Ég sé inn í framtíðina.

Í tilefni áramótanna ætla ég að hafa smá Völuspá á Eimreiðinni. Ég sé nefnilega inn í framtíðina. Ég hef séð framtíð íslensks gríns. Framtíðin heitir Halldór E og er langfyndnasti maður Íslands. Hann er reyndar ekki einhamur og semur glettilega góðar smasögur og ein fer hér á eftir. -Já svo er hann einn af höfundum skaupsins í kvöld.

Borð fyrir Báru

Ég gleymi aldrei sumrinu sem ég þjónaði til borðs á ítölskum veitingastað sem bar nafnið „Tutti Bene“. Staðurinn var jú ítalskur að nafninu til en það var lítið sem tengdi hann við Ítalíu annað en rauðhvítköflóttir dúkar á borðum og að kertin stóðu upp úr vínflöskum með basti á í stað hefðbundinna kertastjaka. Það eru ekki mörg ár síðan þetta var, en nógu langt til þess að allir matreiðslustaðir voru með sama gumsið en kenndu sig við hin og þessi lönd til að þykjast meira framandi en þeir í raun voru.

Þetta var hið ágætasta starf, alla vega í lagi svona eitt sumar í skólafríinu og svei mér þá ef ég hef ekki lært mest á „Túttaranum“, eins og staðurinn var stundum kallaður. Vertinn, Hjalti, var vélstjóri að norðan sem fékk upp í kok af sjómennskunni og söðlaði svona hressilega um. Þannig var Hjalti, hann gerði það sem honum datt í hug, til dæmis að ráða mig, dekurbarnið úr Arnarnesinu, sem hafði aldrei þjónað til borðs.
Sagt er að góður þjónn sé eins og svanur, hnarreistur og virðulegur í hvívetna en undir yfirborðinu hamast hann við sundtökin og buslið sem skilar honum áfram en það verður enginn var við það ... Ég vildi að ég gæti sagt að þannig hafi mér best verið lýst sem þjóni, en það er öðru nær! Ég var líkari einfættum andarunga sem synti í hringi og átti fullt í fangi með að forðast drukknun. Ferill minn sem þjónn hófst á því að ég hnýtti á mig svuntu sem Hjalti rétti mér brosandi út að eyrum og þar sem ég lauk við að binda á mig svuntuna heyrðist hvell hringing í ævagömlum svörtum „hlussusíma“ sem stóð á háum skenki. Á skenknum var einnig veðraður afgreiðslukassi sem menn kalla „sjóðsvél“ í dag en Hjalti kallaði „rarintetið“, enda hin skrítnasta græja og eflaust ekki degi yngri en síminn. Undir símanum var þykk dagbók fyrir borðapantanir.
„Jæja, Egill minn, sjáum hvernig læknissonurinn er í símasiðum, svaraðu væni,“ sagði Hjalti og brosti. Ég vatt mér í líkamsræktina, það er, ég lyfti níðþungu símtólinu upp að eyra og sagði „Halló“ og blóðroðnaði síðan. Minns var sko ekki í Mávanesinu lengur ... ég bætti við: „Ehm, Tutti Bene, gott kvöld.“

„Jú, gott kvöld, mér þætti vænt um ef þú gætir fundið mér sæti um áttaleytið,“ sagði virðuleg eldrikonurödd hinum megin á línunni.

„Þér er alveg óhætt að detta inn bara á eftir, það er ekkert að gera!“ sagði ég.

Hjalti greip fyrir augun og hristi hausinn, það þurfti engan snilling til að skynja að mér höfðu orðið á mistök.

Sú gamla svaraði að bragði: „Ég er fastheldin, mér þætti vænt um ef þú tækir frá fyrr mig borð, ég heiti Bára og við verðum tvö á ferð, hjónin.“

Kjáninn ég hló og sagði: „Borð fyrir Báru, já, ertu viss um að þetta sé ekki símaat?“ Sú gamla kveikti ekki og bað mig vinsamlegast að kalla eigandann í símann. Skömmustulegur og án þess að segja orð rétti ég Hjalta símann, hann afsakaði mig í bak og fyrir og tók niður borðapöntunina óþörfu.

„Glæsileg byrjun, Egill, þú verður orðinn diplómat áður en þú veist af. Hvar lærðirðu samskipti? Hjá Deil karnígí?“

Ég var við það að koðna niður af skömm þegar alvarleikinn í svip Hjalta hvarf eins og dögg fyrir sólu og hann hló og sagði: „Þar náði ég þér!“ Hjalti var lítið fyrir að skammast, meira fyrir það að taka á hlutunum með húmor og bjartsýni, eitthvað sem læknissonurinn ég átti ekki að venjast heiman að frá, þar var allt í stífari kantinum.

Það var ekki mikið að gera á Túttaranum. Ég náði samt að brjóta þrjú glös og einn disk áður en japönsk gauksklukka, sem engan veginn passaði við ítalska þemað, lét mig vita með ámátlegu blístri að klukkan væri átta. Á sama andartaki opnuðust útidyrnar og virðuleg kona um sjötugt steig inn um þær og niður tröppurnar þrjár. Það var ekki flókið að reikna sér til að þarna væri Bára á ferð, það var minna en engin traffík. Ég ákvað að bæta upp fyrir barnaskapinn í símanum, hneigði mig og sagði: „Bára geri ég ráð fyrir, gott kvöld og velkomin á Tutti Bene.“ Sú gamla brosti svo fallega til mín að mig langaði helst til að ráða hana á staðnum sem ömmu. „Þakka þér fyrir ungi maður. Jú, ég heiti vissulega Bára og við eigum pantað hjá þér klukkan átta.“ Þar sem enginn stóð við hlið Báru gerði ég ráð fyrir því að maðurinn hennar væri handan horns svo ég vísaði Báru að því sem ég taldi besta borðinu á staðnum. „Mér þætti vænt um að fá að sitja í vesturhorninu, ég er iðulega þar þegar ég kem hingað“

Ég sá enga ástæðu til annars en að heimila henni að halda sínu fasta sæti því enginn var kúnninn á staðnum og ekki eitt einasta borð pantað.

„Viltu drykk eða eitthvað annað á meðan þú bíður eftir borðfélaganum?” Svar Báru kom mér eiginlega á óvart: „Maðurinn minn er hér nú þegar,“ sagði hún og dró upp úr handtösku sinni myndaramma á fæti sem hún stillti upp á borðbúninni fjærst sér. Á myndinni var eldri maður sem ekki er hægt að lýsa öðruvísi en svo að hann væri reffilegur, týpan sem þú myndir treysta og kaupa tryggingar af án þess að hiksta. Þótt ég væri ungur að árum þá skildi ég að þarna væri eitthvað á ferðinni sem ég ætti ekkert að vera að hnýsast í, ekki á fyrsta kvöldi mínu alla vega. Bára pantaði sér mat og borðaði í rólegheitum og spjallaði við manninn í rammanum eins og hann væri af holdi og blóði. Það var auðsjáanlegt langar leiðir að hún elskaði hann meira en lífið sjálft og annað veifið lyfti hún glasi og sagði: „Skál, elskulegastur“. Ég fékk gæsahúð. Bára naut matarins og félagsskapsins við manninn í rammanum. Svo gerði hún upp við Hjalta og veifaði til mín áður en hún hvarf út um dyrnar.

Ég stökk á Hjalta þegar hún var farin og spurði um manninn í rammanum „Var þetta maðurinn hennar? Er hann dáinn?“ Hjalti var ekki á því að gefa upplýsingar um Báru „Hún segir þér kannski af honum seinna, hún kemur hér öll fimmtudagskvöld á slaginu átta svo þú átt eftir að hafa ellefu tækifæri til viðbótar til að kynnast henni. Það verður að vera hennar val, við höfum öll rétt á að velja.“

Vikan leið hægt því ég gat ekki beðið eftir að hitta Báru aftur, það var ekki svo aumt að hún og maðurinn í rammanum væru einu kúnnarnir en það var fjandakornið ekki mikið af gestum. Um kaffileytið á fimmtudeginum hélt ég mig nærri desknum, hafði símann innan seilingar og beið eftir að Bára hringdi til að panta borð. Jú, hún var jafnvanaföst og Hjalti hafði sagt, klukkan þrjú hringdi síminn og það var Bára að panta borð. „Gæti ég fengið sama borð og síðast?“

Það stóð ekki á svari hjá mér. „Að sjálfsögðu, ég tók mér það bessaleyfi að skrá borðapöntun undir þínu nafni á þetta sama borð í kvöld klukkan átta og næstu 10 fimmtudagskvöld þar á eftir. Þú getur þá bara kíkt til okkar án þess að hafa áhyggjur af því að panta.“ Þarna þóttist ég góður, búinn að einfalda líf þessarar gömlu konu sem ég var búinn að vera með á heilanum í heila viku. „Mér þætti nú betra að hringja á undan, maður veit aldrei ... en þakka þér fyrir, ungi maður, við sjáumst klukkan átta”

Það brást ekki, Bára birtist í dyrunum á slaginu átta. Hún var augljóslega það sem kallað er „fínni frú“. Bára var eins og fallegri útgáfa af drottningarmóðurinni bresku, hávaxnari, tignarlegri en með sérstakt drottningarfas í bland við hlýju sem ég hafði aldrei séð nema í þeim tveimur. Ég komst skrefi nær Báru þetta kvöld og næstu fimmtudagskvöld á eftir fékk ég brot og brot í púsluspilið. Bára talaði alltaf um eiginmanninn í nútíð og með glampa í augum. Af því sem ég náði að raða saman var hann aldeilis karl í krapinu, flugstjóri í árdaga farþegaflugs hérlendis, menntaður í Þýskalandi og Bretlandi og eftir flekklausuan feril í fluginu fór hann að vinna fyrir banka og átti greiða leið þar á toppinn vegna feiknamikillar þekkingar á viðskiptum og hve reiprennandi hann talaði ensku, þýsku og öll norðurlandamálin.

Á fjórða fimmtudeginum sem ég hitti Báru og eiginmanninn innrammaða tyllti ég mér hjá þeim smá stund og hlustaði á Báru rifja upp eitt og annað úr löngu hjónabandi. Það var skrítið að sjá að Bára og maðurinn í rammanum áttu innilegra samband en foreldrar mínir sem í samanburðinum minntu helst á steingervinga. Tilfinningar voru með öllu bannaðar í slotinu í Mávanesinu, það má segja að heimilislífið hafi verið klínískt. Ég var alveg búinn að slá því föstu að eiginmaðurinn væri horfinn yfir móðuna miklu en það gerði það sem þau höfðu ennþá fallegra. Út yfir gröf og dauða var ekki lengur bara frasi. Bólugrafinn unglingurinn ég lét sig dreyma um að finna það sem þau höfðu.

Þetta var skrítið sumar, dagarnir liðu alltof hægt, nema fimmtudagskvöldin sem liðu alltof hratt. Mér fannst Bára fara alltof snemma en ég gat ekki farið að biðja hana um að doka við og segja mér sögur, það átti að heita að ég væri að vinna, þótt traffíkin léti standa á sér.

Ég hafði kviðið næstsíðasta vinnudeginum, sem jafnframt var síðasti fimmtudagurinn.

Bára brást ekki frekar en fyrr, mætti á slaginu átta og var huggulegri til fara en nokkru sinni. Ég vísaði henni til borðs og hafði orð á því hvað hún væri sparileg „Eigið þið brúðkaupsafmæli eða eitthvað?“ spurði ég.

„Nei, Egill minn, þú ert að kveðja okkur. Mér fannst nú bara tilhlýðilegt að hafa mig til á slíkum tímamótum, við munum sakna þín.“

Ég náði að stama upp úr mér „takk” og setja upp eitthvað sem líktist brosi. Þetta voru meiri hlýlegheit en ég átti að venjast frá mínum allra nánustu svo ég flýtti mér bakvið að sinna uppvaski sem ekkert var. Skrúbbaði sama diskinn í næstum korter þegar ég áttaði mig á því að ég lét eins og asni, þvílíkur vesalingur sem ég var, þetta voru eðlileg hlýlegheit. Heilbrigða fólkið gerði svona hluti. Ég þurrkaði tár af hvarmi og brá mér fram í sal. Bára veifaði til mín og ég rölti til hennar „Má ég taka diskinn?“ spurði ég. „Já, ég er nú ekki vön að leifa mat en ég ætla að hafa rúm fyrir sneið af þessari girnilegu súkkulaðiköku sem ég sé þarna í skenknum. Ég spurði Hjalta sem sagði að það væri í lagi að ég byði þér upp á sneið líka, svona þar sem þetta er síðasti dagurinn þinn.“ Mér varð svo um að ég missti diskinn sem ég var nýbúinn að taka af borðinu og hann lenti á rammanum sem féll á flísalagt gólfið og brotnaði. Ég stífnaði upp, Bára greip fyrir vit sér og var greinilega brugðið. „Fyrirgefðu, ég ætlaði ekki ... ég get lagað ... ég ... „Ég kastaði mér niður á fjóra og kannaði skemmdirnar. Sem betur fer var myndin heil og órispuð þótt glerið hefði brotnað. „Ég hleyp í bókabúðina úti á horni, þeir selja ramma.” Bára svaraði: „Það er óþarfi, ég sting myndinni bara í töskuna.“ Ég sagði það af og frá, mér liði mun betur ef ég fengi að setja myndina í ramma sem sæmdi slíkum heiðursmanni. Hún brosti og þáði boð mitt. Ég reif af mér svuntuna og fleygði henni til Hjalta. „Kem eftir smá!” Ég stökk upp tröppurnar þrjár, reif upp hurðina og hljóp sem fætur toguðu í bókabúðina, henti mér síðan niður kjallarastigann í bókabúðinni og náði að magalenda fyrir framan rekka af myndarömmum. Hvílík heppni, þarna var ég með nefið ofan í nákvæmlega eins myndaramma og þeim sem ég hafði brotið glerið í, sama munstur, sami litur ... og ... og þarna var hann í rammanum ... maðurinn hennar Báru. Hvernig mátti það vera? Ég hafði ekki fyrir því að koma mér á lappir, heldur teygði mig eftir rammanum og bar hann upp að augum. Jú, jú, þarna var hann og fyrir aftan þann rammann annar eins, líka með mynd af ... Þá rann upp fyrir mér ljós. Tólf fimmtudagskvöld í röð hafði hún matað mig á lygi. Hvernig í fjáranum gat sú gamla verið svona klikkuð? Og ég sem hafði gert hana að ömmu minni, svona í huganum, en svona gera ömmur ekki! Í bræðiskasti keypti ég alla sjö rammana sem til voru af þessari tegund, sú skyldi fá að heyra það. Ég ætlaði að margbæta henni karlinn.

Titrandi af reiði strunsaði ég aftur að Túttaranum og reif upp hurðina, sá hvar sú gamla sat í horninu og þrammaði inn gólfið í áttina að henni með rammana í höndunum. Áður en ég vissi af var gripið í hnakkadrambið á mér og mér vippað eins og tuskudýri inn í eldhúsið.

„Hvað heldurðu að þú sért að gera?“ sagði Hjalti með jafnvel meiri bassarödd en venjulega.

„Skila eiginmanninum, láta kerlinguna hafa karlinn ... sinnum sjö. Hann er ekki raunverulegur, hann er bara ...“

Ég komst ekki lengra því Hjalti sussaði á mig eins og rakka og sagði: „Ekki raunverulegur? Annað hefur mér nú heyrst og segðu mér, pjakkur, veistu farsælla samband en þeirra? Ljómar hún ekki þegar hún talar um hann? Hefur hann nokkru sinni lagt hendur á hana? Haldið framhjá? Hefur þeim yfirhöfuð orðið sundurorða? Er hann ekki allt sem kona gæti óskað sér?“ Hjalti starði á mig og beið eftir svari sem lét á sér standa svo hann bætti við: „Og hvernig leið þér sjálfum þegar hún sagði þér sögurnar? Hér ertu á vegamótum, væni, lífið er ekkert annað en val, það eru alltaf tvær leiðir. Hér velur þú hvort þú vilt sjá fegurðina í þessu eða firruna. Ég ætti ekki bágt með að velja sjálfur. Þú stefnir í magasár á mettíma.“

Já, þarna á miðju eldhúsgólfinu áttaði ég mig, Bára bjó sér til eigin draumaheim og Hjalti ... Já, það þurfti ekki vísindamann til að átta sig á því að hann borgaði með þessum veitingastað, gestina mátti telja á fingrum annarar handar. Og ég var eins og ég var, tilfinningaspagettí, það ítalskasta við staðinn. Alltof fastur í raunheimum. Ég skildi að það væri þjóðráð og hollt fyrir sálina að finna sér stað á landamærunum. Ég róaðist á augabragði, tók upp einn af römmunum sjö, smellti bakinu opnu og tók myndina af manni Báru úr rammanum, gekk með hann tóman fram í sal og tyllti mér hjá Báru. Bára hafði að sjálfsögðu séð þegar Hjalti sveiflaði mér inn í eldhúsið og spurði hvort eitthvað væri að. Frá hjartanu svaraði ég: „Allt er í himnalagi, hlutirnir gætu ekki verið betri,“ og í fyrsta sinn frá því ég var ungbarn brosti ég brosi sem náði til augnanna. Bára rétti mér myndina, ég kom henni fyrir í rammanum sem ég stillti upp gegnt henni.

„Mætti ég kannski borða með ykkur hjónunum eitthvert fimmtudagskvöldið?“ spurði ég og Bára svaraði því játandi fyrir beggja hönd.

Icesave er lífæð Sjálfstæðisflokksins.

Veruleikinn er stundum fáranlegri en sýrðasti skáldskapur. Þannig er það nú bara. Sérkennilegustu aðstæður koma upp í veruleikanum sem enginn rithöfundur gæti mögulega toppað. Sjáið bara þegar Geir Haarde ætlaði að vera svona statesmanlike eins og í Bandaríkjunum og gera eins og Ameríkaninn. God bless America- eitthvað.

Þýðingin varð að sjálfsögðu Guð blessi Ísland. Í samhengi ræðunnar var þetta eins og að kasta napalmhylki á óttabálið sem logaði í hjörtum landmanna. -Þetta er eigilega fyndið svona eftir á.

Annað dæmi er að af öllum fjárfestingum röndótta Björgúlfs, var ein sem skar sig út í bjánaskap er talið var. Það var fótboltafélagið Vestham. Nú er allt hitt hrunið og orðið að dufti en boltanum er enn sparkað á Vestham-vellinum. Eina sem eftir er og býsna sniðugt að mér skilst.

Svona er þetta nú skýtið stundum.

Nýjasta tvistið í örlagateyjó veraldarinnar er staðan sem Sjálfstæðisflokkurinn er komin í. Ég þarf smávegis áhlaup á pælinguna því snúningurinn er svo magnaður. Eftir að hafa haft 18 ár til að koma stefnunni sinni í framkvæmd, hefðu maður ætla að það hefði tekist, því tíminn var jú rúmur og heljartök FLokksins náði allt frá æðstu stöðum yfir í sundlaugaverði út á landi. FLokkurinn gróf sig inn í alla helstu pósta stjórnkerfisins og kom "sínu" fólki að. Samhliða ótrúlegri einkavæðingu á bönkunum þar sem þeir voru seldir vildarvinum FLokksins (Búnaðarbankinn til Framsóknar). Flokkurinn lýstu svo yfir strí.....
.............

..............Hvað er ég eiginlega að skrifa þetta. Allir vita þetta hvort sem er og Sjálftæðið viðurkennir þetta meir að segja.

Stutta útgáfan er að stefnan er hruninn. Forrysta flokksins afhjúpuð sem spillt og vanhæf. Flokkurinn sundurtættur af mútum vafasömum gerðum forrystunnar. Hugmyndafræðin ónýt, löskuð og skemmd.

Það eina sem Sjálfstæðisflokkurinn hefur er andstaðan við Icesave. Sem er eiginlega dásamlegt ef út í það er farið, því Sjálfstæðisflokkurinn sjálfur er innvinklaður á bólakaf inn í upphaf þess máls, skipulagningu og útfærslu!!! Þetta er eins og.... Já hvað?

Svo virðist vera að stærsta skömmin þeirra ætli að reynast þeirra eini bjarghringur. Með þvi að garga sem hæst um rýtingsstunguna, ranglætið, óreiðumennina (sem reyndar eru allir í FLokknum) og kúgun nýlenduþjóðanna, níðinginn Gordon Brown og hinn þarna Alister Maclean, mun FL0kkurinn alveg ná að hanga á limminu.

Hinsvegar...

Sér fólk í gegnum þetta gól og garg. Við sjáum í gegnum Björn Bjarnason og tilraunir hans til að blekkja veikustu hlekkina í VG til fylgilags við sig. Við sjáum líka í gegnum réttritunar æfingar Davíðs Oddsonar á Íslandssögunni og embættisfærslum hans sjálfs. Ég held að gólið dugi skammt. Skandalarnir eru bara of stórir. Um leið og sjóinn lægir munu stóru málin reka á land. 900 miljóna skuld og afskrift til handa varaformanninum. Vafasamar græðgisfærslur formannsins sjálfs. Já og við munum sennilega komast til botns í mútumálinu (sem rangnefnd er "styrkjamálið") Tengsl Guðlaugs Þórs og Sigurjóns Árnasonar, aðkoma varaþingmannana Þórlindar Kjartanssonar og Erlu Ósk Kjartansdóttur að Icesavemálinu.

Þetta er allt eftir þótt ótrúlegt megi virðast.

Eftir Icesave munu þessir skandalar skola að landi. þeir munu verða teknir fyrir og vonandi leystir á einhvern hátt. Það eru ekki spennandi tímar fyrir Sjálfstæðisflokkinn eins og hin skuldum vafði varaformaður sagði í miðju hruninu.

-Það eru skelfilegir tímar fyrir Sjálfstæðisflokkinn.

Ósvinnuna verður að afhjúpa.

Skammarleg ráðning Jóns Sigurðssonar sem stjórnarformanns Íslandsbanka hefur vakið upp reiðibylgju. Reyndar eru reiðibylgjurnar orðnar svo margar að líkja má við stórsjó. Hneykslalegar embættisfærlslur brjóta á almenningi svo dynur í.

-Ætlar þetta engan endi að taka?

Nú nenni ég ekki að mæra eða lasta þennan Jón Sigurðsson. Hin einfalda staðreynd blasir við og er öllum ljós. Hann svaf á verðinum sem formaður stjórnar FME. Hann gerði ekki neitt og var þar af leiðandi gagnslaus á ofurlaunum (furðulegt þetta samhengi milli gagnleysi og ofurlauna). Hann brást og mér er andskotans sama hversu "hæfur "hann er í því ljósi. Það að hann sjái ekki sjáfur sitt eigið fúsk og taki ekki ábyrgð á því er augljóst merki þess að maðurinn er vitlaus, spilltur og óhæfur.

Hvað er ríkisstjórin að spá í að ráða þennan óhæfa mann? Þennan letingja sem svaf á verðinum. Þennan vitleysing sem fattaði ekkert. Hvað eru eigendur Íslandsbanka að spá að ráða þennan spillta mann, þessa holdi klæddu ástæðu fyrir hruninu, þennan sem gat, en gerði ekki neitt. Hvað eru þeir að spá.

-Hverjum datt þetta í hug?

Ég er orðin þreyttur á þessu. Ég held að á hverju degi afhjúpist enn betur að stjórnvöld og valdablokkirnar í samfélaginu er skítsama um uppbygginguna. þau eru of upptekin að því að rífa í sig hræið af Íslandi. Ríkisstjórnin tekur virkan þátt í þessari svívirðu.

Stundum fæ ég að tilfinninguna að enginn skilji mig og þetta vesæla blogg mitt. Miðað við margar athugasemdirnar sem ég fæ þá held ég að ég sé á annari bylguvídd og viðtæki lesnda minna séu bara eitthvað vitlaust stillt. Stundum fæ ég það á tilfinninguna.

Deilir t.d enginn þeirri hugmynd með mér að hrunsliðið eigi ekki að koma nálægt uppbyggingu landsins? Að Björgvi G. ætti ekki að koma nálægt stjórmálum nema þá hugsanlega frá hliðarlínunni? Árni Matthísen hafði þó manndóm í sér að hætta sjálfviljugur. Að Ingibjörg Sólrún ætti barasta að þegja um mál tengdum stjórsýslu nema fyrir dómstólum. Deilir einginn þessari skoðun með mér?

Eigum við kannksi bara að fá allt hrunsliðið aftur á sömu pósta? -Í alvöru? Eigum við að gera það? Væri það ekki bara við hæfi fyrir þjóð sem lætur hvort sem er berja sig í klessu á hverjum einasta degi. Berja sig þar til máttleysið tekur yfirhöndina og í síðasta meðvitunaraugnablikinu sér hún að ofbeldismaðurinn er byrjaður að girða niðrum sig.

Væri þetta ekki bara við hæfi? Eigum við að kalla í Jónas Fr? Eigum við að kalla í Davíð Oddson? Eigum við að kalla í Ingibjörgu Sólrúnu, Árna Matt og fá til skrafs og ráðagerða Sigurð Einarsson og Hreiðar Már? Hvað með Lárus Welding? Eigum við ekki að hringja í hann? Gaurana í Bakkavör? Finn Ingólfsson. Er hann ekki alltaf „game“ í smá sveiflu? Og Jón Sigurðsson í FME sem svaf á verðinum. Gaf goahead á opnun Icesave í Hollandi. Aðgerð sem var ekkert annað en rányrkja á saklausum innistæðueigiendum. Já og kostaði þjóðina okkar ótalda miljarða og mannorðið. Svo ekki sé talað um hollenska peninga. Gerir fólk sér grein fyrir þeim skaða sem Jón Sigurðsson ölli með dáðleysi sínu og ódug? Eigum við ekki að hringja í hann og fá hann til að ráðleggja okkur um uppbygginguna?

-Afsakið.

Það er búið að því. það er búið að hringja í Jón Sigurðsson. Hann er byrjaður.

-o-o-o-o-o-o-

Ég er fegin því að vera búsettur í Gautaborg. Ef ég væri á Íslandi væri fyrir löngu búið að stinga mér í steininn fyrir skemmdarverk eða þvíumlíkt. Ég myndi sennilega standa einn á Austurvelli og grýta Alþingishúsið eins og enginn væri morgundagurinn. Kveikja í ráðherrabílum og svoleiðis. Það er svo erfitt að horfa upp á þetta að ég sit hérna með tárin í augunum og finn svo til með þjóðinni minni sem ég elska jafn mikið og ég skil ekki.

Jóni Sigurðssyni og kumpánum hans sem telja hann ómissandi fyrir framtíð Íslands er mér ljúft og skylt að segja frá að ég er að skrifa lesendabréf í eitthvað holleskt dagblað til þessa gera þessa ósvinnu heyrumkunna. Ég er búin að fá þýðanda í verkið og ætla einnig að láta þýða helstu blogg um þetta ömurlega mál. Þessi nýji Íslandsbanki er hættulegur og það á að vara við honum. Hollendingar verða að vita að maðurinn sem gossaði Icesave á þá er orðin topp-eitthvað í bankakerfinu íslenska.

Nú veit ég ekkert hvort þetta bréf mitt verður birt eða ekki. Ég ætla að reyna mitt besta. Það er líka hollenkst sendiráð í Stokkhólmi og þar gæti ég ég bókað fund. Ég ætla að gera allt sem í mínu litla valdi stendur til þess að varpa ljósi á þá ósvinnu sem á sér stað á Íslandi.

-Hrunsliðið er aftur komið á fyrri pósta. -Og verði okkur, og heiminum öllum að góðu.

Ævintýraeyjan. -Bókadómur

Fyrsta bókin sem ég kláraði þessi jól var bókin Ævintýraeyjan eftir Ármann Þorvaldsson en Ármann þessi vann sér það til frægðar að stjórna KSF-banka í London (útibúi Kaupþings í Englandi) og láta Tom Jones og Duran Duran syngja undir í einhverjum veislum sem hann hélt.

Satt best að segja gat ég eiginlega ekki látið þessa bók frá mér en af öðrum ástæðum en venjulega. Sumt í þessar bók gerði mig alveg orðlausan meðan annað var ferlega fræðandi. Áður en ég held frekar áfram þá verð ég að minnast á að bókin er lipurlega skrifuð. Textinn rennur vel og tónninn í henni er svona eins og léttur jazz leikinn á klarínett. Reyndar er þessi bók þýdd úr ensku því Ármann þessi ritaði bókina á því tungumáli og lét síðan þýða yfir á íslensku. Hrósið fyrir velheppnaðan stílinn hlýtur því að deilast á milli Ármanns og Svanborgar Sigmarsdóttur sem þýddi bókina úr ensku.

En on with the butter: Bókin er 246 blaðsíður og brotin í hefðbundið harðspeldi. Hönnun öll og uppsetning eru til fyrirmyndar. Í Ævintýraeyjunni er farið yfir upphafs, ris og fall Kaupþings frá sjónarhóli Ármanns. Hann kemur að fyrirtækinu alveg í upphafsfasanum og
finnur sig líka svona helvíti vel í peningabransanum og verður fljótt lykilmaður ásamt Heiðari Má og Sigurði Einarssyni og fleiri gaurum.

Það er einmitt þetta með þessa gaura sem gerði mig alveg orðlausan og svo forvitinn að ég gat ekki lagt þessa bók frá mér. Ég leit nefnilega alltaf á Kaupþing sem eitthvað svona súper-fyrirtæki. Stútfullt af geðveikislega kláru fólki sem væru í raun einskonar töframenn. Kviss bang búmm og miljarðarnir einhvernvegin hrönnuðust upp. David Copperfield, Siegfriend & Roy. Sannkallaðir galdramenn með hvít tígrisdýr sér við hlið. Ég var eiginlega viss um þetta alveg þangað til þess að ég kláraði Ævintýraeyjuna.

Eftir lestur þessarar bókar er ljóst að Ármann og vinir hans í Kaupþingi voru þvílíkir bjánar og svo sneyddir kúltíveringu, að það sætir beinlínis undrum að þeir náðu þó að reka þetta fyrirtæki í þessi ár uns allt hrundi. Og takið eftir ágætu lesendur. Ég þekki þessa gaura ekki neitt og er beisikklí nákvæmlega sama um þá. Ég segi þetta ekki í einhverri öfundargremju sem einkennir svo oft umræðuna á Íslandi. Þetta er bara staðreynd sem lesendur sannfærast um eftir lesturinn á Ævintýraeyjunni.

"Kaupþings-andinn" sem Ármann mærir svo mjög er á svo lágu plani og húmorinn svo barnalegur venjulegu fólki þykir bara óþægilegt að lesa um "prakkaraskap", hrekki og tilsvör þessara bjána. Nýr stafsmaður var plataður til þess að standa á einhverri brakandi parketfjöl sem þótti svo vandræðaleg meðan meintur VIP væri í heimsókn í Kaupþing. Þar stóð greyið og hreyfði sig hvergi. Fattaði loksins að það væri verið að skensa sig. Hann hefndi sín í hinum sanna Kaupþings-anda og skrifaði meinlausan póst frá tölvu eins hrekkjusvínsins þannig að liti út að sá væri alltaf með standpínu. Hvað geriðst? Jú sá nýji var rekin vegna brota á meðferð tölvupósts og brota á kynja-eitthvað-stefnu-eitthvað. Sérstaklega merkilegt í ljósi þess að Ármann sjálfur er stútfullur af kvenfyrirlitningu, fordómum gangvart öðrum þjóðum og beiskklí plebbi af yfirstærð. Ármann stærir sig af því að hafa tilkynnt fyrir framan stóran hóp af fólki að engir Rússa-peningar væru á Íslandi. "Sannleikurinn er sá að eini Rússinn sem ég hef hitt vinnur á súlustað í London og ég get fullyrt við ykkur að ég fékk enga peninga frá henni" (bls 128)

Já og svo eru fleiri svona asnalegar sögur af "Kaupþings-andanum" sem ég nenni ekki að telja til. Sögur sem eru jafn ómerkilegar og sögumaðurinn sjálfur en ég bið ykkur lesendur góðir að gera ykkur aðeins í hugarlund sálarástand þess sem viðhefur svona sögur fyrir framan stóran hóp af fólki.

Annað dæmi og eiginlega það stórkostlegasta var sagan um hvernig Kaupþing tók yfir FIH bankann (sem við Íslendingar eigum núna). Í æsispennandi atburðarás er því lýst að Kaupþing er eitthvað að spá í að kaupa danska bankann FIH. Eftir formlegt tilboð kemur svo fulltrúi FIH brúnaþungur á svip til móts við Ármann og vini hans og tilkynnir þeim að annað og fullkomnlega óvænt tilboð hafi borist í bankann. Vilji þeir halda áfram með samningana verða þeir að gera annað tilboð. Ármann og vinir hans bregðast skjótt við og eftir smá njósnir komast þeir að því að Landsbankinn er að reyna að sölsa undir sig FIH bankann á síðustu metrunum. Nú þurfti að bregðast skjótt við. Tilboðið í FIH bankann var hækkað um eittþúsundmiljónir danskra króna og þar með var tryggt að Landsbankinn fengi ekki bankanna og Kaupþing stæði uppi sem sigurvegari. Nokkuð dýr pissukeppni sem Ármann játar beinlínis í bókinni en stóra málið gleymist og um leið afhjúpast plebbaháttur af ókunnri stærðargráðu.

Danirnir (sem Íslendingar álitu vitleysinga í viðskiptum) notuðu með góðum árangri elsta trikkið í bókinni á Kaupþingsmenn. Nokkuð sem Ármann og vinir hans eru sennilega ekki ennþá búnir að fatta en hér kemur það.

Á síðustu metrunum hafa Danirnir hugsað hvort ekki væri hægt að kreista út aðeins meiri pening úr vitleysingunum frá Íslandi og hvað er betra til þess fallið en að hringja í hina Íslendingana, Landsbankann og bjóða þeim dílinn? Danir eru slingir viðskiptamenn og hafa pottþétt vitað af pissukeppni bankanna á Íslandi. Þetta elsta trikk í bókinni skilaði því Dönunum eitt þúsund miljónum hærra verði en ella. Og það furðulega er að Ármann og vinir hans virðast ekki hafa fattað þetta ennþá.

Þegar svo Ármann tekur við bankastjórastðu í Singer & Friendlander bankanum afhjúpast svo aftur plebbahátturinn. Eina ástæðan að því er virðist að Ármann er valinn til að stýra Singer & Friedlander bankanum er bara vegna þess að hann var... já.. Hann var í klíkunni með Hreiðari og Sigurði Einars. Hæfileikar skiptu engu máli, æra bankans eða starfsfólk. Enda fór það svo að Ármann keyrði Sigfriend & Roy bankann í ruslið á 3 árum! -Geri aðrir betur. Þarna spilar reyndar inn í einhver ljótasti þáttur útrásarinnar en hann gékk út á að Íslendingar væru einhvernvegin genetískt betri en aðrir í að reka fyrirtæki. Forseti landsins Ólafur Ragnar Grímsson söng þennan ógeðslega söng í öllum tóntegundum frá Bessastöðum og hafi hann ævarandi skömm fyrir. Þetta var ekkert annað en daður við fasisma og ógeðslegustu hiðar þjóðernishyggju.

En það er fyrst og fremst plebbahátturinn sem stendur uppúr þessari bók Ármanns. Það er alltaf verið að sprengja upp kampavínsflöskur á hverri blaðsíðu og alveg kostuleg lýsing á því þegar Hreiðar Már fréttir að því að Davíð Oddson er hættur í pólitík.

[H]reiðar sem var orðin langþreyttur eftir baráttu sína við fyrrum forsætisráðherra stökk á fætur og sagði: "Þetta er tilefni til að fagna. Opnum kampavínsflösku! Þegar hann heyrði restina af sögunni [Davíð orðin seðlabankastjóri] settist hann aftur og sagði: "Geymum kampavínið. Þetta eru slæmiar fréttir - Mjög slæmar fréttir!" (bls 167 - 168)

Þetta er yfirgengilega plebbalegt alltsaman. Hámarki plebbaskaparnins er svo þegar Ármann er að lýsa hóglífi Kaupþingsliðsins og ríka fólksins í London. Tom Jones leigður til að syngja fyrir íslenskar fyllibyttur. Ári seinna var það Duran Duran. -Hvað ætli þessir tónlistarmenn hafi eiginlega hugsað um þetta lið?

Hámark útrásarinnar í huga Ármanns var svo þegar hann í einhverju fylleríi var að míga á einhverju klósetti. Hægra megin við hann var Michael Caine eða einhver álíka og vinstra megin við hann var Simon Cowell eða einhver álíka. Ármann hefur ugglaust litð fram fyrir sig á þessari stundu og staldrað örlítið við hugsað aftur til sinna hóflegu róta í Kópavoginum þegar hann var með badmintonspaðann í plastpoka og horfið dreyminn yfir Nýbýlaveginn.

Annað erki dæmi um plebbaskap er að á fyrsta deginum sem forstjórri Sigfriend & Roy bankanum fær Ármann símtal. Maður að nafni Kevin Stanford er á hinum enda línunar. Hann vill fá lánaða miljarða. Ármann segir svo sjálfur frá. "Ég trúði þessu varla. Fyrstu mínúturnar á breskri grundu lofuðu sannarlega góðu" (bls. 137) Þetta byrjaði vel. Miljarðarnir strax byrjaðir að flæða inn og út um Kaupþingsgluggann.

-Ha? Fyrsti dagurinn í vinnunni og dularfullur maður hringir í mann? Og biður um risa-lán? Fattar Ármann ekki að þessi Kevin Keegan hefur setið fyrir vitlausu Íslendingunum á Heathrow eftir að hafa verið hrakin í burtu úr öllum öðrum bönkum Englands? Er maðurinn virkilega svona hrikalega fattlaus? Mér þætti það a.m.k furðlegt ef að ég landaði risasölu fyrsta daginn í vinnunni. -Eitthvað fissí við það eins og Saxar myndu segja.

Ég tel nokkuð líklegt að Kevin Stanford hafi fagnað á sama hátt og nafni hans Keegan á Stanford Bridge árið 1976 þegar sá negldi boltanum ítrekað í net andstæðinga sinna af þrótti sem aldrei hafði sést áður. Hat-trick fyrir Kevin Stanford.

Mér sýnist Ármann fara í gegnum helstu atburðarás þessara mánaða frá því að hann tók við Kaupþing - Singer & Frieldlander bankanum og sumt kannaðsti maður við, annað ekki. Hann talar um að flest viðskipti ársins 2007 hafi verið misheppnuð og í raun stórtap á þeim. Hann talar á sannfærandi hátt um hvernig lausafjárskreppan hafi smám saman vaxið uns hún feykti burtu bankakerfi heimsins.

Ég hef orðið meira og meira var við þá söguskoðun að lausafjárskreppan hafi í raun verið risakreppa sem hafi verið afstýrt af með því einu að dæla inn óendanlegum upphæðum inn í bankakerfið. Ef að seðlabanki Bandaríkjanna og Evrópu hefðu ekki gripið inní hefði allt hrunið til grunna. Þessi bók Ármanns styrkir þá skoðun. Sú staðreynd vekur upp þá óþægilegu hugmynd að til sé atvinnugeiri sem er óháður markaðslögmálunum. -Bankabransinn sjálfur. Ofurlaunaspreðlarnir fá sín ofurlaun hvað sem dynur á. Nýjar upplýsingar um yfirgengilegar bónusgreiðslur til handa toppunum á hinum gjaldþrota Lehman Brothers styðja þessa skoðun.

En þessi bók er ekki alslæm. Hún er ekki bara salíbuna niður plebbabrekkuna. Styrkleikar hennar liggja á óvæntum stöðum og myndin sem dregin er upp af Jóni Ásgeiri er t.d mjög sannfærandi. Ármann lýsir honum sem ósköp venjulegum gaur, þjökuðum af minnimáttarkennd eða feimni. Hörku-klárum en óheppnum að mörgu leiti. Umfang hans í viðskiptum var miklu miklu meira en íslendingar hafa almennt fattað. Allt þetta Íslands-stúss var bara brotabrot af veldi hans þegar það stóð sem hæst. Þegar við vorum að rífast um fjölmiðlafrumvarpið og svoleiðs, var Jón Ásgeir ekkert að velta sér upp úr því. hann hafði öðrum hnöppum að hneppa.

Langbesti hluti bókarinnar eru 2 síðustu kaflarnir. Þar er hruninu lýst. Ég hafði alltaf á tilfinningunni að hugsanlega hefið Kaupþing getað reddað sér út úr klípunni en eftir lestur bókarinnar er ég algerlega sannfærður að svo var ekki. Þetta var dauðadæmt strax í lok ársins 2007. Það var bara of mikið að. Fyrst og fremst skjólleysi frá Seðlabankanum íslenska, svo hliðaráhrif frá hinum íslensku bönkunum þar sem allir voru settir undir sama hattinn. Ármann telur svo upp hin skaðlegu áhrif skuldtrygginaálagsins sem er í rauninni bara eitthvað tölugildi á traust baknastofnanna (einfalt í raun, hvað kostar að það að tryggja það að skuldabréf fáist greitt ef allt fer til fjandans). Ármanni er uppsigað við þetta skuldtryggingaálag enda stundum byggt á engu nema tilfinningu greiningaraðila. Svo eru það hinir vafasömu vogunarsjóðir sem að höfðu sitt að segja um hrunið. Ármann lýsir ásókinni að Kaupþingi eins og árás hýenuhjarðar á særða antílópu og ég held að sú líking sé ferlega góð. Það voru árásir úr öllum áttum og alltaf vofði yfir áhlaup á bankann. Ekkert skjól var í Seðlabanka Íslands og Kaupþingsantílópan var á berangri umkringd hýenum. -Þetta var einfaldlega dauðadæmt.

Það er galli á bókinni að Ármann telur til þessi viðskipti við Al-Tahini sem eitthvað sjálfssögð og eðlilegt. Sér ekkert að því og telur jafnvel að þessi viðskipti hafi "styrkt fyrirtækið á erfiðum tímum". Þessi viðskipti munu samt að öllum líkindum færa þá báða Hreiðar og Sigurð í fangelsi ef að hið svokallað uppgjör á að vera eitthvað annað en hvítþvottur. Það sætir furðu að Ármann fer ekki nánar í þessi sýndarviðskipti.

Annað sem Ármanni yfirsést er að uppgangur og ris Kaupþings átti sér stað í miðju lausafjár-flóði og ekki að undra að fyrirtækið hafi "gengið vel" þegar loftbólan var að þenjast út á öllum sviðum viðskiptalífsins. Þetta voru engir snillingar hjá Kauping eða hinum bönkunum. Þetta voru bara fólk sem hafði aðgang að fjármagni til að lána út í allskonar dæmi. Dæmi sem borguðu sig ekki á endanum. Samkvæmt mínum upplýsingum var t.d meirihluti alls lánsfé frá KSF bankanum sem að Ármann stýrði, lánað til að kaupa og byggja snekkjur! Hvaða almennilegur banki lánar fyrir svoleiðs pjátri. Ef þú þarft snekkju, þá áttu líka að þurfa að staðgreiða hana. Annars er þetta svindl. Nú er það svo að ég er viss um að margir Íslendingar fatta ekki þessa fullyrðingu en afbrigði af þessu heilkenni var að margir skuldsettu sig til andskotans til þess að kaupa sér Range Rover og höfðu kannski svo ekki efni á bensíni fyrir gripinn, þegar til kastanna kom. Banki sem lánar fyrir svona kaupum er dauðadæmdur.

Fyrir þá sem vilja skilja og fatta þennan klikkaða tíma í Íslandssögunni ættu að lesa Ævintýraeyjuna. Hún er ágætis viðbót við þær bækur sem þegar hafa verið út gefnar um hrunið. Hún lýsir alveg óvænt, þeim yfirgengilega plebbahætti sem var allsráðandi í viðskiptalífinu þessi brjáluðu ár og því hvernig alger skortur á kúltíveringu getur leitt fólk í yfirgengilegar ógöngur. Dæmi um þetta er óhófslíf Kaupþingstoppsins Sigurðar Einarssonar sem taldi og telur sjálfslagt enn að risa rauðvinssafn sé merki um fágun. Halfkláraður sumarbústaður þessa Sigurðar ætti að vernda og hafa sem safn um þessa endalausu klikkun, óhóf og plebbahátt fólksins sem setti landið á hausinn.

Í hnotskurn er Ævintýraeyjan (bjána)hrollvekja um óhóf, plebbahátt en veitir ágæta innsýn yfir óveðurskýin sem hrönnuðust upp og feyktu íslenska bankakerfinu um koll.

-o-o-o-

Það sagði mér góður maður að þegar vel gengur eru allir snillingar. Allir fá tilfinningu fyrir því að þeir sjálfir séu ósigrandi. -Þegar vel gengur. Þegar illa gengur koma hinir raunverulegu snilingar í ljós. -Þegar illa gengur. Það eru þeir sem við Íslendingar ættum að líta til og fá í lið með okkur til að reisa við bankakerfið.

-Ekki hruns-liðið þótt það telji sig ugglaust vera fórnarlömb aðstæðnanna og ennþá ósigrandi.

800 dagar - - - 350 miljarðar

Davíð Oddson var Seðlabankastjóri 25. okt 2005 - 26. feb. 2009. Samtals 1220 daga. Ef við drögum helgidaga og sumarfrí frá, var hann við störf í um 800 daga. Ég tel ekki með síðasta daginn.

800 dagar x 7,5klst = 6.000 klst.

DO skyldi við Seðlabankann í um 350 milljarða króna skuld (350.000.000.000.). Þá erum við ekki að telja með þá skuldaklafa sem einkavinir hans lögðu á þjóðina.
Seðlabankinn undir stjórn DO tapaði hvorki meira né minna en rúmum 58 milljónum íslenskra króna hverja einustu klukkustund sem hann var við störf.
Geri aðrir betur.

Ef við reiknum áfram, þá tapaði Seðlabanki Íslands undir stjórn Davíðs Oddssonar (sem btw varaði við þessu öllu!), um 1,1 milljón á hvern Íslending. Já, núlifandi Íslendingar og ófædd börn þurfa að greiða 1,1 milljón hvert, plús vexti, sem gæti numið allt að þremur milljónum. Já allt að þremur milljónum á hvern Íslending. Er ekki nema von að Sjálfstæðisflokksmenn vilji beina athygli almennings að Icesave (sem btw er afurð Sjálfstæðisflokksmanna!)?

Kemst þetta afrek seðlabankastjóra ekki í heimsmetabók Guinness?

Önnur spurning á Landsprófi

Hvað tekur það Guðlaug Þór Þórðarsson mikin tíma til þess að safna 60 miljónum inn á bankareikinginn hjá Sjálfstæðisflokknum?

• a) 12 ár (allar launatekjur mínus framfærsla)

• b) 1 ár (Söfnunarátak meðal flokksmanna með aðkomu auglýsingastofu og markaðsrannsóknarfyrirtækis

• c) 6 mínútur (Símtal við Sigurjón Þ. Árnason bankastjóra Landsbankans og símtal við Hannes Smárason stjórnarformann FL Group)

-Aukaspurning: Hversvegna eru náin fjárhagsleg tengsl fyrirtækja og stjórnmálamanna æskileg? (10 stig)

Spurning á landsprófi

Hvað tekur það langan tíma fyrir Davið Oddson að sturta niður 30.000 miljónum í klósettið á fjórðu hæð Seðlabankans?

Davíð má bara sturta niður einum seðli í einu og verður að bíða uns amk 3 lítrar af vatni hafa safnast fyrir í klósettkassanum. (kassinn tekur 5 lítra) Það tekur nákvæmlega 30 sekundur fyrir einn lítra að safnast fyrir í kassanum. Um er að ræða 5000 króna seðla, ónotaða og í búnti sem telur milljón krónur.

a) Hvað tekur það Davið Oddson mörg ár að sturta öllum 30.000 miljónunum niður í klósetti?

b) Hvað tekur það Davíð Oddson mörg ár að sturta niður öllum 30.000 miljónunum ef hann sturtar bara á vinnutíma (frá 9 - 5 auk matarhlés milli 12 og 13)

c) Hvað ef Davíð Oddson fer í sumarfrí ( 6 vikur) og vinnur 9 - 5 auk matarhlés frá 12-13)


vinsamlega sýnið útreikninga á gula fylgiblaðinu

Lúserinn Bjarni Benediktsson

Ég undrast þagnarvegginn sem risið hefur upp í kringum miljarðabrask Bjarna Ben. það er eins og ekkert hafi gerst og ekkert hafi skeð. Engir miljarðar og ekkert brask. Bara hljóðið í breyttum Cheeroke jeppa í fjarska. -Þögn.

Enginn undirskrift formanns Sjálfstæðisflokksins og enginr 12 miljarðar sem töpuðust. Ekkert. Ekki boffs kæru lesendur.

Samt kostaði þetta brask formanns sjálfstæðisflokksins hvert mannsbarn á landinu 10. þúsund krónur. kannski ekki stórupphæð miðað við afrek hinna formanna Sjálfstæðisflokksins. Haarde og Davíðs Oddsonar.

Kom það einhverjum á óvart að Bjarni Benediktson væri innvíknlaður í eitthvað brask? Eitthvað brask sem var "money in the bank". Eitthvað brask sem ekki var hægt að tapa á. (þjóðin tapar reyndar en það var líka partur af leiknum) Snérist spillingin á síðustu metrum ríkisstjónrar Haardes og Ingibjargar ekki einmitt um svona díla.

Díla sem ekki var hægt að tapa á? Díla sem útvaldir fengu en ekki þjóðin. Þið vitið. Kúlulán og tekin á einkahlutafélög og svoleiðs.

Kemur einhverju á óvart að Bjarni Ben sem breytti olíufyrrtæki, sannkallaðri peningamaskíunu, í skuldum hlaðið draugafyrirtæki? Ha Bjarni Ben? Hinn breiðkylkti Garðbæingur í göngutúr með svartan Labrador? -Í fjörunni með trefli frá Hugo Boss?

Hann sem sagði árið 2005 að Íslendingar sem væru ekki búnir að græða miljarð.....
- væru bara lúserar.

Óðinn Jónsson fótósjoppar .

I ágúst árið 1991 var gert valdarán í Sovíetríkjunum. Hópur harðlínumanna sem svo voru kallaðir, lokuðu Gorbastéf inn í sumarbústað á Krím-skaga og tóku völdin í landinu. Eða reyndu það allavega.

Á frægum blaðamannafundi, sem sjónvarpað var út um allt ríkið, útskýrðu samsærismenn gerðir sínar og gildi. Myndatökumaður hjá Sovíeska sjónvarpinu náði einstökum myndum af samsærismönnum þar sem þeir voru þrúgaðir af stressi og greinilega mátti sjá hendur eins samsærismanna nötra og skjálfa. Myndatökumaðurinn beindi sjónunum að andlitum þessara manna og stanldraði nokkuð lengi með miklu súmmi á skálfandi höndum eins samsærismanna.

Þetta var búið. Þeir voru hræddir. Þeir voru engir menn í þetta. Skulfu eins og lauf í vindi. Nokkrum dögum síðar voru þeir allir komnir í fangelsi.

Ef að Óðinn Jónsson hefði verið fréttastjóri á þessum örlagaríka fundi hefði hann stökkið inn nokkuð pirraður og hrópað

"KÖTT - KÖTT" .... Fokkit. -Þetta gengur ekki. Þessi í miðjunni er álveg í ruglinu og HENDURNAR Á HONUM SKJÁLFA eins og á einhverjum parkinssonsjúklingi!. Þú þarna sminka. Lífgaðu aðeins upp á þessa menn og þú þarna ljósamaður. Ekki svona sterkt ljós. Framsetningin er ekki alveg að gera sig. Við þurfum mýkri áherlsur og svona soft eitthvað.


Framsetningin góðir lesendur. Óðinn Jónsson fréttastjóri RÚV, sá ástæðu til að henda í glatkistuna óþægilegri frétt þar sem fáviska Jórunnar Frímannsdóttur, formanns Velferðarráðs Reykjavíkur var afhjúpuð. Hann mun hafa afsakað gerningin á þann hátt að "framsetningunni" hafi verið ábótavant.

Nú veit ég ekki hvort Óðinn horfi mikið á fréttatíma annara stöðva. En hitt veit ég að bæði í danska sjónvarpinu og því sænska eru svona móment eins og Óðinn ritskoðar og hendir, álitin styrkja fréttina sem um ræðir. Þegar svona gerist, þá er iðulega gerð grein fyrir því. "mistökin" eru sýnt, viðmælandinn er sýndur biðja um endurtekningu og svo er "rétta" fréttinn látin rúlla.

Eins og ég renndi rökum undir í dæminu frá Sovíetríkjunum, þá eru þessi móment þegar viðmælandinn missir stjórnina, oftast þau bestu og skýra betur en þúsund orð fréttina sem um ræðir. Þetta er ekki spurningum "framsetningu". Þetta er spurning um að ná fram kjarnanum í fréttinni sem hlýtur að vera akkur hvers frettamanns með heilbrigðan metnað. Fréttamenn eru ekki eins og borðtennisborð sem viðmælandinn notar til þess að fá nýja spurningu og ef að skot mistekts þá má bara byrja upp á nýtt!

-Nei. Þetta er ekki svona.

Núna fyrst fatta ég hvað hefur alltaf farið í taugarnar á mér varðandi fréttaflutning á Íslandi. Ég veit ekki hvað oft ég hef öskrað á sjónvarpið á einhvern lélegan fréttamann sem spyr allra spurninganna nema þessarar einu sem liggur svo beint við.

Og hver kannast ekki við fréttamenn sem láta sér linda svar á borð við "íslenskar paprikkur eru góðar" við spurningu sem fjallar um niðurgreiðslur til landbúnaðar.

Núna fatta ég að þetta er stefna hjá RÚV. Að gelda fréttir. Framsetningin skiptir meira máli en innihaldið.. Svona hefur þetta auðvitað alltaf verið. Við getum bara slappað af. "góði" fréttamaðurinn kemur aldrei. Þeir fá ekki vinnu hja RÚV enda gæti þeir bjagað framsetningu fréttanna með spurningum sínum. Sett viðmælandann í slæma stöðu þar sem sá yrði sér kannksi til skammar eða þaðan af verra.

Fyrir nokkrum árum þá furðaði ég mig á því að aðal fréttin í samfélaginu var sú sem aldrei var sögð. Davíð Oddson þá verandi forsætisráðherra neitaði að tala við einhverja ákveðna fréttamenn, neitaði að tala við ákveðna fréttastöð og vildi bara tala við einhverja innmúraða undir mjög svo stýrðum aðstæðum. Ef að það hefi verið dugur og vilji í íslenskum blaðamönnum þá hefðu þeir átt að útskýra nákvæmlega frá því hverjir væru svartlistaðir og hverjir ekki og hversvegna. Þið vitið. Þetta klassíska.

Ekkert heyrðist. Ekki boffs. Bara eitthvað prump um nýja tegund af sómasamloku. -Ósómaþríhyrningin með þúsund Íslandsósu

Sama var upp á teningnum fyrr í vetur þegar Sigmundur Ernir Rúnarsson þingmaður Samfylkingarinnar var drukkinn í ræðustól Alþingis. Fréttir af málinu voru að miklum hluta til þaggaðar niður og snérust flestar um hvað Sigmundur hafi sagt í ölvunarástandinu en ekki að hann hafi verið í ölvunarástandi.

Framsetningin góðir lesendur. Það er sennilega hún sem er tappinn sem þarf að losa um svo að við fáum loksins að heyra og sjá almennilegar fréttir. Ég hvet íslenska sjónvarpsfréttamenn að horfa stöku sinnum á fréttir í danska eða sænska sjónvarpinu. Nú eða í því ameríska. Amreríkanar eru fréttasjúkir og ég veit að topp klassa amerískur fréttamaður myndi sannarlega birta frétt af því ef að Hillary Clinton yrði kjaftstopp. Nú eða Obama sjálfur. Sá myndi ekki hika eitt andartak og líta þá þetta andartak sem konfektmola. Fjöður í hattinn.

En ekki hjá Óðni Jónssyni fréttastjóra RÚV. Sá vinnur við að fótósjoppa veruleikann.

Jórunn part II. -Setningin sem "hvarf"

Fyrir tveimur árum voru sýndir þættir á Skjá einum sem mér þóttu bera af. Það voru þættirnir um hann Frímann Gunnarsson. Frímann þessi var snilldarlega leikinn af Gunnari Hanssyni sem og öðrum leikurum í Sigtinu. Frímann þessi var afar vel skrifaður karakter. Hann var alltaf að predika um fordómaleysi en um leið afhjúpaði hann djúpstæða fordóma í sjálfum sér (sem hann náttúrulega fattaði ekki).

Gott dæmi um ofantalið var að Frímann vísaði alltaf til samkynhneigðra sem, "fólk eins og þið" eða "Ég er viss um að samkynhneigðir vilja láta koma fram við sig eins og þá sem eru venjulegir"

Fordómar Frímanns Gunnarssonar voru alltaf settir fram undir yfirskyni mannkærleikans.
-Sem var óþolandi.... og unun að horfa á.

Ég held að Frímann Gunnarsson eigi frænku sem heitir Jórunn Frímannsdóttir. Jórunn þessi skrifaði blogg þess efnis að "Fatlaðir nemar sitji við sama borð og ófatlaðir nemar". Þegar ég las þetta þá stakk það mig strax að það væri eitthvað að þessar setningu. Að það væri eitthvað mikið að hugmyndinni bak við þessa setningu. Nú er ég fæddur með þeim ósköpum að finnast svona setningar vera merkilegastar. Setningar sem innifela í sér heilu sögurnar. Setningar sem halda jafnvel fram þveröfugri merkingu en setningin sjálf innifelur.





Nú er það svo að fatlaðir sitja ekki við sama borð og aðrir. Annars væri þeir ekki fatlaðir. Þannig er það nú bara. Blindur maður situr ekki við sama borð og sjáandi. Sá blindi er það sem er kallað fatlaður og það sætir algerri furðu að formaður Velferðarráðs Reykjavíkur þekki ekki muninn.

Það sem afhjúpast í þessum titli Jórunnar er mikið meira en einfaldir fordómar og fáviska. Í þessum titli kristiallast kannski sýn hægri mannsins á samfélagsþjónustuna. Hægri maðurinn segir að fatlaðir séu við sama borð en vinstri maðurinn segir að fatlaðir sitji við sama borð eftir að ríkið (eða sveitarfélög) hafi rétt hann við sem kostur er. Á þessu tvennu er reginmunur.





Jórunn sá reyndar að sér, alveg eins og í dæminu með jólastyrkinn til fátækra barnafjölskyldna. Hún breytti titlinum á blogginu. Bloggið heitir núna "Fatlaðir greiði núna hálft gjald í ferðaþjónustu fatlaðra" og alveg eins og heiðarlegur bloggari þá tiltók hún sértaklega að hún hafi breytt textanum.

En titillinn var ekki það eina sem Jórunn breytti.

Lítil lykilseting féll líka út þótt að lítið bæri á. Setning sem allt í senn afhjúpar djúpstæða fordóma Jórunnar sem settir eru fram undir yfirskyni jafnréttis og réttlætis.

Þið munið hvað Frímann Gunnarsson sagði um samkynhneygða. "Ég er viss um að samkynhneigðir vilja láta koma fram við sig eins og þá sem eru venjulegir" .

-Undirstrikaða setningin féll út.
















Virkilega Jórunn.... Vilja fatlaðir virkilega að komið sé fram við þá á jafnréttisgrunni? Ha? Ég er svo aldeilis hlessa. Hey! Er Frímann Gunnarsson í herberginu? Í alvörunni Jórunn.... Þarf að taka þetta fram? Afhjúpast ekki fordómar þínir eins og útsprungin rós við þessi umhyggjusuömu orð formanns Velferðasviðs Reykjavíkurborgar.


Sótthreinsaða útgáfan af bloggi Jórunnar er því svona í dag.

















Hið hefðbunda viðbragð þess sem hefur gert einhverja skömm á blogginu sínu fylgdi á eftir þessar sótthreinsun Jórunnar. Óheiðarlegir bloggarar fara oft þannig að að þeir reyna að yfirblogga skömmina sína með öðrum færslum og færa þannig skömmina neðar í sarpinn. Ekki dugar að eyða því fólk fattar slíkt og auðvelt er að endurvekja dauðar færlsur. Jórunn fór því að blogga um eitthvað sem heitir "gæðavísitala" í strætó! Um hvað strætó væri frábær og gæðavísitalan yfir Roche-grafi miðað við tvinn-skala.

Þegar ég var krakki var strætó á 15 mín fresti. Núna er hann á hálftíma fresti. -Góða þjónustan eða þitt þó heldur. En nóg um strætó, yfirklór og afturgengnar bloggfærslur.

Jórunn Frímannsdóttir Sjálfstæðiskona og formaður Velferðarráðs Reykjavíkur er sennilega komin í kosningagír en rennur svona hryllilega til í startholunum að eftir er tekið. Kannski er Jórunn erkidæmi um biðraðapólitíkus sem bara dagaði uppi í áhrifastöðu. Manneskja sem kann allt varðandi tröppuganginn í Sjálfstæðisflokknum en er ólæs á samfélagið sem hún á að þjóna. Svona týpur finnast í öllum flokkum eru ekki einsdæmi og regla frekar en undantekning

Ég minni alla Sjálfstæðismenn á að fulltrúar ykkar á borði við Jórunni Frímannsdóttur er á ykkar ábyrgð. Þið veljið hana í þetta djobb og það er ykkar að fá einhvern annan í staðinn. Einhvern góðan sem skilur samfélagið sem Velferðarráð Reykjavíkur á að þjóna

Fréttin sem "hvarf"

Jórunn Frímannsdóttir er formaður velferðarráðs Reykjavíkurborgar og borgarfulltrúi Sjálfstæðisflokksins. Hún átti einhver eftirminnilegustu ummælin þetta árið þegar hún svaraði spurningu fréttamanns um slælega þjónustu Reykjavíkurborgar til handa fátækum á þá leið að "hjálparstofnanir væru yndislegar". Eftir fylgdi svo ofureinföld spurning fréttamannsins um hversvegna Reykjavíkurborg væri ekki með Jólastyrk eins og önnur sveitafélög. -Þá kom bara þögn hjá Jórunni og vandræðalegt bros. Þögn sem öskraði einhvernvegin á mann.

Nú er það svo að leyniþjónusta Eimreiðarinnar á flugumann innan í Sjálfstæðisflokknum. Ég hef það samkvæmt þessum flugumanni að þegar Jórunni hafi orðið ljóst hvílíkan skaða hún hafði gert sjálfri sér með frammistöðunni í fréttum RÚV, hafi hún lagt spilin á borðið fyrir Borgarstjóra og sagt að pólítísk framtíð sín væri í hættu. Hún yrði að fá að koma á einhverjum jólastyrk til barnafjölskyldna.

-Sem var gert og því ber að fagna. Upphæðin var reyndar ekkert til að hrópa húrra fyrir og nam sem svaraði þremur mánaðalaunum Jórunnar.

Í framhaldinu gerast svo undur sem virkilega brjóta heilann. Fréttin þar sem Jórunn varð kjaftstopp hvarf! Fréttin birtist 2. desember í 10 fréttum en eins og sjá má er ekkert þar að finna nema frétt frá San Marínó um eitthvað póstkort og samantekt 7 frétta.

Ef skoðaðir eru dagarnir fyrir og eftir 2. desember má sjá að ekkert hefur verið krukkað í þeim fréttum. Eins og þetta sé ekki nóg þá er líka horfin skrifaða fréttin af vef RÚV um ummæli Jórunnar.

Nú er ég ekki að segja að Jórunn eigi flugumann í tölvudeildinni hjá RÚV eins og Eimreiðin á innan í Sjálfstæðisflokknum, en "hvarf" þessara fréttar er heldur en ekki betur heppileg fyrir manneskju sem telur að pólitískt líf sitt sé í uppnámi.

Ég reyndar treysti ekki Sjálftæðismönnum til að setja sinnep ofan á pulsuna mína og trúi þeim til alls. Sjáiði bara Hannes Hólmstein og Þorstein Davíðsson, Ólaf Börk og Jón Steinar. Sjálfstæðismenn hafa sýnt það að þeir skyrrast ekki við að krukka í hæstarétti. Því ætti smá krukk og "leiðréttingar" úr fréttabanka RÚV að vera eitthvað tiltökumál?

Því miður fyrir Jórunni er til kona sem heitir Lára Hanna. Hún tók afrit af fréttinni og setti í örugga geymslu. Á vef Láru Hönnu er að finna upptöku af fréttinni eins og hún leggur sig OG týndu fréttinni af vefnum hjá RÚV.

Ég hvet lesendur til að skoða síðuna hennar Láru Hönnu og hlusta á þögnina þegar Jórunn Frímannsdóttir verður kjaftstopp. -það segir meira en þúsund orð.


-o-o-o-

Í næsta bloggi klukkan 12 mun birtast lítil frétt um nýjustu "leiðréttingar" Jórunnar Frímannsdóttur formanns velferðarsviðs Reykjavíkurborgar og líkum að því leitt að Jórunn Frímannsdóttir á sér andlega fyrirmynd í skálduðu persónunni, Frímanni Gunnarssyni.

Á grafarbakkanum.

Ég er með Ísland á heilanum. Ég fékk það á heilann við hrunið og eftirmála þess. Ég held að um sé að ræða þessa endurskoðun sem allir voru að tala um að væri svo nauðsynleg. Ég er allur í henni. Ég hef verið að tjá mig að undanförnu um hina hroðalegu Svíþjóð þar sem ég bý og hið ómögulega "sósíalíska" kerfi sem hér tröllríður samfélaginu. Kerfi sem margir telja svo slæmt að það allt í senn leggi landið í rúst og ýti undir fólksflótta.

Jahérna hér...

En var það ekki einmitt hinn póllinn, "kapítalisminn" sem beinlínis lagði allt í rúst og stuðlaði að fólksflótta? Hvað er eiginlega átt við með svona fullyrðngum? Skipta staðreyndir engu máli?

Stundum þá verð ég alveg bit við samfélags orðræðuna á Íslandi. Það er eins og staðreyndir skipti engu máli og einhverjar eldgamlar skotgrafir séu brenndepill umræðunnar. Það hefur oft verið bent á þetta en þessi meinsemd einhvernvegin umhverfðist í huga mér í gær og í dag.

Mér hefur oft verið bríkslað um að vera Samfylkingarmaður. Mér hefur verið brískað um að hafa fæðst með silfurskeið í munni og mér hefur verið bríkslað ofan í allskonar skotgrafir sem liggja þvers og kruss um samfélagið á Íslandi. Það er eins og fólk skilji ekki að það er til breiður og heiðríkur völlur 2 metrum fyrir ofan (skot)grafarbotninn. Þegar ég nota þetta hugtak skilji ekki á ég við algert fattleysi. Sumir eru svo samagrónir við skotgrafirnar sínar að þeir munu bera beinin ofan í drullunni. -Í varnarstöðu.

Ágætis dæmi um þessa árattu að þrýsta mér ofan í einhverja skotgröf var athugasemd sem birtist við bloggið mitt í gær þar sem ég reyndi að greina hinn ógurlega sósíalisma í Svíþjóð þar sem ég bý og tók nokkur dæmi um kröftugt atvinnulíf Svía sem væri væntanlega í hróplegu ósamræmi við sósíalismann sem á víst að gína yfir öllu. Athugsemdin er svo sem ágæt en niðurlagið var skýrt. "Ofan í helvítis skotgröfina með þig". Hérna er niðurlagið:

Minni á að í hinni fögur, falluegu og saklausu Svíþjóð er starfandi járn- og stálvinnsla sem er ekki ósvipuð álvinnsu, auk þess eru þar margar olíhreinsunarstöðvar, efnaiðnaður, hergagnaframleiðsl o.fl., en þetta er svona iðnaður sem þú og skoðanasystkyni þín fyrirlíta.

Einmitt. Vegna þess að ég mærði kröftugt atvinnulíf Svía, taldi upp nokkrar staðreyndir um fjölda milljónamæringa og milljarðamæringa í landinu, þá er ég orðin að....... Samfylkingarmanni? ......Eða var það VG-ara?

-Er þetta boðlegt?

Betra dæmi er kannski þegar ég gagnrýni Sjálfstæðisflokkinn þá er ég átómatískt settur snyrtilega ofan í skotgröfina til vinstri og allt sem ég segi og allt sem ég skrifa og allt sem mér finnst er skoðað út frá því.

-Ha?

Gengur þetta upp? Gengur svona orðræða upp? Nú er það því miður svo að þessi skotgrafahernaður er alger regla í umræðunni og er á öllum sviðum þjóðfélagsins. Ef að fólk setur fram skoðun, bara á einhverju, er því skipað að fara ofan í skotgöfina sína og halda sig þar.

Nú er ekki rifist um hvort Davíð Oddson hafi sett Seðlabankann á hausinn, heldur HVORT hann hafi gert það! Eins og líkið af bankanum liggi ekki nógu flatt fyrir.

Ég er ekkert einn um að finnast ég vera lost í þessu skotgrafaspagettíi. Flestir vina minna eru alveg ringlaðir á þessu. Afleiðingin er almennt sinnuleysi gagnvart stjórnmálum og einhver innbundin gremja gangvart þjóðfélaginu. Birtingarmynd þess er orðskrýpið "kerfið" sem allir hafa ímugust á.

Ég bloggaði einhverntíman um það að ég væri "pólitíkst viðrini" og átti að vera voða fyndið. Ég sé það núna að ég er ekkert pólitísk viðrini og þetta var ekkert fyndið. Ég er bara með skoðanir sem passa ekkert ofan í skotgrafirnar.

Má ég nefna nokkur dæmi?

• Ég er hlynntur ESB en ég lít á mig sem ákaflega þjóðrækinn mann

• Ég er friðarsinni en ég vil að Ísland sé meðlimur í NATO

• Ég er náttúruverndarsinni en ég er ekkert sérstaklega á móti raforkuframleiðslu. Ég er á móti því að hún sé notuð í eiturspúandi álver.

• Ég lít á mannréttindi sem æðstu gildi samfélagsins en ég er hlynntur þyngri dómum í brotamálum.

• Ég held að DV sé besta blaðið á Íslandi en ég er ekki vinur Baugs.

• Ég vill að bareigandi fái að loka barnum sínum þegar hann vill en samt vil ég strangari reglur í kringum vínveitingaleyfi og þvíumlíkt.

• Ég er hlynntur samkeppni í atvinnulífinu en vil binda það niður með sterkum samkeppnislögum.

• Ég er á móti kvótakerfinu vegna þess að ég er sennilega of mikið til hægri. Ég vil að þjóðin eigi kvótann og leigi hann út til þeirra sem treysta sér til að bjóða hæst verð.
  

Ég er ekkert viðrini. Þetta eru skoðanirnar mínar og ég get stutt þær sterkum rökum.

Þótt að þessi skotgrafaeymd sé vissulega ömurleg er hún algerlega nauðsynleg fyrir fámennan hóp fólks. Stjórnmálamenn. Þetta eru kjöraðstæður stjórnmálamanna. Þeir eru nefnilega líka á sínum stað, alveg eins og kjósendurnir þeirra. Stjórnmálamenn þrífast þarna á grafarbakkanum eins og smájurtir og skjóta út sínum veiklulegu laufblöðum úr púðurmettaðri moldinni. Lifa einskonar snýkjulífi hvorir á öðrum og hafa það bara dágott. Á grafarbakkanum komast þeir nefnilega upp með allt og ég meina ALLT.

Ekki fyrir löngu þá vöru afnumin ógeðsleg lög sem veittu stjórmálamönnum meiri lífeyrisréttindi en öðrum hópum samfélagsins. það verður að taka fram að þetta er algjör undantekning. (Ég held að svona hafi aldrei gerst áður að svona ólögum hafi verið eytt) Allskonar rök heyrðust gegn þessu. Birgir Ármannson í Sjálfstæðisflokknum sagði beinlínis að það væri ómögulegt að breyta þessum lögum. -Það væri bara ómögulegt.

Fyrst ég er byrjaður að tala um þessi eftirlaunalög þá verð ég að minnast á forsendurnar fyrir því að þau voru sett á. Ég ætti eiginlega að segja afsökunin fyrir þessum ofur-eftirlaunum. Stjórnmálamennirnir sögðu að þingmannstarfið væri svo sértakt að þegar þingmaður hætti þingmennsku fengi hann hvergi vinnu við hæfi. -Vinnu við hæfi! Þetta þýddi í raun að þeir þingmenn sem fengu ekki bitling að loknum þingmannsferli væru svo sértakir að þeir yrðu að fá sambærilegt starf þegar þeir færu aftur út á vinnumarkaðinn. Mér held reyndar að flestar ráðningaskrifstofur líta svo að seta á Alþingi liti helvíti vel út á CV-inu.

Þetta hefur fengist þrifist í skjóli skotgrafanna. Spilling ágætu lesendur. Það er okkur Íslendingum að kenna að spilling grasserar. Við höfum leyft stjórnmálamönnunum að komast upp með hvað sem er vegna þess að við þorum ekki litið að líta yfir skotgrafarbakkann. Það er nefinlega sannleikskorn í því sem oft heyrist að við fáum þá stjórnamlamenn sem við eigum skilið.

Stjórnmálamenn tala gjarnan um að "traust" verð að ríkja milli þjóðar og þings. þetta er vitleysa. Þetta er bull. það á ekki að ríkja traust. það á að ríkja hæfilegt vantraust milli þjóðar og þings. Þannig tryggjum við bestu útkomuna.

Það er sagt um grænlenska sleðahunda að þeir mega aldrei verða saddir. Þeir verða alltaf að vera svangir. -Ekki hungraðir, heldur svangir. Þannig er best að keyra sleðann.

Eitt af stefnumálum ríkisstjórnarinnar var að koma á stjórnlagaþingi til þess að semja nýja stjórnarskrá fyrir Ísland. Þetta er löngu tímabært og beinlínis frábært. Áðurnefndur Birgir Ármannson segir reyndar þessa hugmynd vera "gæluverkefni" en ég er hjartanlega ósammála honum. Þetta verður að eiga sér stað og þetta er ekki gæluverkefni heldur mikilvægasta verkefni Íslands frá lýðveldisstofnun.

En það er ekki bara stjórnarskráin sem þarf að endurskoða. Við þurfum öll að endurskoða okkur og moka ofan í skotgrafirnar. Þannig og aðeins þannig getur almennileg þjóðmálaumræða þrifist. Þannig og aðeins þannig fáum við sterka tréstofna í staðin fyrir veikburða fléttugróður sem þríst á grafarbökkum samfélagsins

Sovíet-Ísland. Hvenær kemur þú?

Pressupenninn Ólafur Arnarson skrifar tilþrifamikla grein um framtíðarlandið, vinstri stjórnina og AGS í gær. Mér þykir oft mikið til skrifa hans koma en að þessu sinni skaut Ólafur lengst upp í stúku.

Ég ætla að gefa mér það bessaleyfi að endurbirta nokkar línur úr þessu þrususkoti Ólafs og læt honum það eftir að hirða upp boltann eftir sig. Ólafur segir:

Flanagan sagði að Ísland muni verða allt öðru vísi hagkerfi en fyrir hrun. Í stað þess að höndla með peninga og þjónusta okkur og aðra verður Ísland framleiðslu- og útflutningshagkerfi.

svo kom

Sem sagt, Ísland verður þróunarlandið í Evrópu, sem framleiðir hráefni til útflutnings. Lífskjör verða hér miklu verri en í öðrum löndum Evrópu til langrar framtíðar.

Ísland hefur því miður alltaf verið hráefnisframleiðandi. Fyrst var það fiskur og svo bættist álið við. Þessi skrítni tími frá einkavæðingu bankanna þar til hrunið hreinsaði allt af borðinu, var í rauninni bara loftbóla sem myndaðist völdum sérstakra aðstæðna í aþjóðlegu peningamarkaðsumhverfi og villi-kapítalisma og ofurgræðgi nokkurra einstaklinga. Þetta var allt meira og minna bóla. Ef að við hefðum séð hrunið fyrir árið 2005, sem að enginn gerði og orð eins og "áhættusækni" voru hjúpuð töfraljóma, hefði hugsanlega verið hægt að snúa af leið. Varkárni á þessum tíma var álitin aumingjaleg og hallærisleg. Enda ekki skrýtið, loftbólan var á fleygiferð uppávið. En sem sagt. Ísland hefur alltaf verið hráefnisframleiðandi fyrir aðrar og sniðugri þjóðir. Því miður.

Ólafur segir ennfremur:

Staðreyndin er sú, að efnahagsáætlunin, sem íslenska ríkisstjórnin og AGS keyra í gegn hér á landi, er eyðimerkurstefna, sem leiðir til sífellt hærri skatta og hafta. Við erum að hverfa frá frjálsu markaðshagkerfi á vit sósíalisma og fátæktar. Þeir, sem geta, munu kjósa með fótunum og búa sér og börnum sínum betri framtíð annars staðar en á Íslandi.

Þetta er bara ekki satt. Jóhanna Sigurðardóttir forsætisráðherra hefur ítrekað sagt að þessi ríkisstjórn ætli að sækja til fyrimyndar nágrannalönd okkar í Skandinavíu? Þessu hefur Grjótgrímur einnig tögnlast á. -"Norrænt verlferðarsamfélag". Kannast Ólafur ekki við að hafa heyrt það einhverntíman? Svo langar mig til að vita nákvæmlega hvað Ólafur á við með þessu "frjálsa markaðskerfi"? Var það einhverntíman ástundað á Íslandi? hvað hefur breystst? Hærri skattar á ríka fólkið? Hærri skattar á fyrirtæki? Eru það straumhvörfin frá kapíalisma yfir til sósíalisma? Fleiri reglur á fjármálafyrirtækin Ólafur? -Er það virkilega svo slæmt? Jón Steinson lektor við Colombia háskóla segir að íslenska skattakerfið hafi verið hægra megin við það bandaríska! Er það virkilegaeitthvað til að monta sig af?

"Við erum að hverfa frá frjálsu markaðshagkerfi á vit sósíalisma og fátæktar" segir Ólafur brúnaþungur. Hvað á hann við? Erum við að hverfa á til Búkarest á níunda áratuginum eða til Stokkhólms á þeim tíunda? Eins og Ólafur ugglaust veit þá er í öllum hagkerfum togstreyta milli óhefts kapítalisma og óhefts sósíalisma. Þetta kallast víst "blandað hagkerfi" og er ástundað eins og ég sagði áður allstaðar nema þar sem eru einverskonar vöruskiptahagkerfi. Ég veit ekki hvernig lönd sett á þennan skala, en ætli Norður Kórea sé ekki yst til vinstri og eitthvað afríkuland lengst til hægri. Í miðjunni er síðan Evrópa. Skandinavísku löndin eru þar líka. Löndin sem að forsætisráðherra og ríkisstjórnin segist ætla að líta til í mótun landsins eftir Davíðshrunið.

Er það virkilega svo slæmt?

Búandi í Svíþjóð veit ég nokkurnvegin hvernig kerfið virkar hér. Ég er hinsvegar ekkert svo viss um að hér sé ríkjandi "mígandi sósíalismi" eins og einn sagði við mig. SAAB er t.d að fara á hausinn og ríkisstjórninni hérna dettur ekki í hug að hjálpa þeim. Fari þeir á hausinn sem eiga ekki fyrir skuldunum sínum er viðkvæðið. Hérna er "kerfið" betra en á Íslandi jafnvel þegar til voru nógir peningar. Barnabætur, fyrir flesta, eru t.d jafn háar og leikskólagjöldin. Þær eru miðaðar við tekjur foreldranna. Miljónerinn þarf að borga meira. Það er svo furðulegt að sumum Íslendingum finnst sú staðreynd vera mannréttindabrot.

Ólafur segir ennfremur:

Innan Samfylkingarinnar eru sterk vinstri öfl, sem kætast mjög við að fá tækifæri til að innleiða flókið háskattakerfi hér á landi. Þessi öfl eiga það sameiginlegt með Vinstri grænum að bera ekkert skynbragð á afleiðingar hárra skatta á verðmætasköpun í einu hagkerfi. Því síður skilur þetta fólk dauðann, sem felst í því að draga allan kraft úr fjárfestingum með ofsköttun á fjármagnstekjur og hagnað.

Ég hef pælt töluvert í þessu varðandi skattamálin. Í dag laust þeirri hugmynd í hausinn á mér að við öll eigum peningana sem eru í umferð. Við vinnum öll, við erum öll þátttakendur í peningakerfinu og erum öll partur af stóra menginu. Pælið aðeins í þessu. Við eigum öll peningana þótt sumir fái meira af þeim heldur en aðrir. Þessi staðreynd, að við öll eigum peningana kom sterklega í ljós í undanfara hrunsins. Þá tóku einhverjir sig til og grófu undan krónunni okkar með stöðutökum. Þeir græddu, en hinir töpuðu. Þeir voru að spila með hagkerfið okkar. -Okkar peninga.

Jæja nóg af þessu útskýringadæmi. Ég held að Norðurlandaþjóðirnar (að undanskildu Íslandi) líti svona á málið. Allir eiga í raun peningana og við eigum rétt á því að þeim sé skipt eftir einhverju sem kallst getur réttlæti. -Einhverskonar réttlæti að minnsta kosti. Réttlæti er svolítið erfitt hugtak þegar kemur að peningum og hagkerfum. Svo ég tali nú ekki um þegar mannréttindi blandast saman við þetta. Þessvegna eru skattþrep í hagkerfum Norðurlanda. Þessi hugmynd er ekki ný af nálinni og er ekki búin til í einhverjum "think tank" í Chicago. Þessi hugmynd hefur mótast og sorfist með tímanum, stækkað og minnkað eftir því hvernig vindarnir blása í gegnum áratugina.

Hugmyndin nær allt aftur til frönsku byltingarinnar og snýst um jafnrétti og bræðralag. Þar liggur grunnur allra krataflokka í heiminum. Grunnur sem margir íslenskir kratar hafa gleymt eða vita barasta ekki af.

"Sósíalisminn" hérna í Svíþjóð, sem álitin er hin mesta grýla, er að mínu viti miklu hægrisinnaðri en á Íslandi, jafnvel á topppunkti Davíðstímans. Hérna fara fyrirtæki bara á hausinn. Hérna spilar vinskapur við stjórnmálamenn ekki neina rullu varðandi framtíð fyrirækja. -Það er jafnvægi. Vissulega er það svo að togstreita er á milli ríkis og einstaklinga. Vissulega. En ég óttast það samfélag þar sem slík togstreita ríkir ekki. Svoleiðis samfélag er gallað. Hugum að því.

Hitt er svo athyglisvert hvað sænskt athafnafólk hefur komið ár sinni vel fyrir borð. Hér er bókstaflega urmull miljónamæringa og miljarðamæringa. 4 af 20 ríkustu mönnum heimsins eru Svíar. Mörg af framsæknustu fyrirtækjum heimsins eru sænsk. Þau byggja ekkert endilega á frumframleiðslu eins og íslenska hagkerfið heldur miklu frekar hugviti. Frægasta mublubúð í heimi er sænsk. Frægasta fatabúð í heimi er sænsk. Allir ASSA lyklar og skrár eru búnir til í Svíþjóð. Vissuð þið að Sandvik er stórfyrirtæki? Husquarna líka. Eitt heitir SKF og er með höfðustöðvar í borginni minni. Slagorð þess fyrirækis er "ef það rúllar. þar erum við". SKF býr til kúlulegur, í allt frá hjólabrettum yfir í túrbínur fyrir virkjanir. -Ekki slæmt fyrir 9 milljón manna þjóð sem þjökuð er af sósíalisma.

-Hey. Ég gleymdi einu. Tónlistin er stóriðnaður í þessu landi. Sænskir popparar eru allt í senn heimsfrægir og miklar peningamaskínur OG sænskir lagahöfundar, útsetjarar, DJ-ar og ég veit ekki hvað, eru á heimsmælikvarða. Og þá meina ég heimsmælikvarða. Rihanna? - Sænskur gaur semur allt fyrir hana. Britney? Sama sagan. Madonna? -Líka. Kannast einhver við raftónlistamanninn og DJ-inn Eric Pryds? -Gautaborgari.

Í sannleika sagt er mikil dýnamík í sænsku hagkerfi. Stoðirnar eru sterkar. Félagi minn sem er harðkjarna kapíalisti sem vinnur í verðbréfabransanum sagði eftir 2 ára dvöl sína í Stokkhólmi að sænska kerfið væri "fokking brillíant". -Aldrei kynnst betra kerfi.

Það er ekki leiðum að líkjast ef horft er til Svíþjóðar sem fyrirmyndar.

Það er hinsvegar rétt hjá Ólafi að slæmt sé að Ísland sé frum-framleiðsluland. Þau eru alltaf aftar á merinni hvað varðar lífsgæði. Í því ljósi er álvæðingarstefna íslenskra stjórnvalda afar sérkennileg. Sjálfstæðisflokkurinn hans Ólafs ætti að kíkja aðeins á það mál nánar.

Ég held að það sé rétt hjá Jóhönnu Sigurðardóttur að árið 2009 sé ekki eitthvað enda-ár. 2009 er upphafsár.

-Við tökum þetta ef við höfum réttar fyrirmyndir.

Sjálfstæðiskonur safna

Hafið þið einhverntíman fengið svona tilfinningu að þið séuð að hrapa þegar þið lesið eitthvað? Fengið svona tilfinningu eins og Vertigo-plagatið úr Hitskokk myndinni frægu lýsir svo vel?

Ég fékk svona tilfinningu þegar ég las að Sjálfstæðiskonur með Erlu Ósk Ásgeirsdóttur í fararbroddi, væru að safna fé fyrir Mæðrastyrksnefnd.

Ekki misskilja mig. Ég styð þetta framtak heilshugar en það eru hlutir í þessu sem trufla mig. Það er svo margt sem truflar mig í þessu sérkennilega sambandi. Sjálfstæðisflokksins og Mæðrastyrksnefndar. Í desember árið 2003 eða fyrir 6 árum síðan þá voru biðraðir fyrir utan Mæðrastyrksnefnd eins og oft er í desember, og Davíð Oddson, þáverandi forsætisráðherra var spurður af fréttamanni RÚV hvað honum fyndist um þetta í fyrirmyndarríkinu. Davíð fyrrtist við spurninguna og sagði svo eftirminnilega að það mynduðust alltaf biðraðir þegar eitthvað væri ókeypis.

-Já hann sagði þetta um fátæka fólkið á Íslandi.

Hann sagði þetta og ég verð ennþá reiður þegar ég hugsa til baka upp á hanabjálkann þar sem ég bjó á Ásvallagötunni þennan blauta vetur 2003. Ég var nefnilega sjáfur í biðröðinni þarna. Ég var sjálfur fátækur, ráðviltur og á botninum í lífinu mínu.

-Já ég var þarna.

Sporin voru þung í biðröðina. Ég var þarna. Beið eins og hinir. Hugrekki mitt brast þegar ég sá myndatökulið frá einhverri sjónvarpsstöðinni nálgast. þá gat ég ekki meir. Ég bara gat ekki meir. Það var svo um kvöldið sem ég heyrði skoðun forsætisráðherra landsins míns fólkinu í biðröðinni að mér féllust hendur. Það er svolítið skrítið að upplifa þetta. Að upplifa að æðsti maður embættismannakerfisins, sá sem ræður öllu, sá stóri, sá sterki, fyrirmyndin, samnefnarinn okkar, hefði þessa skoðun á mér.

-Að ég væri snýkjudýr.

Samband mitt við Sjálfstæðisflokkinn og Mæðrastyrksnefnd blandast þarna einhvernvegin saman. -Þannig er það nú bara. Þess ber að geta að hvorki Davíð Oddson né Sjálfstæðisflokkurinn eða Sjálftæðiskonur ef því er að skipta, hafa aldrei nokkurntíman beiðist afsökunar á þessum orðum. -Aldrei. Það truflar mig svolítið.

Það er annað sem truflar mig varðandi Sjálfstæðiskonur og Mæðrastyrksnefnd. Það er hún Erla Ósk Ásgeirsdóttir varaþingmaður Sjálftæðisflokksins, formaður fjölskyldunefndar sama flokks og driffjöður þessara söfnunar. Hún hafði nefnilega þann starfa ásamt öðrum varaþingmanni Sjálfstæðisflokksins, Þórlindi Kjartansyni að markaðssetja Icesave reikninganna í Englandi og Hollandi. En tjónið af þessum svikareikningum lendir að hluta til á Íslendingum öllum.

Upphæðin er óklár og tölur hafa verið nefndar á blinu 1 milljón, allt upp undir 5 milljónir á hverja fjölskyldu í landinu. Allir sem eitthvað hafa fylgst með þjóðmálum á Íslandi undanfarin 10 ár vita að Sjálftæðisflokkurinn og Landsbankinn fléttast saman eins og teinar í kaðli. Nokkuð sem útskýrir hversvegna Landsbankanum einum var leyft að hafa þessi svikareikninga með heimilisfang á Íslandi en ekki í Hollandi eða Bretlandi. Það truflar mig að manneskjan sem vann við að markaðssetja þessa svikareikninga sé nú að safna fyrir fólkinu sem Icesave-fúskið verkar hvað mest á. Erla Ósk hefur aldrei útskýrt hlutverk sitt eða þáttöku þegar hún vann hjá Landsbankanum við markaðssetningu á Icesave. -Hún ætti að gera það áður en hún fer að safna.

Nú er ég ekki að segja að Erla Ósk sé höfðupaurinn í Icesave, að hún sé "sek". Hinu er ekki að leyna að Erla vann við þetta og hún sleppur ekki frá því. Ekki frekar en ég þegar ég stóð í biðröðinni við Mæðrastyrksnefnd. Ábyrgð Sjálfstæðisflokksins og náttúrulega Sjálfstæðiskvenna á Icesave er óyggjandi.

Það er annað við söfnun Sjálfstæðiskvenna fyrir Mæðrastyrksnefnd sem truflar mig. Formaður Velferðarráðs Reykjavíkur, Sjálfstæðiskonan Jórunn Frímansdóttir gat ekki svarað því hversvegna framfærslustyrkur til handa fólki í fjárhagsvanda, væri lægstur í Reykjavík. Að sérstök desemberuppbót tæki ekki mið af barnafjölda og greiddist aðeins út ef viðkomandi fjölskylda hafi verið styrkþegi í 6 mánuði. Hún gat ekki svarað því og varð það sem stundum er kallað kjaftstopp. Ég hvet ykkur til að horfa á þessa frétt. Afhjúpun gæti einhver kallað viðbrögð Jórunnar því alveg óvænt sést inn í hugsanaferli hennar. -Hún skilur ekki vandann.

Sjálfstæðiskonan Jórunn Frímannsdóttir og formaður Velferðarráðs Reykjavíkur sagði hinsvegar að "hjálparstofnanir væru yndislegar". -Þar höfum við það. Mér sýnist ekki vera eðlismunur á skoðun Jórunnar á fátækum Reykvíkingum og skoðunum Davíðs Oddsonar. það er blæbrigðamunur á skoðunum þessa tveggja. Stefnan er að gera sem minnst og láta einkaframtakið um það að hjálpa. Formaður Velferðaráðs Reykjavíkur er sannarlega í stöðu til að hjálpa.

-En gerir það ekki.

Ég leyfi mér hérmeð að endurtaka spurninguna sem Sjálfstæðiskonan Jórunn gat ekki svarað. Hversvegna er ekki veittur sérstakur jóla-styrkur fyrir barnafjölskyldur sem er eyrnamerktur hverju barni?

Það væri frábært ef Jórunn svaraði þessu. Ennþá frábærara væri ef að Reykjavíkurborg sýndi í verki samhug til fátækra Reykvíkinga og setti svona styrk á laggirnar.

Þó að þessi atriði sem ég hef talið hér upp að ofan trufli mig svolítið þá hvet ég alla til að taka þátt í því að safna fyrir Mæðrastyrksnefnd. Framtakið er gott þótt að safnararnir sjálfir séu vafasamir.

Leiðinlega Svíþjóð.

Þessi Adrian Hutchcinsons sem var í Silfrinu í gær hafði víst orð þá því að Skandínavísku löndin væru svo leiðinleg. Ég skil ekki alveg þessa fullyrðingu en hef heyrt hana oft áður. Íslendingar sérstaklega, hafa mikla fordóma gagnvart Svíþjóð. Segja að íbúana leiðinleg reglugerðarfrík sem eru sneyddir kímnigáfu. Fordómar Íslendinga kristallast vel í Bjarnfreðssyni sem er sífellt að mæra Svíþjóð.

En ég skal segja ykkur eitt.

Hafandi búið hér, eru Svíar miklir húmoristar og allskonar uppistand og grínþættir eru ferlega vinsælir. Hérna lifir fólk á þvi að vera fyndið. Annars veit ég ekki hvað er spennandi við lönd? Eru Danmörk spennandi? Er spennandi að búa í Kaupmannahöfn? Það er mjög evrópsk borg og sker sig út hvað það varðar í samanburði við höfðuborgir annara norðurlanda. Hún er skítugri, meira graffítí, meiri bjór, sterkari sígarettur og konurnar eru í stytti pilsum, möskvastærri netsokkabuxum og flegnari blússum. Það er sláandi munur á t.d Gautaborg þar sem ég bý og Kaupmannahöfn. Grísk kona sem ég þekki segir að verðlag í matvörubúðum sé hagstæðara hér en í Þessalónakíu þaðan sem hún er frá.

Ég er samt afar sáttur hérna. Gautaborg hefur allt sem Kaupmannahöfn hefur en er ódýrari og einhvernvegin eðlilegri fyrir minn smekk.

En hvað gerir lönd og borgir spennandi? Er spennandi að hafa fjöldamorðingja? Það er alltaf verið að góma þá hérna í Svíþjóð. Er spennandi að búa í landi sem er svo stórt að hryllilegir glæpir komast varla í fréttirnar? Núna leikur lausum hala einhver fáviti sem nauðgar bara ófrískum konum. Er það spennandi? Ég skil ekki hvað Bretinn í Silfrinu á við þegar hann segir að norðurlöndin séu óspennandi.

Finnland? Ég hef reyndar aldrei komið þangað en Svíar bera mikla virðingu fyrir Finnum. Sama má segja um Dani og Norðmenn. Mér finnst stundum að Svíar hafa ólíkt hinum norðurlöndumum, hafi enga komplexa gagnvart nágrönnum sínum. Ég veit að Danir eru alltaf að miða sig við Svía.

Noregur? Í Osló varð ég fyrir ásókn vændiskvenna í kraftgöllum. Mér fannst það bara nokkuð spennandi.

Ég sé skandinavíu sem eina heild. Sömu lífskjör, sama sagan, sama lýðræðishefðin, sömu gildi meira og minna. Þetta kessist allt saman. Það kom mér á óvart þegar ég var í siglingu um skerjagarðinn hér fyrir utan borgina að viða var flaggað norskum fánum. Þetta voru þá ríkir Norðmenn sem hafa keypt sér bústaði á eyjum og skerjum. Sennilega er fer þetta líka í hina áttina. Vinsælasti spjallþátturinn í Svíþjóð er í rauninni norskur og er tekin upp í Stokkhólmi. Tungumálin eru svo lík að allir skilja alla.

Svo er það sennlega skaðlegasti fordómurinn. En hann fjallar um að ríkið ráði öllu, setji alla í sama farið og hefti duglega einstaklinga með ofursköttum. Þetta er bara bull. Mörg af framsæknustu fyrirtækjum heimsins eru sænsk. á listanum um 40 ríkustu menn heimsins eru 4 Svíar. Fastur í 5. sætinu er hann Ingvar Kamprad. Smálendigurinn næjusami sem stofnaði IKEA. Það var mikið hlegið að honum í Bandaríkjunum þegar fréttist að hann tæki stundum strætó á stjórnarfundi IKEA og notaði að sjálfsögðu eldriborgaraafsláttinn. Einn strákur sem er með mér í bekk hefur hitt Ingvar og sagði mér að hann æki alltaf um á gömlum Volvó.

En skyldi Ísland vera spennandi? Er það ekki spurningin sem við ættum að velta fyrir okkur? Ísland er land þar sem það er fréttnæmt þegar skipafélag gefur út dagatal. Það er alveg víst að það eru spennuþrungnir tímar vegna Davíðshrunsins og örugglega alveg rétt hjá Þorgerði Katrínu þegar hún sagði að það væru "spennandi tímar fyrir Sjálfstæðisflokkinn". Spennan felst reyndar í aðeins öðru en hún átti við. Spennan fyrir Sjálftæðisflokkinn er hvort honum tekst að henda út Náhirðinni og frjálshyggjuliðinu. Spennan snýst um hvort flokkurinn lifir eða deyr en það veltur á hvernig tekst til með uppbyggingu landsins eftir hrunið (sem Sjálfstæðismenn ýmist setja innan gæsalappa, eða kalla "svokallað hrun").

Ef að vel tekst til með uppbygginguna, er Sjálfstæðisflokkurinn sjálfdauður. Spennan felst í því að illa takst til með hreinsunarstarfið.

Brugðist við gagnrýni vegna nasistabríksla.

Ég var skammaður töluvert fyrir að nefna nafn Josefs Mengele í sömu andrá og bankasóðans sem Árni Páll ráðherra réð í eitthvað verkefni. Mér er ljúft og skylt að bregðast við þessari gagnrýni. Hérna kemur leiðrétt útgáfa.



Ég fékk smávegis bjartsýniskast þegar ég sá að Wikileaks er byrjað að seyta út dæmum um spillingu og óstjórn í íslenska stjórnkerfinu.

Ég vona svo sannarlega að þetta verði næsta Íslendinga-della. Vonandi verður næsta þjóðarsport að "seyta" yfir á Wikileaks. Ég gæti alveg trúað því. Einu sinni voru starfandi í landinu 1880 vídeóleigur. Á öðrum tímapunkti 933 sólbaðstofur. Núna eru allir að prjóna eins og enginn sé morgundagurinn. Að leka á vefinn? -Hví ekki?

Maður gat svo sem sagt sér það sjálfur að allt þetta þvaður stjórnmálamannana um "gangnsæi" og "þverfaglega-ábyrgð" væru nú bara orðin tóm.

-Hey! Komon!

Auðvitað var þetta bara trikk til að fá atkvæðin okkar. Það eina sem virkar á stórnmálamenn eru hótanir. Ekkert gerist að sjálfu sér. Það er eins og hundurinn þurfi alltaf spark í rassinn og geri aldrei neitt nema að hann sé barður.

Kannski er spilling og leymimakk hið eðlilega ástand stjórnmálanna? Hver veit? Kannksi að almenningur þurfi stöðugt að standa yfir ógnandi með lurk til þess að eiga möguleika á almennilegri stjórnsýslu og almennilegum stjórnmálum?

-Eins slítandi það nú er.

Sennilega hafa stjórnvöld sloppið vel undanfarna áratugi því enginn hefur nennt að grafa upp skítinn þótt allir hafi vitað af honum. Netið gerir þetta allt miklu auðveldara og sannast nú hið fornkveðna. "Alltaf skulu það vera tækninýjungar sem koma til hjálpar, ekki siðferðið".

Mér þykja stjórnmálamenn vera heldur deigir undanfarið og augljóst að þeir halda með öðrum en íslensku þjóðinni. Prýðisdæmi um það er flæmingsháttur Árna Páls þegar hann réð spilltan bankasóða í eitthvað stjórnunarapparat fyrir ráðuneytið sitt. Mann sem allt í senn átti þátt í því að setja heilan banka á hausinn OG gerir síðan himinháar kröfur í þrotabúið.

-Þetta er álíka og Ted Bundy yrði ráðin sem læknir á Kvennadeild Landsspítalans.

Árni Páll á að reka bankasóðann. Hann á að sýna að hann haldi með okkur ella eigum við kjósendur að reka Árna Pál. Ég finn einhvernvegin andúðina magnast gegn Árna og takið eftir kæru lesendur, að hann er alltaf kallaður "frjálshyggjumaðurinn í Samfylkingunni". Árni þarf að skilja umhverfi sitt. Hann þarf að fatta þetta. Hann þarf að fara aftur fyrir núllpunktinn í pólitískri innrætingu sinni og byrja á grunninum. Þessari hérna:

Stjórnmálamenn eru þjónar samfélagsins. Þeim er treyst fyrir fjöregginu okkar. Lýðræðinu og stjórnsýslunni. Almenningur á skýlausa kröfu á að svindlarar og plottarar komi hvergi nærri þessu fjöreggi okkar.

Josef Mengele og Árni Páll

Ég fékk smávegis bjartsýniskast þegar ég sá að Wikileaks er byrjað að seyta út dæmum um spillingu og óstjórn í íslenska stjórnkerfinu.

Ég vona svo sannarlega að þetta verði næsta Íslendinga-della. Vonandi verður næsta þjóðarsport að "seyta" yfir á Wikileaks. Ég gæti alveg trúað því. Einu sinni voru starfandi í landinu 1880 vídeóleigur. Á öðrum tímapunkti 933 sólbaðstofur. Núna eru allir að prjóna eins og enginn sé morgundagurinn. Að leka á vefinn? -Hví ekki?

Maður gat svo sem sagt sér það sjálfur að allt þetta þvaður stjórnmálamannana um "gangnsæi" og "þverfaglega-ábyrgð" væru nú bara orðin tóm.

-Hey! Komon!

Auðvitað var þetta bara trikk til að fá atkvæðin okkar. Það eina sem virkar á stórnmálamenn eru hótanir. Ekkert gerist að sjálfu sér. Það er eins og hundurinn þurfi alltaf spark í rassinn og geri aldrei neitt nema að hann sé barður.

Kannski er spilling og leymimakk hið eðlilega ástand stjórnmálanna? Hver veit? Kannksi að almenningur þurfi stöðugt að standa yfir ógnandi með lurk til þess að eiga möguleika á almennilegri stjórnsýslu og almennilegum stjórnmálum?

-Eins slítandi það nú er.

Sennilega hafa stjórnvöld sloppið vel undanfarna áratugi því enginn hefur nennt að grafa upp skítinn þótt allir hafi vitað af honum. Netið gerir þetta allt miklu auðveldara og sannast nú hið fornkveðna. "Alltaf skulu það vera tækninýjungar sem koma til hjálpar, ekki siðferðið".

Mér þykja stjórnmálamenn vera heldur deigir undanfarið og augljóst að þeir halda með öðrum en íslensku þjóðinni. Prýðisdæmi um það er flæmingsháttur Árna Páls þegar hann réð spilltan bankasóða í eitthvað stjórnunarapparat fyrir ráðuneytið sitt. Mann sem allt í senn átti þátt í því að setja heilan banka á hausinn OG gerir síðan himinháar kröfur í þrotabúið.

-Þetta er álíka og Josef Mengele væri ráðin á barnadeild Lansdspítalans og að yfirstjórnin verji ómennið.

Árni Páll á að reka bankasóðann. Hann á að sýna að hann haldi með okkur ella eigum við kjósendur að reka Árna Pál. Ég finn einhvernvegin andúðina magnast gegn Árna og takið eftir kæru lesendur, að hann er alltaf kallaður "frjálshyggjumaðurinn í Samfylkingunni". Árni þarf að skilja umhverfi sitt. Hann þarf að fatta þetta. Hann þarf að fara aftur fyrir núllpunktinn í pólitískri innrætingu sinni og byrja á grunninum. Þessari hérna:

Stjórnmálamenn eru þjónar samfélagsins. Þeim er treyst fyrir fjöregginu okkar. Lýðræðinu og stjórnsýslunni. Almenningur á skýlausa kröfu á að svindlarar og plottarar komi hvergi nærri þessu fjöreggi okkar.

Roger Boyes í Silfrinu.

Það var fróðlegt að sjá Silfur Egils í gær. Sérstaklega viðtalið við Roger Boyes sem hefur skrifað bók um hrunið. Þar kemur hann reyndar inn á atriði sem ég ef bloggað um áður.

Hið heppilega samband Davíðs Oddsonar og Jóns Ásgeirs (sem ég kalla bara Baug)

Þetta var reyndar fyrsta bloggið mitt sem fékk fleiri en 5000 hit þannig að einhverjir hafa haft gaman að þessari pælingu.

Mér þótti viðtalið ágætt en Roger þessi tafsaði reyndar óskaplega mikið og gat einhvernvegin aldrei klárað setningarnar sem hann valdi. það er alltaf svolítið óþægilegt að hlusta á.

Það fór um mig svona "auðvitað-straumur" þegar Bretinn tafsandi, sagði frá sambandi Davíðs og Haarde. Þegar Sá fyrrnefndi var seðlabankastjóri og sá síðarnefndi var forsætisráðherra. Þeirra samband var ekki eðlilegt eins og embætti þeirra sögðu til um. Þetta voru klíkubræður úr MR sem töluðu hvorir við annan eins og klíkubræður. Geir var alltaf í skugganum og hann mátti sín sjálfsagt ekki mikils við hliðina á Davíð.

Geir réð sennilega ekkert svo mikið. Hið raunverulega vald lá alltaf hjá Davíð.

Fattlaus fjármálaráðherra

Í Fréttablaðinu í dag er viðtal við Steingrím fjármálaráðherra. Hann undrast stórum þvermóðskufullt málþóf Sjálfstæðismanna og hinna stjórnarandstöðuflokkanna.

"Við höfum gert þrjár meiri háttar tilraunir til að koma vitinu fyrir þau, en þær hafa ekki borið árangur ennþá. Mikið lengra getum við ekki teygt okkur því þá værum við að búa til slíkar aðstæður í þinginu að ekki verður búið við."

Svo mörg voru þau orð.

Steingrímur, eins ágætur og hann er og skýr undir glansandi skallanum, fattar ekki grundvallaratriði í þeirri stöðu sem Sjálftæðisflokkurinn er komin í. Steingrímur virðist líta á Sjálfstæðisflokkinn sem eitthvað átorítet, sem stjórnmálaflokk sem hefur einhverja vigt í þeirri óhjákvæmilegu endurskoðun á íslensku samfélagi.

En það hefur hann nefnilega ekki. Hugmyndafræði Sjálfstæðisflokksins er dauð. Hún varð undir skriðunni í hruninu. Eina haldreipi Sjálfstæðisflokksins er Icesave og andstaðan við það. Það er ekki grenjandi glæta að Sjálftæðisflokkurinn samþykki nokkurn skapaðan hlut varðandi Iceasve. Þeir munu svíka allt, ganga að baki orða sinna og standa í vegi fyrir öllu sem gæti leyst þann ömurðarhnút sem Kjartan Gunnarsson þáverandi framkvæmdastjóri Sjálfstæðisflokksins batt okkur í.

Skiljiði?

Með því að viðurkenna einhverja lausn á Icesave er Sjálftæðisflokkurinn um leið búin að missa haldreipið sitt, einu örðuna sem eftir er af stefnu í þessum flokki og hugmyndafræðin fer algerlega á flot.

Ímyndum okkur að Icesave sé leyst. Ímyndum okkur að uppbygging Íslands sé í raun og veru hafin. Hvaða stefnu ætlar Sjálftæðið að viðhafa? Fjálshyggju? Einkavæðngu ríkisfyrirtækja? Lækkun á skatti fyrir þá ríku? Nefskattur á alla landsmenn?

Ef að Sjálftæðisflokkurinn missir Icesave, missir hann um leið hugmyndafræðina bak við sig og verður bara samtíningur af einhverjum Biggum Ármans ráfandi um Alþingishúsið með svefnpokann sinn, leitandi að stað til að hita pulsur í ferðaprímusnum.

Sjálfstæðisflokkurinn er dauður, ef að Icesave leysist. Framtíð Sjálfstæðisflokksins hvílir á því að illa takist upp með endurreisn Íslands.

Og trúiði mér...

Þeir munu gera allt til þess að skemma fyrir uppbygginguni