Nostalgíukast

Eftir allan þennan snjó og allt þetta frost er ég komin í nostalgíukast. Þetta minnir mig svo á tímann þegar ég var krakki í Breiðholtinu. Ég man að það vetrarnir (veturnir?) voru snjóþungir og maður var alltaf úti að hendast eitthvað. Ég man eftir því að þegar maður var blautur og í ullarvetlingum þá rauk úr höndunum á manni þegar maður kom loksins inn.

Þetta var alltaf einhver endalaus barátta við að halda sér þurrum á höndunum. Þessu fylgdi alveg sérstök lykt.

Svo er það hljóðið sem myndast þegar maður gengur í fínum lausasnjó sem hefur frosið. Það er alveg einstakt hljóð sem kemur við hvert fótspor.

Annars eru krakkar í dag í svo mikið betri flíkum en mín kynslóð lék sér í. Heilir gallar sem blotna eiginlega aldrei í gegn. Kuldaskór sem þarf enga ullarsokka. Vetlingar sem eru allt í senn hlýjir, fyrirferðalitlir og léttir. Húfur eru rendar alltaf húfur og það skiptir engu máli hvort þær séu prjónaðar af ömmum mans eða keyptar dýrum dómum. Húfur eru beiskklí eins, svo fremi sem þær ná niður fyrir eyru.

Það var gaman að alast upp í Breiðholtinu þegar snjóaði. Allir krakkarnir fóru á sleða í manngerðum brekkum í Hólahverfinu. Sumir voru jafnvel á skíðum. Gengu bara upp og renndu sér niður. Stökkbrettasmíði var hálfgerð vísindagrein meðal Breiðhyltinga. Krakkarnir bókstaflega þeyttust í loftköstum hver um annan þveran þegar best lét.

Já. Svei mér þá. -Þetta var gaman.

Meðfylgjandi er mynd af strákunum mínum. Bessa og Leó.