkennilega mál varðandi skróp eða vinnusvik Sigmundar Daviðs og Dags B. Eggertssonar hjá Reykjavíkurborg. Nú keppast anstæðar fylkingar um að segja hvað hinn sé mikill skrópari og fjárplógsmaður en stóra málið gleymist og hefur ALDREI fengið umfjöllun í fjölmiðlum:

-Að þessir tveir stjórnmálamenn skrópa í vinnunni. Vinnu sem þeir voru kostnir til að ynna af hendi. Vinnu sem er svo vel borguð að laun fyrir einn fund nemur um vikulaunum almenns launamanns. -Þeir fá borgað, en mæta ekki í vinnuna! Þarf almenningur virkilega að krefjast þess að kjörnir fulltrúar þeirra mæti í vinnuna? Auðvitað á að krefja þessa tvo um endurgreiðslu og áminna þá fyrir skrópið.

Nú er ég hættur. Núna og núna. Ekki meira takk fyrir.

Frábærasta frétt vikunnar er um að nú er verið að undirbúa stjórnlagaþing. Ég held að það verði alger vatnaskil í þessum hrunadansi. Mikilvægt er að velja á þingið fólk sem ekki er í stjórnmálum. Það er nefnilega að vera að setja reglur fyrir stjórnmálamenn. Ótækt er að láta stjórnmálamenn ákveða hvað þeim sjálfum sé fyrir bestu. Það virkaði afar illa sem dæmi að láta viðskiptalífið ráða hvað því var fyrir bestu. Afleiðingin var hrun og einhver galin tillgaga um að taka upp ensku sem opinbert tungumál samhliða íslensku.

Núna ætla ég bara að blogga um uppbyggilega hluti. Hjómar korní, en velsæld er að miklu leiti afstaða til hlutanna. Sá sem er með afstöðu fórnarlambsins til lífsins mun aldrei ná neinum árangri en fullkomnar hinsvegar listina að röfla og kvarta. Sá sem er með jákvæða og bjartsýna afstöðu til lífsins mun á endanum ná árangri. það sama á við um þjóðir. Við þurfum sárlega einhverja einingu. Eitthvað til að berjast fyrir. Eitthvað til að þappa okkur saman.

Sem íbúi í Svíþjóð sé ég hundrað hluti á hverjum degi sem gætu gagnast Íslandi. Allskonar sniðugar lausnir sem eru sem klæðskerasniðnar fyrir Ísland. Það er ekki síst afstaða Svía til lífins sem ég er svo hrifinn af. Samvinna, mikil skipulagning og skýrar og einfaldar reglur.

Stundum er sagt að inn í hverjum Þjóðverja sé lítil lögga sem passar upp á að viðkomandi fari eftir lögum og reglum. Það sama á við um Svía. Það er samt ekki lítil lögga inn í Svíanum. Þar situr skynsöm vinstrisinnuð íhaldskelling sem drekkur berjasaft.

Hérna kemur hugmynd númer eitt af hundrað sem ég ætla að blogga um. Hugmynd sem gagnast myndi samfélaginu á Íslandi.

Leyfum áfengsauglýsingar!

Hér í Svíþjóð (mér af fullkomnum óvörum) eru áfengisauglýsingar leyfðar. Þær eru þó ekki alveg "frjálsar", því strangar reglur gilda um hvernig skuli að þeim staðið. Ég þekki ekki reglugerðina en sé að þær eru leyfðar í sjónvarpi eftir klukkan 9 eða þar um bil. Í dagblöðum má auglýsa bjór og léttvín en ekki sterkt (ég hef amk ekki séð viskí-auglýsingar í Gautaborgarpóstinum) en sterkt vín má auglýsa í tímaritum. Ég hef unnið töluvert í auglýsingabransanum og veit að það munar um hverja einustu auglýsingu. Lýðheilsufræðileg rök eru sannarlega til staðar gegn áfengisauglýsingum en þau eru líka til staðar gegn t.d sölu áfengis. Frábært starf er unnið í íslenskum brugghúsum og sprotafyrirtækið sem bruggar "Kalda" er til algerrar fyrirmyndar. Einnig má nefna að Egils Gull er beinlínis besti bjór í heiminum. (það eru reyndar 9 ár síðan ég smakkaði hann síðast en bragðið situr enn eftir (broskall :) . Útflutningur á t.d "Kalda" og hinum gyllta myði Egils Skallagrímssonar er sannarlega mögulegur. Ég er hund-viss að Svíar myndu t.d kaupa þessa bjóra í tonnavís.

Leyfum áfengisauglýsingar en höfum strangar reglur varðandi birtingu þeirra og framsetningu!

Spillt kærunefnd FME?

Ef að Kærunefnd FME er vasanum á fyrirtækjunum, gæti það útskýrt hversvegna FME var eins máttlaus stofnum og raun bar vitni. Það þarf að athuga prívat bankareikninga kærunefndarmanna. Ef að allir úrskurðir FME eru stoppaðir af kærunefnd, er ekki eðlilegt að kanna það nánar?

Eru óeðlilegar greiðslur frá stóru fyrirtækjunum inn á prívatreikninga nefndarmanna? Fáheyrt er að ímynda sér að mútur hafi ekki verið ástundaðar á síðustu mánuðunum fyrir Davíðshrunið.

Kannksi liggur hundirinn grafinn þarna. Þetta verður að athuga.

Fengu þau arð?

Fengu barnalánskrakkarnir arð af bréfa-braskinu foreldra sinna?

Ef svo er, þá á að krefjast þess að sá arður verði greiddur til baka. Ef að Byr-krakkarnir fá arð en þurfa svo ekki að standa skil á lánununum, þá er það óréttlátt.

Það verður ekki haldið og sleppt í þessu ógeðfelda máli.

Barnalánin í Glitni.

Umræðan um barnalán Glitnis í kringum BYR-braskið er á villigötum. Fólk virðist ekki fatta hvað átti sér stað þarna. Sumir jesúa sig og spyrja í óráði sjálfsupphafningarinnar, "hvernig foreldrar geti veðsett börnin sín". Að græðgin hafi verið svo óstjórnlega að ómálga börn hafi verð "veðsett". Aðrir gagnrýna starfsmenn Glitnis sem afgreiddu þessi barnalán.

Ekkert þessa atriða skipta nokkru máli í stóra samhenginu. Þau útskýra vissa hluta málsins en varpa enganvegn ljósi á heildarmyndina.

Barnalánsmálið er nefnilega svolítið merkilegt. Það kastar, öllum að óvörum ljósi, inn i heim hinna "innvígðu".

Það var ekki græðgi eða mannvonska sem var þess valdandi að foreldrar veðsettu börnin sín fyrir mörgum miljónum. Það var heldur enginn andskotans skussaskapur í starfsmönnum Glitnis að veita þessi lán.

Þetta voru ekkert "lán" í huga þessara foreldra og þetta var bara ósköp venjuleg afgreiðsla hjá starfsmönnum Glitnis.

Þetta var "money in the bank". Bara venjuleg fyrirgreiðsla og sem hafði viðgengist um áratugi. Foreldrar þessara barna gerðu þetta bara til að tryggja það að börnin þeirra væru í hópi "hinna innvígðu" þegar fram liðu stundir. Ekki er óhugsandi að afar þeirra og ömmur höfðu leikið sama leik fyrir barnaláns-foreldranna.

Þetta voru ekki "lán". Þetta breyttist bara í "lán" við Hrunið. Þetta voru ávextir hinna innvígðu að fara á milli kynslóða og kemur barnamisnotkun ekkert við. Þetta var fermingarúrið hans afa að skipta um hendur. Íslensk spilling í sinni tærustu mynd. Jöfnu tækifæri Sjálfstæðisflokksins.

Afgreiðsla starsfmanna Glitnis að þessu máli var enginn mistök eins og kúlulána-Birna heldur fram. Þetta var afgreiðsla, þeirra innvígðu. Er virkilega eitthvað nýtt að sumir fá betri "fyrirgreiðslu" en aðrir í bankakerfinu? Kemur það einhverjum á virkilega á óvart! Síðan hvenær hafa íslendingar verið á sama báti í bankakerfinu? Síðan hvenær hafa íslendingar verið jafn réttháir gagnvart bankanum sínum? Þetta heilagleika-píp er beinlínis óþolandi.

Hið grátlega í þessu máli er að innheimta ekki þessar miljónir sem hanga yfir krökkunum. það eru örugglega til eignir bakvið þessar miljónir og foreldrarnir eru ekkert of góðir að greiða upp skuldirnar sínar. -Eins og allur almenningur. En í þessu dæmi, akkúrat þarna. Nákvæmlega þarna liggur hundurinn grafinn! Hnífurinn í kúnni og fiskur undir steini.

Hinir innvígðu eru ekki "almenningur" og hefur aldrei fengi sömu fyrirgreiðslu og hann. Þessvegna þurfa þessir foreldrar ekki að borga þessar miljónir. Nú skulum við nefnilega snúa dæminu við og ímynda okkur að þessi lánveiting hafi verið ólögleg (eins og hún mun vera) EN að hrunið hafi ekki komið. Að peningarnir hafi í alvörunni ávaxtast tryllingslega eins og var lofað. Hefði einhverjum dottið í hug að láta krakkana borga allt til baka ef upp hefði komist um barnalánin? Nei og aftur nei.

Krakkagrislíngarnir hefuð BARA grætt á þessu fúski. -En ALDREI tapað.

Og munu ekki tapa á þessu frekar en öðru. "Hinir innvígðu" sjá nefnilega um sína, í þessu máli sem öðrum.