Brennivínslaus í 9 ár.

Ég setti tappann í flöskuna eins og sagt var, í áramótapartíi hjá Gauja tölvu (stundum kallaður Guðjón í Oz) áramótin 00/01. Það eru því semsagt 9 ár og 2 dagar síðan ég var fullur síðast. Þetta þykir mér nokkuð merkilegt en samt einhvernvegin ekki.

Fyrir 10 árum hefði mér þótt alveg óskaplega merkilegt að hætta að drekka brennivín og að vera án áfengis í svo langan tíma. það var fyrir mér eiginlega óhugsandi. Ég hætti nú samt líf mitt hefur tekið stakkaskiptum eftir að ég setti tappan í téða flösku.

Lífið er stundum erfitt og stundum alveg ferlegt. En að bæta áfengisrugli ofan í allt annað er einfaldlega klikkun á háu stigi. Ef ég ætti að gefa einhverjum ráð (sem er eiginlega ekki hægt í samhengi við afstöðu til áfengis) þá væri það þess efnis að ég hvetti viðkomandi til að spyrja sig hvort lífið sé betra með áfengi eða verra? Taka allar breytur með inn í dæmið fá út eins heiðarlegt svar og hugsast getur. Borgar þetta sig, -eða ekki? Er þetta skemmtilegt eða er þetta leiðinlegt?

Það er svo fyndið að þegar ég var búin að ákveða að fara í meðferð, þá hélt ég í alvöru- og ég meina í alvöru, að lífið yrði ömurlegt þangað til að ég hrykki upp af. Einhver ömurlegt 40 - 60 ára tímabil sem endaði ofan í kaldri gröf og dauða. Svo komst ég að því á svona fyrstu 6 mánuðunum í edrúmennskunni að þessu var þveröfugt farið. Það er miklu, miklu skemmtilegra að vera án brennivíns en með því. -Þessu trúa fyllibyttur ekki og halda að ég sé í afneitun.

Ég hef séð svo skrýtna hluti í kringum brennivínið og svo algerlega órökræna að enginn trúir mér þegar ég tek dæmi um ofanritað. -Ekki nokkur maður! Brennivínið gerir fólk snarbilað alveg inn undir heilastofn og undirstúku. Og ruglið kemur fram á ótrúlegasta hátt, helst þegar fólk er blá-edrú! -Hver hefið trúað því!

-Ég hef séð manneskju halda því fram með hvassan trúverðugleika-glampa í augunum að hún drykki ekki dropa af áfengi. -Viðkomandi hélt á rauðvínsglasi og saup á því inn á milli heitstrenginganna um áfengisleysið.

Mér varð á að spyrja viðkomandi hverju það sætti að hún sypi á rauðvíni og svarið var svona: Ha? Þetta? (og otaði glasinu að mér). Þetta er ekki brennivín. -Þetta er rauðvín.

Einu sinni var ég í jarðarför manns sem hafði drukkið sig í hel. Því miður fyrir þennan mann var hann ótrúlega hraustur og það tók hann um 30 ár að deyja í hinni óskaplegustu kvöl. Dánarorsökin var reyndar skráð sem eitthvað annað eins og alltaf er með fyllibyttur. Hjartaáfall eða eitthvað þvíumlíkt. Ég rabbaði aðeins við aðstandanda þessa manns og minntist aðeins á áfengið og að hinn látni hafði farið illa út úr glímunni við Bakkus. Já sagði aðstandandinn. -Þetta var erfitt. Þá spurði ég eitthvað á þá leið hvort hinn látni hefði einhverntíman hugsað sér að fara í meðferð eða þvíumlíkt. Nei svaraði aðstandandinn. Ástandið var nú aldrei svo slæmt. . . . .

Einmitt það. Ástandið aldrei svo slæmt að viðkomandi og aðstandendur hins látna hefðu hugsað sér að meðferð væri einhvert svar við drykkjunni. Í þessu dæmi sést vel hversu ömurlegt ástand getgur skapast í krinum fyllibyttuna. Allir taka þátt og allir verða ruglaðir í kringum alkann. Nei ástandið var aldrei svo slæmt að hann þryfti að fara í meðferð. -
-Viðkomandi dó reyndar úr áfengisneyslu.....

Djöfull er þetta stundum skrýtið.

Árangur meðferðastofnanna er lélegur. Það er óopinbert leyndarmál að einungis um 5% þeirra sem fara í meðferð ná einhverjum tíma edrú (lengur en 10 ár eða þar um bil) Allir hinir detta í það.

Helmingur allra sem fara í meðferð, detta aftur í það á fyrstu 3 mánuðunum eftir útskrift. 1/4 þeirra falla svo eftir 6 mánuði. 1/8 falla svo eftir 12 mánuði. 1/16 falla svo eftir 24 mánuði. 1/ 32 falla svo eftir 48 mánuði. Svona er formúlan. Ekki beint hugtreystandi.

Af öllum þeim sem voru með mér í meðferð erum við 3 sem enn erum án víns. Ég er ekki að segja að meðferðir séu gagnslausar, heldur bara að benda á hve brennivínsfíknin er sterk í fólki. Sumir sem voru með mér í meðferð höfðu fari oftar en 30 sinnum í gegnum þetta. Flestir höfðu fari oftar en einu sinni. Margir tvisvar eða þrisvar. En það góða við þetta er að á meðan viðkomandi er inni á spítalastofnun, er hann varla að drekka og á raunverlulegan sjens á að losna undan fargi áfengisins.

Ég held sannasta setning í heilræðaskógi áfengisfræðanna sé að enginn geti hætt að drekka nema að hann vilji það sjálfur. Fyrir fyllibyttuna ætti allt að miða að því að ná þeim stað og halda sér þar. Þetta er alltaf spuring um innstillingu fyllibyttunnar sjálfrar. Þetta er leið sem maður sjálfur verður að feta og uppgötva. Enginn getur gert þetta fyrir mann. Ég hef eiginlega aldrei séð neina fyllibyttu "taka leiðsögn" eða þvíumlíkt. Það er alltaf persónan sem velur.

Því miður er eiginlega allt svona stuðningsapparat fyrir fyllibyttur eitthvað trúarlegt. AA er trúarlegt prógramm þar sem allir lofa og prísa guðinn sem allt veit og allt getur. Svo rammt kveður að þessari mærð að þegar fyllibytta nær t.d áfanga eins og ég náði nú fyrir 2 dögum, er guðinum þakkað, ekki fyllibyttunni sjálfri. Einu sinni þá mótmælti ég eitthvað og sagði að árangur minn væri mér að þakka, þá var það náttúrulega samþykkt, en ítrekað að guðinn hefði ráðið för.

Í mínu tilfelli og örugglega annara, flækist guðinn bara fyrir. Hann er óþarfur milliliður og tekur ábyrgðina frá fyllibyttunni og ýtir út í eitthvað undarlegt svið þar sem allt er á floti. Það sama má segja um "sjúkdómshugtakið", þeas þá hugmynd að ofdrykkja sé sjúkdómur. Ég hef aldei keypt þá hugmynd. Mér þykir hún eiginlega fráleit. Ef að ofdrykkja er sjúkdómur þá eru reykingar það líka. Þessi sjúkdómsvæðing drykkjuskaparins er afar skaðleg. Fyllibyttur vaða þá um götur og stræti með þá hugmynd í kollinum að áfengisneyslan sé ekki þeim að kenna, heldur einhverjum ósýnilegum sjúkdómi! Kannski er þetta ágætt sem plasebó en plasebó getur líka verið skaðlegt ef að fólk fer að taka því sem einhverum sannleika. "Því miður. Sjúkdómurinn er svo sterkur í mér" sagði ein fyllibyttan sem hafi dottið hressilega í það helgina áður, bara nokkuð sperrtur á AA fundi í gula-húsinu.

Ég þekkti 2 menn sem ég fullyrði að væri á lífi í dag ef að til væru önnur meðferðar-úrræði en sjúkdóms-ítroðsla eða guðs-ítroðsla. Þessir tveir brotnuðu saman undan því álagi að skilja ekki eða tengja ekki við "lausnina" (guð) og upplifðu sig sem algjör úrhrök að skilja ekki boðskapinn, ofan á svo bættist sjálfsagt þunglyndi og lélegt sjálfsmat. Þessir tveir voru bara of heiðarlegir til að segjast ekki skilja "lausnina" sem ALLIR voru að lofa og prísa. Minnir um margt á söguna um nakta keisarann.

Allskonar þvæla hefur sprottið í kringum fyllibyttur og leiðina til edrúmennsku. Ég hef stundum heyrt að alkahóalistar séu í raun besta fólkið, og það drekkur bara svona mikið vegna þess að þau "þjást" svo mikið. Þetta er þvæla og þessu er þveröfugt farið. Alkahólistar eru kannski ekki versta fólkið en -pretty damn close to it.

Þetta snýst um sjálfselsku. Alkinn er svo sjálfselskur og svo hrokafullur að hann gerir ALLT til þess að fullnægja þrám sínum. Jafnvel þótt að hann viti að það muni skaða hann. þar liggur meinið. Það er þetta ofuraugljósa: Að breyta GEGN betri vitund. Kannski liggur hundurinn grafinn nákvæmlega þarna? Hversvegna breyta sumir GEGN betri vitund?

Sjálfsvorkunn er fyrirbæri sem einkennir alkann öðrum fremur og er tengd hrokanum á einhvern dularfullan hátt. (blandaðu saman fullt af hroka og sjálfsvorkunn og þú ert með komin með grunnútgáfuna af alka). Sjálfsvorkunn er í rauninni ein hlið á sjálfselsku. Sjálfselska getur verið rosalega eyðandi afl þrátt fyrir þversögnina sem fellst í því að tengja sjálfsást við sjálfstortímingu. Dæmi um það er eftirfarandi saga (sem er sönn en staðreyndum breytt)

Maður nokkur var alltaf fullur, hann drakk á kvöldin og um helgar. Hann var hæfileikamaður og hafði menntað sig í kvikmyndagerð. Hann hafði lítið að gera og var í sífelldu basli með vinnu og lausafé. Hann bjó upp á hanabjálka á Óðinsgötu. Hann drakk ferlega mikið og var hreinlega óstöðvandi þegar hann var komin í gírinn. Þessi maður fékk einu sinni atvinnutilboð frá fyrirtæki sem hvort í senn greiddi góð laun og var annálað fyrir hæfileikaríkt starfsfólk. Myndi þessi maður fá þessa vinnu, hyrfu ansi mikið af vandamálum hans eins og dögg fyrir sólu. Nú þurfti að fagna. Hann hafði fengið að láni 10.000 til að undirbúa viðtalið (sem var daginn eftir- kaupa sér skyrtu) en vinur okkar ákvað að fá sér einn á Kaffibarnum fyrir svefninn. Einn breyttist í tvo og tveir í fimm. Nú var svo komið að vinur okkar var orðin fullur. Hann átti slatta pening en hann vissi í hjarta sínu að ef hann héldi drykkjunni áfram, þá myndi hann aldrei mæta í viðtalið. Hann myndi í fyrsta lagi aldrei vakna klukkan átta og í öðru lagi myndi hann vera svo þunnur og angandi af timburmönnum að útilokað væri að hann fengi vinnuna. Þess bera að geta að það var afar gaman á Kaffibarnum þetta kvöld og allir gömlu vinirnir (sem voru í góðum málum) drukku hver í kapp við annan. Gamla fjörið eins og það gerist best. Og hvað gerði söguhetjan í þessari sögu? -Hann hélt að sjálfsögðu áfram að drekka og sleppti viðtalinu! Sjálfselskan var svo rosaleg að hún skaðaði hann á versta veg. Þetta er alkinn alltaf að gera. Hann er að eyðileggja kerfisbundið fyrir sjáfum sér vegna þess að hann setur núið og líðan sína alltaf í forgang. -Skítt með afleiðingarnar. Það furðulega við þetta alltsaman var að fylleríið var ekkert gott. Gaurinn vissi upp á sig skömmina og drekkti sorgum sínum í tugatali þetta kvöld. Hann drakk eiginlega yfir eigin aumingjaskap og dáðleysi.

Ég er ekki "þakklátur" alki eins og sumir segja svo smeðjulega. Ég drekk bara ekki. -Vegna þess að það er slæmt fyrir mig. -Punktur.

Þessi 8 ár hafa gengið prýðilega. Ég lifi í raun öðru lifi en ég gerði. Allt öðru og miklu betra. Brennivíns-fræðin og pælingarnar geta verið afar skemmtilegar og veitt innsýn inn í veruleikann, innsýn sem fáum er gefið.

Ég er löngu hættur að ástunda AA. Ég bara gafst upp á þessum samtökum eins ágæt og þau nú eru. Í fyrsta lagi tengdi ég ekkert við guðinn sem sífellt er verið að mæra (kallaður "æðri máttur" :) ) og svo var ég bara orðin svo þreyttur að hlusta á fólk fela sinn eigin aumingjaskap bakvið "sjúkdóminn" og guðinn sem öllu réð. Ég var löngu hættur að tengja við einn einasta mann þarna og hver stund var sem árás á skynsemi mina.

-En..... Ekki álíta eitt andartak að ég sé á "móti" AA-samtökunum. Þau hjálpuðu mér mikið á viðkvæmasta stiginu í edrúmennskunni. Ég þrosakaðist einhvernvegin í burtu frá AA.

Áfengið spilar enn stóra og skaðlega rullu í mínu lífi, margir vina minna og félaga eru kramdir undir oki þess sem og fjölskyldumeðlimir. Því miður er ekkert hægt að gera til að hjálpa. Ekkert. Það eina sem ég get gert er að vera fyrirmynd. Láta þetta nýja líf mitt vera öðrum innblástur (eins annkannalega og það hjómar). Það er jú hægt að "vera til staðar" eins og sagt er en það eru alltaf takmörk á því hversu langt skal ganga í þeim efnum. Alkinn er nefnlega alveg vís með að misnota þá gæsku, sjálfselsku sinni og hroka til framdráttar. það er eiginlega svona 99% líklegra að alkinn misnoti gæsku fólks en þiggi hana af heilum hug.

Ég hvet alla þá sem eru að spá í að hætta, að gera það og gera það almennilega. Fá alla hjálp sem stendur til boða og kýla á þetta. Þetta er erfið en skemmtileg leið.

-o-o-o-o-o-
Update.

Eftir athugsasemd úr athugasemdakerfinu var mér ljóst að ég hafði rugalst á árum. Hafði verið edrú í 8 ár í stað 9 sem ég var alltaf með í hausnum. Konan mín bennti mér á að ég hætti að drekka ára mótin 00/01 en ekki 01/02 eins og sagt er í færslunni. Ég er því 9 ára og breyti færslunni aftur :) (hjúkk, mér fanst ég hafa "tapað" ári)