Erfðagalli umræðunnar

Það sem einkennir öðru fremur íslenska þjóðfélagsumræðu er hið tvöfalda eðli hennar. Það er að segja að skoðun, hver sem hún kann að vera, er sett í pólitískt samhengi. Ekki má hafa þessa skoðun á þessu máli, nema að önnur skoðanaknippi fylgi með. Umræðuni er þar með tvístrað og hún nær aldrei að þroskast.

Takið eftir hve orðið "tvístrað" við hæfi í þessu samengi. Orðið á sifjar sínar til tölunnar tveir.

Á þetta hefur verið bent margoft en það er eins og ekkert breytist. Þetta er hugvilla af verstu sort. Erfðagalli í skoðanamyndun þjóðarinnar. Þessi erfðagalli var reyndar miklu skaðlegri fyrir nokkrum áratugum, en þá keypti fólk í matinn eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus. Það ók um að bifreiðum eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus og það var í viðskiptum við banka og tryggingafélög eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus.

Þetta hefur sem betur fer lagast en tvístrunin er sprell-lifandi í þjóðfélagsumræðunni. Umræðunni segji ég svo enginn fari nú að misskilja.

Ég fann þetta á eigin skinni i gær þegar ég bloggaði um þegar ég fékk hláturskast inn á klósettinu heima hjá mér. Hláturskastið má rekja til þess að ég fattaði að 67% þingflokks Sjálfstæðismanna eru eiginlega bófar og liðið sem er til vara, er með enn skuggalegri feril.

Sjálfstæðisflokkurinn er eins og tóbak að þessu leiti. Það væri bannað ef það færi á markaðinn í dag.

Ég fékk dúndurtraffík á þessa færslu, yfir 4000 hitt, og athugasemdirnar hrönnuðust inn. Sumar athugasemdirnar vöktu hjá mér þessa pælingu um tvístrun umræðunnar. Í þessum athugasemdum er tekið undir skoðanir mínar en hvatt til þess að ég "taki fyrir" Samfylkinguna næst, eða þá í beinu framhaldi.

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagalli umræðunnar.

-Þegar ég mótmæli einhverju, þarf ég ekkert endilega að mótmæla einhverju öðru í leiðinni. Það er enginn þversögn í því.

-þegar ég vel A, þarf ég ekkert endilega að vera andstæðingur B.

-Þegar ég er hlynntur aðild að ESB þarf ég ekkert endilega að taka undir skoðanaknippi Samfylkingarinnar allrar. það gerir mig ekkert að aðdáaenda Jarðganga Möllers þótt að við séum sammála með aðildina af ESB.

Erfðagalli umræðunnar virðist vera sá að ein skoðun á einhverju einu atriði er alltaf víkkað út og sett í stórt pólitískt samhengi. Umræðan fer allta að snúast um skoðanaknippi frekar en eina skoðun. Með þessu er TRYGGT að umræðan fer ofan í skotgrafirnar og komist ekkert áfram. Sem er akkúrat þar sem stór hluti þingmanna vill að umræðan sé. Með því skapast skjól fyrir dugleysi þeirra, fákunnáttu og hugleysi.

Stundum birtist erfðagalli umræðunar á þann hátt að ekki er hægt að hafa neina skoðun á neinu, nema að benda á lausnina á vandamálinu sem er til umræðu. Þetta hljómar ágætlega, en stenst ekki skoðun. Hve oft höfum við ekki heyrt digurvaxin þingmann fara möntruna um

"þú segir ákvörðunina vera slæma en þú hefur aldrei bent á eitthvað betra?"

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagallinn.

Þegar ég bendi borgaryfirvöldum á hættuleg gatnamót einhversstaðar, þarf ég ekkert að koma með lausnina á vandamálinu! Til þess eru borgaryfirvöld og allt það apparat. Tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga í nákvæmlega þessu! -Umferðarmálum

Þegar einhver gagnrýnir stjórnvöld fyrir einhliða atvinnustefnu (álver t.d) , þá þarf sá hinn sami ekki að koma með lausnir á atvinnumálum landsins! Til þess eru tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga sem hafa lært fagið í bestu skólum heimsins!.

það er allt í lagi að halda fram skoðun A og bara skoðun A. Skoðun A stendur alveg fyrir sínu og þarf engin skoðana-knippi sér til stuðnins.

Þegar ég gagnrýni Sjálfstæðisflokkinn, gagnrýni ég bara Sjálfstæðisflokkinn. Ég þarf ekkert að gagnrýna Framsókn, Samfylkinguna, Hreyfinguna, Borgarahreyfinguna, Þráinn Bertelson, Völu Matt, Soffíu Hansen eða Barbapabba.

þarna er erfðagallinn. Þarna er hugvillan og ég er handviss að þjóðmálaumræðan á Íslandi tæki þroskastökk þegar fólk fattar þetta.


-

Krati en ekki Samfylkingarmaður.

Ég er krati. Ég er samt ekki Samfylkingarmaður. Ég aðhyllist evrópukratisma. Ekki Blair-isma. Samfylkingin í núverandi mynd getur aldrei verið einhver samnefnari fyrir vinsta fólk á Íslandi. Vinstri græn eru mikið nærri þeirri hugmynd. Ef þau halda rétt á spilunum gætu þau hæglega tekið við kyndlinum sem hinn stóri og stefnumarkandi vinstri flokkur á Íslandi. Mér sýnist þau vera að gera allt rétt meðan Samfylkingaþingmenn þegja. Vandinn við Samfylkinguna er allt í senn Blair-isminn og biðraðaséníin. En biðraðaséníin eru duglaust og hæfileikalaust fólk sem þekkir ekki hugtök á borð við æruverðugleika og skyldurækni. Kunna bara að plotta sig áfram innan kerfisins og eiga það sammerkt að geta þvaðrað um ekki neitt.

Vinur minn sem er harður hægri maður og dyggur stuðningsmaður Sjálfstæðisflokksins uns Hrunið óð yfir líf hans og fjölskyldu, sagðist ekki ætla kjósa Sjálfstæðisflokkinn fyrr en hann væri búin að greiða hverja einustu krónu af FL-group / Landsbanka mútunum. Þetta þykir mér gáfulega sagt og bera vott um heilbrigða hörku.

Ég ætla ekki einu sinni að íhuga það að kjósa minn gamla flokk fyrr en allir, hver og einn einasti þingmaður og ráðherra vanhæfu ríkisstjórnarinnar er hættur og farinn.

Annað væri merki um undirlægjuhátt af yfirgengilegri stærðargráðu. Endurnýjun Samfylkingarinnar er knýjandi. Út með gamla liðið og inn á með fólk með óflekkað mannorð og æru.

Æra, virðing og skyldurækni

Ég heyrði á dögunum ansi góða sögu af ærlegum stjórnmálamanni. Ekki íslenskum að vísu enda eru þeir fáséðir eins og hvítir hrafnar. Þessi saga er af þýskum stjórnmálamanni. Gömlum kalli sem gegndi embætti dómsmálaráðherra á áttunda áratuginum í Vestur Þýskalandi.

Þannig var að dag einn stormaði lögregla inn í ritstjórnarskrifstofur tímaritsins Der Spiegel og handtók ritstjórann og gerði einhver gögn upptæk. Samtímis var blaðamaður tímaritsins handtekin af spænsku lögreglunni þar sem hann sólaði sig í sumarfríi með fjölskyldu sinni. Honum var á eldingarhraða hent upp í fugvél og flogið til þýskalands þar sem hann var yfirheyrður. Aðgerðin var að undirlagi hermálaráðherrans með samþykki kanslara.

Daginn eftir, um leið og klukkan sló níu, gekk þessi virðulegi dómsmálaráðherra á fund kanslarans og afhenti honum afsögn sína. Aðspurður mun dómsmálaráðherrann útskýrt afsögn sína með því að að enginn í Þýskalandi væri handtekin í landinu án þess að hann viss af því. Það hafi verið gengið freklega framhjá honum við þessa aðgerð og honum haldið í skugganum. Hermálaráðherra ekki að ákveða hver sé handtekinn í landinu. Það er hlutverk dómsmálaráðherra. -Punktur...

Þessi maður hætti bara og naut virðingar fyrir vikið meðal þýsku þjóðarinnar.

Það er napurlegt að bera saman þennan gamla virðulega Þjóðverja við Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra í vanhæfu ríkisstjórninni. Hann var aldrei hafður með á fundum sem skiptu einhverju máli. Ingibjörg og Össur nennt ekki að hafa hann með. Davíð Oddson ignoreraði hann algerlega.

Það kom þó að því að Björgvin segði af sér en ekki vegna þess sem hér er ritað að ofan, það var alls ekki komið í ljós á þeim tíma, heldur vegna þess að hrunið átti sér stað á hans vakt eða þvíumlíkt. Einnig spila inn íþetta vanhæfni sem einhvernvegin var öllum ljós, heimskuleg ummæli og því að hann líktist spaugara-dúkkunni Konna (í "Baldri og Konna")þegar hann birtist með Geir Haarde á krísufundum, en hann endurtók allt og umorðaði að hluta til allt sem Geir sagði. Það var öskrað á afsögn hans úr öllum kimum samfélagsins. Frá hægri og frá vinstri.

Að endingu sagði Björgvin sagði af sér. -Eftir ÞRJÁ MÁNUÐI!

Þýski dómsmálaráðherrann beið uns kanslarahöllin opnaði til þess að hann gæti skilað inn uppsögninni.

Sjáið þið muninn ágætu lesendur? Annar er heill og skilur embætti sitt, verksvið þess og inntak. Hinn er bara þarna vegna þess að það er einhvað takmark í biðraðaleik þeirra hæfileikalausu innan flokkakerfisins. Laus við æru og skildurækni.

Er ekki komið nóg af svona liði við stjórn landsins? Er þetta ekki orðið gott? Er virkilega þannig komið fyrir okkur að orð á borð við skyldurækni hefur glatað inntaki sínu? Hvað með heiður? Æru? Skipta þessi hugtök engu máli lengur? Hvað með orð eins og sjálfsvirðingu? Eigum við að treysta fólki sem hefur enga sjálfsvirðingu? Hvaða fólk erum við eiginlega búin að velja til að stýra landinu okkar? Þjófa og hugleysinga? Endalausar raðir af dusilmennum?

Bækurnar um hrunið

Ég er búin að lesa allar bækurnar um Hrunið nema bók Óla Björns Kárasonar um FL-group. Þær eru allar fínar á sinn hátt og algerlega nauðsynlegt lesefni hverjum þeim sem vill kynna sér hrunið, aðraganda þess og hvað sem setti skriðuna af stað.

Nú er ég að lesa Hvítu Bókina eftir Einar Má. Hún er listilega skrifuð og áhrifamikil. Back to the basics - common sence! Hressandi að lesa og jafnvel hrollvekjandi á köflum. Maður dæsir yfir ruglinu sem viðgengist hefur á Davíðstímanum og framhaldinu í vanhæfu ríkisstjórninni. Verkalýðshreyfingin fær það óþvegið hjá Einari og hann talar um að verkalýðsfélögin hafa snúist upp í einhverskonar bíngóklúbba sem leigðu út sumarbústaði. -Nokkuð til í því. Ég man a.m.k ekki eftir því að verkalýðshreyfingin hafi lagt áherslu á sína minnstu bræður nema á tyllidögum. Apparatið hefur meira og minna snúist um að viðhalda sjálfum sér og ofurlaunum lykilmanna í félaginu.

Auðvitað neita þeir slíku ábúðarfullir og slengja fram einhverju exel-skjali en man einhver eftir því að réttindum erlendra verkamanna hafi verið sýndur einhver áhugi þegar allt var hér að springa út vegna þennslunar. Ef það hefði verið einhver dugur í verkalýðshreyfingunni þá hefði hún kallað til verkfalla þegar mannréttindabrot vinnuveitenda litu dagsins ljós. Það eina sem verkalýðshreyfingin gerði var að segja "við getum ekkert gert, þetta eru erlendar vinnuleigur" og blöðuðu síðan kæruleysislega erlendum skútublöðum eða héldu áfram í "Minesveeper"

Bók Jón Fr. Thoroddsen er sennilega sú bók með mesta sprengihættuna. Ástæðan fyrir þessari skoðun minni er sú að allskonar fólk í kerfinu hefur gagnrýnt hana harkalega. -Aðallega fyrir formið en ekki innihaldið! Segja hana vanta nafnalista og heimildaskrá og þar af leiðandi óvandaða. Þetta er dæmigerð smjörklípa hjá hagsmunaaðilum með slæma samvisku.

Árás Guðmundar Gunnarrssonar á Jón Fr Thoroddsen er t.d dæmalaus. Guðmundur segir beinlínis að höfundur sé barasta svo fúll að hafa bara unnið hjá einhverju skíta-verðbréfafyrirtæki en ekki stóru bönkunum að hann hafi ritað bókina í hefndarhug.

Ég spái því að eitthvað í bókinni sé svo viðkvæmt að allskonar fólk úr allksonar flokkum, stéttum og viðkiptablokkum hafi ákveðið að ráðast á bókina og höfundinn með offorsi. Sennilega kemur innihald "Íslenska efnahagsundursins" illa við kauninn á verkalýðshreyfingunni. Eitthvað sem sést ekki strax en er undirkraumandi.

Ég mæli sterklega með Íslenska efnahagsundrinu, Hvítu bókinni, Hruninu og Sofandi að feigðarósi.

Komin heim

Við fjölskyldan erum á Íslandi þessa daganna. Sumarfrí og bloggfrí. Það er fínt. Við erum nýkomin frá Flatey þar sem við dvöldum í húsi fjölskyldunnar í góðra vina hópi. Það er sem er svo frábært við Flatey er að ekkert breytist nema að fólkið eldist. Krakkar sem ég lék mér við eru orðin fullorðin með krakka sem leika sér saman. Tíminn fær einhvernvegin æðri vídd og setur lífið í rétt samhengi. Eyjan breytist lítið. Krían skrækir og kjóinn gellur. Öldurnar leika við svarta steinanna. Himinninn. Já himinninn er alltaf jafn blár og alltaf jafn grár. En það er sólin sem kemur mér alltaf á óvart. Hún er stundum appelsínugul.

Á leiðinni keyrðum við um feitar sveitir Snæfellsness og Borgarfjarðar innan um blá fjöll sem finnast hvergi í Svíþjóð. Læki fulla af laxi og gular breiður af grasi. Þessi klettur okkar er góður staður. Sannarlega góður staður.

Við getum búið hér til sómasamlegt samfélag en það verður ekki átakalaust. Það þarf að berjast fyrir því. Ekkert fæst án fyrirhafnar og hvert einasta skref í átt að betra samfélagi er varðað og vaktað af hópum hvers óréttlætið er hin æðsta dyggð.

Nú þarf að spýta í lófana. Tína upp sprekin eftir Sjálfstæðisflokkinn og Framsóknarflokkinn. Byggja upp að nýju til móts við betri framtíð.