Erfðagalli umræðunnar

Það sem einkennir öðru fremur íslenska þjóðfélagsumræðu er hið tvöfalda eðli hennar. Það er að segja að skoðun, hver sem hún kann að vera, er sett í pólitískt samhengi. Ekki má hafa þessa skoðun á þessu máli, nema að önnur skoðanaknippi fylgi með. Umræðuni er þar með tvístrað og hún nær aldrei að þroskast.

Takið eftir hve orðið "tvístrað" við hæfi í þessu samengi. Orðið á sifjar sínar til tölunnar tveir.

Á þetta hefur verið bent margoft en það er eins og ekkert breytist. Þetta er hugvilla af verstu sort. Erfðagalli í skoðanamyndun þjóðarinnar. Þessi erfðagalli var reyndar miklu skaðlegri fyrir nokkrum áratugum, en þá keypti fólk í matinn eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus. Það ók um að bifreiðum eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus og það var í viðskiptum við banka og tryggingafélög eftir því hvaða stjórnmálaflokk það kaus.

Þetta hefur sem betur fer lagast en tvístrunin er sprell-lifandi í þjóðfélagsumræðunni. Umræðunni segji ég svo enginn fari nú að misskilja.

Ég fann þetta á eigin skinni i gær þegar ég bloggaði um þegar ég fékk hláturskast inn á klósettinu heima hjá mér. Hláturskastið má rekja til þess að ég fattaði að 67% þingflokks Sjálfstæðismanna eru eiginlega bófar og liðið sem er til vara, er með enn skuggalegri feril.

Sjálfstæðisflokkurinn er eins og tóbak að þessu leiti. Það væri bannað ef það færi á markaðinn í dag.

Ég fékk dúndurtraffík á þessa færslu, yfir 4000 hitt, og athugasemdirnar hrönnuðust inn. Sumar athugasemdirnar vöktu hjá mér þessa pælingu um tvístrun umræðunnar. Í þessum athugasemdum er tekið undir skoðanir mínar en hvatt til þess að ég "taki fyrir" Samfylkinguna næst, eða þá í beinu framhaldi.

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagalli umræðunnar.

-Þegar ég mótmæli einhverju, þarf ég ekkert endilega að mótmæla einhverju öðru í leiðinni. Það er enginn þversögn í því.

-þegar ég vel A, þarf ég ekkert endilega að vera andstæðingur B.

-Þegar ég er hlynntur aðild að ESB þarf ég ekkert endilega að taka undir skoðanaknippi Samfylkingarinnar allrar. það gerir mig ekkert að aðdáaenda Jarðganga Möllers þótt að við séum sammála með aðildina af ESB.

Erfðagalli umræðunnar virðist vera sá að ein skoðun á einhverju einu atriði er alltaf víkkað út og sett í stórt pólitískt samhengi. Umræðan fer allta að snúast um skoðanaknippi frekar en eina skoðun. Með þessu er TRYGGT að umræðan fer ofan í skotgrafirnar og komist ekkert áfram. Sem er akkúrat þar sem stór hluti þingmanna vill að umræðan sé. Með því skapast skjól fyrir dugleysi þeirra, fákunnáttu og hugleysi.

Stundum birtist erfðagalli umræðunar á þann hátt að ekki er hægt að hafa neina skoðun á neinu, nema að benda á lausnina á vandamálinu sem er til umræðu. Þetta hljómar ágætlega, en stenst ekki skoðun. Hve oft höfum við ekki heyrt digurvaxin þingmann fara möntruna um

"þú segir ákvörðunina vera slæma en þú hefur aldrei bent á eitthvað betra?"

Þarna er hugvillan. Þarna er erfðagallinn.

Þegar ég bendi borgaryfirvöldum á hættuleg gatnamót einhversstaðar, þarf ég ekkert að koma með lausnina á vandamálinu! Til þess eru borgaryfirvöld og allt það apparat. Tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga í nákvæmlega þessu! -Umferðarmálum

Þegar einhver gagnrýnir stjórnvöld fyrir einhliða atvinnustefnu (álver t.d) , þá þarf sá hinn sami ekki að koma með lausnir á atvinnumálum landsins! Til þess eru tugir ef ekki hundruðir sérfræðinga sem hafa lært fagið í bestu skólum heimsins!.

það er allt í lagi að halda fram skoðun A og bara skoðun A. Skoðun A stendur alveg fyrir sínu og þarf engin skoðana-knippi sér til stuðnins.

Þegar ég gagnrýni Sjálfstæðisflokkinn, gagnrýni ég bara Sjálfstæðisflokkinn. Ég þarf ekkert að gagnrýna Framsókn, Samfylkinguna, Hreyfinguna, Borgarahreyfinguna, Þráinn Bertelson, Völu Matt, Soffíu Hansen eða Barbapabba.

þarna er erfðagallinn. Þarna er hugvillan og ég er handviss að þjóðmálaumræðan á Íslandi tæki þroskastökk þegar fólk fattar þetta.


-

Æra, virðing og skyldurækni

Ég heyrði á dögunum ansi góða sögu af ærlegum stjórnmálamanni. Ekki íslenskum að vísu enda eru þeir fáséðir eins og hvítir hrafnar. Þessi saga er af þýskum stjórnmálamanni. Gömlum kalli sem gegndi embætti dómsmálaráðherra á áttunda áratuginum í Vestur Þýskalandi.

Þannig var að dag einn stormaði lögregla inn í ritstjórnarskrifstofur tímaritsins Der Spiegel og handtók ritstjórann og gerði einhver gögn upptæk. Samtímis var blaðamaður tímaritsins handtekin af spænsku lögreglunni þar sem hann sólaði sig í sumarfríi með fjölskyldu sinni. Honum var á eldingarhraða hent upp í fugvél og flogið til þýskalands þar sem hann var yfirheyrður. Aðgerðin var að undirlagi hermálaráðherrans með samþykki kanslara.

Daginn eftir, um leið og klukkan sló níu, gekk þessi virðulegi dómsmálaráðherra á fund kanslarans og afhenti honum afsögn sína. Aðspurður mun dómsmálaráðherrann útskýrt afsögn sína með því að að enginn í Þýskalandi væri handtekin í landinu án þess að hann viss af því. Það hafi verið gengið freklega framhjá honum við þessa aðgerð og honum haldið í skugganum. Hermálaráðherra ekki að ákveða hver sé handtekinn í landinu. Það er hlutverk dómsmálaráðherra. -Punktur...

Þessi maður hætti bara og naut virðingar fyrir vikið meðal þýsku þjóðarinnar.

Það er napurlegt að bera saman þennan gamla virðulega Þjóðverja við Björgvin G. Sigurðsson viðskiptaráðherra í vanhæfu ríkisstjórninni. Hann var aldrei hafður með á fundum sem skiptu einhverju máli. Ingibjörg og Össur nennt ekki að hafa hann með. Davíð Oddson ignoreraði hann algerlega.

Það kom þó að því að Björgvin segði af sér en ekki vegna þess sem hér er ritað að ofan, það var alls ekki komið í ljós á þeim tíma, heldur vegna þess að hrunið átti sér stað á hans vakt eða þvíumlíkt. Einnig spila inn íþetta vanhæfni sem einhvernvegin var öllum ljós, heimskuleg ummæli og því að hann líktist spaugara-dúkkunni Konna (í "Baldri og Konna")þegar hann birtist með Geir Haarde á krísufundum, en hann endurtók allt og umorðaði að hluta til allt sem Geir sagði. Það var öskrað á afsögn hans úr öllum kimum samfélagsins. Frá hægri og frá vinstri.

Að endingu sagði Björgvin sagði af sér. -Eftir ÞRJÁ MÁNUÐI!

Þýski dómsmálaráðherrann beið uns kanslarahöllin opnaði til þess að hann gæti skilað inn uppsögninni.

Sjáið þið muninn ágætu lesendur? Annar er heill og skilur embætti sitt, verksvið þess og inntak. Hinn er bara þarna vegna þess að það er einhvað takmark í biðraðaleik þeirra hæfileikalausu innan flokkakerfisins. Laus við æru og skildurækni.

Er ekki komið nóg af svona liði við stjórn landsins? Er þetta ekki orðið gott? Er virkilega þannig komið fyrir okkur að orð á borð við skyldurækni hefur glatað inntaki sínu? Hvað með heiður? Æru? Skipta þessi hugtök engu máli lengur? Hvað með orð eins og sjálfsvirðingu? Eigum við að treysta fólki sem hefur enga sjálfsvirðingu? Hvaða fólk erum við eiginlega búin að velja til að stýra landinu okkar? Þjófa og hugleysinga? Endalausar raðir af dusilmennum?

Bækurnar um hrunið

Ég er búin að lesa allar bækurnar um Hrunið nema bók Óla Björns Kárasonar um FL-group. Þær eru allar fínar á sinn hátt og algerlega nauðsynlegt lesefni hverjum þeim sem vill kynna sér hrunið, aðraganda þess og hvað sem setti skriðuna af stað.

Nú er ég að lesa Hvítu Bókina eftir Einar Má. Hún er listilega skrifuð og áhrifamikil. Back to the basics - common sence! Hressandi að lesa og jafnvel hrollvekjandi á köflum. Maður dæsir yfir ruglinu sem viðgengist hefur á Davíðstímanum og framhaldinu í vanhæfu ríkisstjórninni. Verkalýðshreyfingin fær það óþvegið hjá Einari og hann talar um að verkalýðsfélögin hafa snúist upp í einhverskonar bíngóklúbba sem leigðu út sumarbústaði. -Nokkuð til í því. Ég man a.m.k ekki eftir því að verkalýðshreyfingin hafi lagt áherslu á sína minnstu bræður nema á tyllidögum. Apparatið hefur meira og minna snúist um að viðhalda sjálfum sér og ofurlaunum lykilmanna í félaginu.

Auðvitað neita þeir slíku ábúðarfullir og slengja fram einhverju exel-skjali en man einhver eftir því að réttindum erlendra verkamanna hafi verið sýndur einhver áhugi þegar allt var hér að springa út vegna þennslunar. Ef það hefði verið einhver dugur í verkalýðshreyfingunni þá hefði hún kallað til verkfalla þegar mannréttindabrot vinnuveitenda litu dagsins ljós. Það eina sem verkalýðshreyfingin gerði var að segja "við getum ekkert gert, þetta eru erlendar vinnuleigur" og blöðuðu síðan kæruleysislega erlendum skútublöðum eða héldu áfram í "Minesveeper"

Bók Jón Fr. Thoroddsen er sennilega sú bók með mesta sprengihættuna. Ástæðan fyrir þessari skoðun minni er sú að allskonar fólk í kerfinu hefur gagnrýnt hana harkalega. -Aðallega fyrir formið en ekki innihaldið! Segja hana vanta nafnalista og heimildaskrá og þar af leiðandi óvandaða. Þetta er dæmigerð smjörklípa hjá hagsmunaaðilum með slæma samvisku.

Árás Guðmundar Gunnarrssonar á Jón Fr Thoroddsen er t.d dæmalaus. Guðmundur segir beinlínis að höfundur sé barasta svo fúll að hafa bara unnið hjá einhverju skíta-verðbréfafyrirtæki en ekki stóru bönkunum að hann hafi ritað bókina í hefndarhug.

Ég spái því að eitthvað í bókinni sé svo viðkvæmt að allskonar fólk úr allksonar flokkum, stéttum og viðkiptablokkum hafi ákveðið að ráðast á bókina og höfundinn með offorsi. Sennilega kemur innihald "Íslenska efnahagsundursins" illa við kauninn á verkalýðshreyfingunni. Eitthvað sem sést ekki strax en er undirkraumandi.

Ég mæli sterklega með Íslenska efnahagsundrinu, Hvítu bókinni, Hruninu og Sofandi að feigðarósi.

Þegar Sigmundur fór á dularfullan fund.

Nokkrum dögum eftir að Sigmundur Davíð var kosinn formaður Framsóknarflokksins var hann skyndilega boðaður á fund á Hótel Nordica. Sigmundur vissi ekki hverjir stóðu á baki fundnum en mætti að áeggjan reyndra innanbúðarmanna í Framsókn.

Þegar Sigmundi var vísað á fundarherbergið blasti við stórt U-laga bort sem var þéttsetið af 60 einstaklingum. Þeir mændu allir á hinn nýja formann uns einn þeirra sagðist ekki nenna smjaðri og snúa sér beint að efninu.

"Hvað getur þú gert fyrir okkur?"

Þetta var sem sagt fyrsta og eina spurningin sem LÍÚ lagði fyrir formann Framsóknarflokksins.

-o-o-o-

LÍÚ eru þjóðskaðleg glæpasamtök sem sett hafa landið á hausinn með fávitahætti og hundingsskap. Rændu auðlyndum þjóðarinnar og seldu til þýskra banka. Arðurinn af hinni sameiginlegu auðlynd þjóðarinnar fer ekki til Íslands heldur til Þýskalands. Þessvegna styrkist ekki gengið. Þessvegna er fólk að berjast í bökkum. Það sorglega við þessa stöðu er að bankarnir í raunninni prönguðu þessum skuldum inn á útgerðina með gylliboðum knúnum áfram af bónusgreiðslum lánaprangaranna. Lánaprangararnir fengu svo prósentu af hverjum díl sem nam tugum miljóna. Laun þessara lánaprangara voru stjarnfræðileg.

Fróðlegt er að fylgjast með varnarbaráttu útgerðarinnar. Öllu er tjaldað til og heill fjölmiðill keyptur í þessum tilgangi. Tugir blaðamanna og urmull þungavigtarmanna í samfélaginu eru á launum frá LÍÚ við það að viðhalda kvótakerfinu óbreyttu.

Þetta er lokaorrusta. Þetta er Stalingrad.

Sparnaðarráð til ríkisstjórnarinnar

Nú á að setja lög sem kveður á 95% skatt á tekjur sem eru umfram eina miljón króna á mánuði. Þannig má ná inn peningum í ríkiskassann sem gætu brúað bilið fyrir heilbrigðis og -menntakerfið. Skattsvik munu sennilega aukast til muna við svona lög en á þeim á bara að taka eins og öðrum lagabrotum. Fyrirtæki sem hefðu svona þak á launagreiðslur munu sjálfsagt spara peninga sem þessu nemur og gætu ráðið fólk í vinnu fyrir mismuninn.

Lífeyrisgreiðslur frá ríkinu ættu einnig að skattleggja á þennan hátt. Ég skil ekki hvað farlama gamalmenni hafið neitt við ofurlaun að gera. Miljón á mánuði ætti að duga. Fjölmargir stjórnmála og -embættismenn sem komin eru á eftirlaunaaldur eru með ofurlaun. Sárast er að þeir sem lögðu grunninn að hruninu skulu fá ofureftirlaunagreiðslur fyrir fúskið. Davíð Oddson mun vera hæst launaðasti ríkisstarfsmaðurinn í sögu lýðveldisins. Með tvö eða þreföld ráðherralaun fyrir að hafa farið með eldibrandi um íslenskt samfélag.

Þetta er óþolandi.

ICESAVE þrautagangan.

Ég er beggja blands varðandi ICESAVE samninginn við Breta og Hollendinga. Auðvitað var þetta þvílík skítastaða fyrir Íslendinga að vandfundin er önnur áþekk, jafnvel þótt leitað sé út fyrir landsteinana og farið langt aftur í tímann.

Hvert var alternatívið á móti núverandi samningum? Var það ekki bara alger og yfirþyrmandi eingangrun þjóðarinnar? Aðalatriðið má ekki gleymast! það voru 300.000 manns sem áttu fé inn á þessum ógeðfeldu reikningum. Að skilja þá eftir í skítnum hefði haft ófyrirséðar afleiðingar fyrir Ísland. Svo gleymist hitt að eignir eru sannarlega fyrir hendi hjá Landbankanum sem að ganga upp í skuldina. Mér þykja hugmyndir Eiríks Bergmanns einna áhugaverðastar í þessu samhengi en hann heldur fram fullum fetum að um leið og Bretar settu á oss hryðjuverkalög hefðu þeir átómatískt tekið við öllum skuldbindingum ICESAVE. Á þetta var aldrei reynt og það er furðulegt. Gaman væri að heyra röksemdina fyrir því að þetta var aldrei skoðað.

Ef að hlutirnir þróast á heppilegan hátt fyrir Ísland, að eignir Landsbankana standi algerlega undir kostnaðinum (gerist með uppsveiflunni sem er óumflýanleg) þá stöndum við keik á eftir. Ósköðuð að mestu og mannorði okkar er borgið. Það er sjálfsagt hugmyndin sem býr að baki þessum samningum.

Ég held að þessir samningar gefi okkur Íslendingum færi á að endurbyggja efnahagskerfið okkar. Samningurinn veitir okkur skjól í nokkur ár. Þennan tíma verðum við að nota vel. Svei mér þá. Ég held að ég hallist frekar að því að þessir samningar séu góðir frekar en slæmir. Í hrikalegri stöðu er sjaldnast góðir möguleikar fyrir hendi. Bara misslæmir möguleikar. Þessir samningar voru slæmir en þeir bestu í stöðunni.

1500 miljónir á dag...

Íslensk útgerðarfyrirtæki selja fisk fyrir einn og hálfan miljarð á dag. Ekkert af þessu fé skilar sér inn í hagkerfið því allur arður af fisk-auðlind Íslendinga fer beinustu leið til þýskra banka.

-Þessvegna styrkist ekki krónan
-Þessvegna eru erlendar skuldir að buga fjölskyldur
-Þessvegna hafa engir áhuga á að fjárfesta á Íslandi


LÍÚ eru þjóðskaðleg glæpasamtök.

"Kall Matt" vill réttlæti.

Fyndin en ákaflega íslenska athugasemd eftir Karl Matthíasson fyrrverandi alþingismann Samfylkingarinnar (og síðar vonarstjörnu Frjálslyndra eftir að sá fékk hraklega útreið úr prófkjöri Samfylkingarinnar) er að finna á bloggi "Kalla Matt" eins og hann vill láta kalla sig upp á kumpánlegan máta.  Athugasemdin fjallar um að ranglæti sé aldrei þjóðhagslega hagkvæmt.  

Mér þykir þetta pínlegt hjá "Kalla Matt".  Ég komst nefilega að því fyrir tilviljun að samhliða starfi sínu sem (fyrrverandi) alþingismaður og brennivínsprestur er Kalli Matt formaður umferðarráðs.  Ljóst er að Kalli matt hefur gleymt réttlætinu um stund og þegið pólitískan bitling frá krötum í Umferðarráði.  Nú þarf varla að taka það fram að hundruðir manna, ef ekki þúsundir eru betur til þess fallin að stjórna umferðarráði en Kalli Matt.  Flott og vel menntað fólk sem er myndi gegna þessu starfi af alúð og hugsjón en ekki af annarlegum hvötum eins og títt er með bitlingafólkið.  Það vinnur jú alltaf fyrst og fremst fyrir reddaranan sína og svo fyrir stofnunina sem bitliginn gefur.  

Ég hvet Kalla Matt að sinna öðru hvoru starfinu og gefa atvinnulausu fólki færi á því að fylla í skraðið.  

-Það er nefnilega réttlæti fólgið í því.

200 metrar í næsta Range Rover.

Ég hef nú verið á skerinu í tæpa viku eftir árs dvöl í Svíþjóð.  Margt hefur breyst á þessum tíma.  Nýjar byggingar, nýjar götur og heilu hverfin hafa risið upp.  Ég var t.d í matarboði í gær á Löngulínu 10.  Flott hverfi í Garðabæ.  Aldrei er meira en 200 metrar í næsta Range Rover.  Ég sé ekki þessa kreppu sem alltaf er í fréttum.  Allir vinir mínir eru í vinnu að mér skilst og vélin gengur hikstalaust.  Kreppan er sennilega í efstu lögunum.  Ósýnileg og óáþreyfanleg.  

Mér datt svolítið í hug komandi frá hinni skipulögðu Svíþjóð.  Þar er umferðarmenning betri og enginn leggur í stæði nema að borga fyrir það.  Engum Svía dettur í hug að leggja upp á gangstétt eða gegn aksturstefnu.  Það er ekki vegna þess að þeir eru siðferðislega fremri Íslendingum heldur eru viðurlög við slíku skarpari en á Íslandi.  Lágmarkssekt við því að leggja ólöglega í stæði er 500 skr. (um 8000 kall) og stöðumælaverðir eru óvenju vökulir.  Ég legg því til við yfirvöld að hækka viðurlög við umferðarlagabrotum tífallt.  Bæta einu núlli við.  Með því móti græðist tvennt.  Umferðarmenning batnar og tekjustofn myndast tímabundið (meðan að fólk er að fatta nýja kerfið).  Peningana er síðan hægt að nota til að greiða fleiri stöðumælavörum laun sem ella myndu vera á bótum.  Í sumum götum í Reykjavík leggja menn tvist og bast gegn akstursstefnu, á ská, upp á gangstéttum og algerlega upp við gangbrautir.  Þetta er bara djók hvernig fólk leggur birfreiðum sínum.  Svo ætti að tengja viðurlög við hraðakstri við skattskýrlsu síðasta árs.  Miða ætti sektir við hlutfall af mánaðartekjum.  Sama ætti að gilda um ölvunarakstur nema viðurlög harðari.

Ökuþursar í Reykjavík

Eftir að hafa ferðast í rúma 7 tíma lenti ég loksins í Kef. Gott veður og ferðin gekk vel í alla staði. Í anda hinnar sænsku félagshyggju ákvað ég að taka rútuna til R-víkur frekar en að láta einhvern eyða bensíni í að ná í mig. Klukkan 3 tók ég svo smekkfulla rútuna niður á BSÍ. Next stop "bje ess í" sagði rútubílstjórinn eins hversdagslega og unnt var. Ég fullyrði að enginn þeirra erlendinga sem í rútunni voru höfðu hugmynd um hvað "bé ess í" þýddi en það er önnur saga.

Ég var því miður búin að eyða batteríinu í símanum mínum (Snake 2) á leiðinni frá G-borg til K-hafnar og var því sambandslaus við umheiminn þegar ég loksins komst á "bé ess í". Það fyrsta sem ég gerði var því að geyma töskurnar í afgreiðslunni og fá mér "litla snæðing" i teríunni. -Fínn borgari og óhollur. Klassískur sjoppuborgari, kryddaður fram úr hófi. En nú voru góð ráð dýr. ég var jú sambandslaus við umheiminn þrátt fyrir að vera staddur á umferðarmiðstöð. -Sérkennileg staða satt best að segja.

Ég ákvað því að heimsækja systur mína sem liggur á spítalanum. Ég rölti þangað en hún var í Fossvogi. Ekki skánaði ástandið við það. Þá fór ég í tíkallasíma og ætla að hringja í Elínu barnsmóður mina sem ætlað að lána mér bíl. Þar sem síminn var batteríslaus hafði ég ekki aðgang að símaskránni minni og hringdi því í 118.

-Ekki hægt.

Tíkallasímar geta ekki hringt í 118! Eins fáránlega og það hjómar. Ég hringdi því heim til hennar og talaði við Auði dóttur okkar. Hún lét mér svo í té símanúmerið í vinnunni hennar. Leikar fóru svo að ég var sóttur af Ellu og fékk bílinn lánaðann og hlutirnir komnir á skrið.

Það eru fullt af nýjum húsum komin og allskonar breytingar á vegakerfinu á þessu eina ári sem ég hef verið heiman frá. Fín stemning samt. Umferðin hektísk eins og alltaf og fáir Volvóar á götunum. Enginn gefur meðreiðarsveinum sínum í umferðinni sjéns og allir nauðgast áfram einstaklinshyggju sinni samhliða andstyggð á samhug og samvinnu í umferðinni. Umferðin í Reykjavík er bara djók. Þetta sér hver sá sem hefur keyrt bifreið erlendis. Fólk virðist ekki fatta að það er best fyrir alla að gefa einum bíl sjéns þegar færi gefst. Þetta er reglan. Einn bíll fær sjens.

-Ekki flókið nema fyrir ökuþursa að fatta.

Hugmynd til þingmanna.

Eins og margir þá var ég afar hrifin af glósu Hjálmars Gíslasonar þar sem hann velti vöngum yfir því að nýjir og "ferskir" þingmenn virðast steingerfast við það að komast á Alþingi. Þeir eru óhemju fljótir að grafa sér skotgrafir og taka upp gunnfána flokkakerfisins.

-Og halda áfram eins og ekkert hafi í skorist. -Ekkert hafi breysts þrátt fyrir fögur fyrirheit.

Nú ætla ég að fleyta fram hugmynd sem mér þykir góð. Hún er sannarlega ekki lausn á kreppunni en ef af verður gæti hún hjálpað pínulítið til Ég held að "stóra lausnin" sé fólgin í mörgum litlum lausnum. Þetta er innlegg inn í þá draumsýn mína.

Hérna er hugmyndin:

Einn glæsilegast sproti íslenskrar ferðamennksu er sjóstangaveiði. Í dag þurfa fyrirtæki sem eru í þessum bransa að kaupa kvóta fyrir starfsemina. Það er dýrt eins og gefur að skilja og svolítið ranglátt vegna þess að ekki er um hefðbundar fiskveiðar. Arðurinn af þessum fiskveiðum er fyrst of fremst fólgin í veiðimönnumum sjálfum sem ferðast um hálfan hnöttinn til þess að renna fyrir þorsk. -Hví ekki að undanskilja sjóstangaveiði frá kvóta?

Er það mikið vesen? Eru ekki allir sammála um að það sé hið besta mál? Nú vantar bara einhvern þingmann eða þingmenn til að flytja frumvarp sem undanskilur sjóstangaveiði-túrisma frá kvóta.

Nú er lag að hætta að væla og byrja að vinna!!!